Chapter Title : രാത്രിയില്‍ വിടരുന്ന പൂവുകള്‍ [സ്മിത]

മുഖത്ത് ലജ്ജയും ആഹ്ലാദവുമൊക്കെ ഒരുമിച്ചു കടന്ന് വന്നു.

സന്ദീപും അങ്ങോട്ട്‌ നോക്കി.

“ജി സി കാളിങ്ങ്”

“ജി സി?”

അവന്‍ സംശയത്തോടെ അവളെ നോക്കി.

“ഒഹ്! ജോര്‍ജ്ജ് ചേട്ടന്‍? അറ്റന്‍ഡ് ചെയ്യ്‌! അറ്റന്‍ഡ് ചെയ്യ്‌!!”

അവന്‍ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“ഒന്ന് പോടാ...”

അവന്‍റെ തലമുടിയില്‍ തഴുകിക്കൊണ്ട് അവള്‍ പറഞ്ഞു.

പിന്നെ അവള്‍ ഫോണ്‍ കാതോടു ചേര്‍ത്ത് സംസാരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.

“ആ...ഇവിടെ പറമ്പിലാ..ചെറുക്കന്റെ കൂടെ...ആ സന്ദീപ്‌...ഇപ്പോഴോ?”

പറഞ്ഞ് കഴിഞ്ഞ് അവള്‍ ചമ്മലോടെ അവനെ നോക്കി.

സന്ദീപാകട്ടെ, “സംസാരിക്കൂ സംസാരിക്കൂ” എന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ അവളുടെ നേരെ ആംഗ്യം കാണിച്ചു.

“ചേച്ചീ, ജോർജ്ജ് ചേട്ടൻ വരുമോ ഇപ്പോൾ?"

ശ്രീദേവി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. പകരം നാണവും സങ്കോചവും അവളുടെ മുഖത്ത് പടർന്നു.

"വാ ചേച്ചീ..."

അവൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു.

"നീ എന്നടാ ചെക്കാ ഈ ചെയ്യുന്നേ?"

അവനോടൊപ്പം എഴുന്നേൽക്കവേ അവൾ ചോദിച്ചു.

അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളെ തന്നോട് ചേർത്ത് നിർത്തി.

"എടാ നീ എന്നെ എന്തിനു കൊണ്ടുപോവുകയാ എന്ന് നിനക്ക് അറിയാമോ?"

"അറിയാം..."

അവൻ ചിരിച്ചു.

"ജോർജ്ജ് ചേട്ടൻ ഈ സുന്ദരി ചരക്കിനെ കളിക്കാൻ വിളിക്കുന്നു..."

അവൻ പറഞ്ഞു.

അവൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് അവൾ വായ് പൊളിച്ചു.

"അതിന് റെഡിയായി നിൽക്കുന്ന എന്റെ എൻ്റെ ചരക്ക് പെങ്ങളെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ അയാൾക്ക് കളിക്കാൻ കൊണ്ടുപോയി കൊടുക്കുന്നു..."

"നീ എന്തൊക്കെയാ പറയുന്നേ ചെക്കാ..."

അവൻ്റെ ദേഹത്തോട് ചേർന്ന് നിന്ന് അവന്‍റെ  ചൂട് പറ്റി നിന്നുകൊണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചു.

"ഞാൻ കളി എന്ന് പറഞ്ഞത് കേട്ടിട്ടാണോ ചേച്ചി ഞെട്ടിയത്?"

അവൻ ചിരിച്ചു.

"ജോർജ്ജ് ചേട്ടൻ ചേച്ചിയെ കളിക്കുമ്പോൾ അങ്ങനത്തെ വേഡ്‌സ് ഒക്കെ പറയില്ലേ?"

അവൾ ലജ്ജിച്ച് അവനെ നോക്കി.

"പിന്നെ പറയില്ലേ..."

അവൾ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.

"കളിക്കുമ്പോൾ അയാള് ചേച്ചീനെ തെറിയൊക്കെ വിളിക്കില്ല?"

അവൾ ലജ്ജയോടെ തല കുലുക്കി."

"ചേച്ചിയും അയാളെ തെറിയൊക്കെ വിളിക്കില്ല? നല്ല ആവേശവും കഴപ്പും ഒക്കെ കേറുമ്പോൾ..."

"കഴപ്പോ! സന്ദീപേ നീ എന്തൊക്കെയാ എന്നോടീ പറയുന്നേ?"

"എന്താ ശരിയല്ലേ?"

"കഴപ്പ് പൊട്ടി ഒലിക്കില്ലേടീ ചേച്ചീ അപ്പൊ?"

"എടീന്നോ? എന്നെ