Chapter Title : രാഹുലിന്റെ കുഴികൾ 7 [SAiNU]

ഞാനും ഇവിടെ ടൌണിൽ ഉണ്ട് നമ്മുടെ ഡോക്ടറുടെ അടുത്ത്.

എന്താ പറ്റിയെ.

ഒന്നുമില്ല മുത്തശ്ശന്നു ചെറിയ തല കറക്കം.

എന്നിട്ട്.

ഇല്ല കുഴപ്പം ഒന്നും ഇല്ല.

ഓക്കേ.
എന്നാ ഞാൻ പോയി നോക്കട്ടെ.

ആ ശരി.

എന്ന് പറഞ്ഞോണ്ട് ഫോൺ വെച്ചതും മാമി.

എന്താടാ രാഹുലെ.

ഹേയ് ഒന്നുമില്ല മാമി.
നമുക്ക് പോകുമ്പോ ഹോസ്പിറ്റലിൽ വരെ പോയേച്ചും പോകാം.

ആ അതാ എന്താ പ്രശ്നം.

എന്റെ ഒരു കൂട്ടുകാരൻ അവിടെ അഡ്മിറ്റ് ഉണ്ട് അവനെ ഒന്ന് കണ്ടിട്ട് പോകാം മാമി.

ഹ്മ്മ്.

എന്നാ കയറിക്കോ എന്ന് പറഞ്ഞോണ്ട് നേരെ കണ്ണന്റെ അടുത്തേക്ക് വിട്ടു.

എന്നെ കണ്ടതും ജയേച്ചി കരഞ്ഞു കൊണ്ടു ഓടിവന്നു.
രാഹുലെ നിന്റെ കൂട്ടുകാരനല്ലേ അവൻ.
അവനിങ്ങനെ ചെയ്യുമെന്ന്.

ജയേച്ചി കരയാതെ ഞാൻ അവനെ കാണട്ടെ.

കണ്ടു സംസാരിക്കട്ടെ.

ഇപ്പൊ എങ്ങിനെ ഉണ്ട്.

അപകടനില തരണം ചെയ്തു എന്നാ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞേ.

ഹ്മ്മ് പിന്നെന്തിനാ വിഷമിക്കുന്നെ.

അല്ല അവന്റെ അച്ഛനെവിടെ.

അങ്ങേരു കുടിച്ചേച്ചും എവുടെ എങ്കിലും കിടപ്പുണ്ടാകും..

ഹ്മ്മ് എന്ന് മൂളി കൊണ്ടു ഞാൻ നേരെ അകത്തേക്ക് കയറാൻ ശ്രമിച്ചു.

ആർക്കും പ്രവേശനമില്ല എന്ന് പറഞ്ഞോണ്ട് എന്നെ തടഞ്ഞു.

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ റൂമിലേക്ക്‌ മാറ്റും അപ്പൊയെ കാണാൻ പറ്റു.

ഹോ ആയിക്കോട്ടെ മാഡം എന്ന് പൂച്ച ഭാവത്തിൽ പറഞ്ഞോണ്ട് ഞാൻ മാമിയെ നോക്കി.

ഞാൻ ജയേച്ചിയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി കൊണ്ടു.
ജയേച്ചി നിങ്ങൾ തമ്മിൽ വല്ല വഴക്കും ഉണ്ടായോ.

ഇല്ലെടാ രാഹുലെ

ഇന്നലെ ഉത്സവത്തിന് പോയി വന്നതിനു ശേഷമാണ് അവനിതു ചെയ്തേ.

അപ്പോ നിങ്ങളോ ചേച്ചി.

ഞാൻ വീട്ടിൽ തന്നെ ആയിരുന്നു.

അവന്റെ അച്ഛനോ.
അങ്ങേർക്കെന്തോ ആരോ കൊടുത്തെന്നു പറഞ്ഞു അതുമായി കള്ള് ഷാപ്പിലേക്കു പോയതാ.

ഹ്മ്മ്.

എന്ന് മൂളി കൊണ്ടു ഞാൻ മാമിയോടായി മാമി നമുക്കു പോകാം. കുറച്ചു കഴിയും എന്നാ പറഞ്ഞെ അപ്പോയെക്കും മുത്തശ്ശനെ വീട്ടിലാക്കി ഞാൻ വന്നോളാം എന്ന് പറഞ്ഞോണ്ട് ഞങ്ങൾ വണ്ടിയെടുത്തു പോന്നു.

ജയേച്ചിയുടെ മുഖഭാവത്തിൽ ഒരു പരുങ്ങൽ ഉള്ളത് പോലെ തോന്നി..
ആരുമില്ലാത്തപ്പോ ഇനി ആരെയെങ്കിലും വിളിച്ചു കയറ്റിയോ എന്തോ.

ആ എന്തെങ്കിലും ആകട്ടെ അവളായി അവളുടെ പൂറായി എന്ന് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞോണ്ട് ഞാൻ ഡ്രൈവിംഗ് തുടർന്നു

വീട്ടിലെത്തി അവരെ ഇറക്കി കൊണ്ടു ഫുഡും കഴിച്ചോണ്ട് ഞാൻ നേരെ രമേശന്റെ അടുത്തേക്ക് വിട്ടു.
രമേശനെയും വണ്ടിയിൽ കയറ്റി നേരെ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.

കുറച്ചു