Chapter Title : റബർതോട്ടം 1 [യമൻ]

പറയുന്നുണ്ട്” ഒന്നുകൂടി എത്സമ്മയോട് ചേർന്ന് നിന്നുകൊണ്ടാണ് അവൻ അത് പറഞ്ഞത്.

എൽസിക്ക് തന്റെ തൊണ്ട വരളുന്നതുപോലെ തോന്നി. തങ്ങളുടെ കള്ളത്തരം മൂന്നാമതൊരാൾ കൂടി അറിയുമെന്ന് സ്വപ്നത്തിൽപ്പോലും കരുതിയില്ല. അ ചന്ദ്രൻ ചതിച്ചു. അവൻ ആരോടും പറയില്ലെന്നു പറഞ്ഞിട്ട് ഇപ്പോൾ ഹരിയോട് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

“പിന്നേ സാമുവേലച്ചായൻ എന്നെ ഇടക്കിടക്ക് വിളിക്കുമെന്ന് എൽസ്സകൊച്ചമ്മക്ക് അറിയാമല്ലോ” ആ സ്ത്രീയുടെ തോളിൽ പിടിച്ച് തനിക്കഭിമുഖമായി നിർത്തിക്കൊണ്ട് അവൻ ചോദിച്ചു.

എൽസി അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അപ്പോഴത്തെ അവന്റെ മുഖം കണ്ട അവർ അമ്പരന്നു. വല്ലാത്തൊരുഭാവം അവൻ്റെ മുഖത്തിന്.

“ഹരി..അത്.. പിന്നെ.. മോളുടെ പഠിത്തത്തിന് ഒത്തിരി പൈസ വേണം, അതുകൊണ്ട്.. ഞങ്ങൾ.. മോനെ. മോൻ ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണം, എന്നോടുള്ള ഈ ദേഷ്യത്തിന് മോൻ ഇതൊന്നും..”

കരയുന്ന ശബ്ദത്തിലാണ് എത്സമ്മ അത്രയും പറഞ്ഞത്.

“ഓ എൽസികൊച്ചമ്മക്ക് അപ്പോൾ അറിയാം അല്ലേ. വേണോങ്കിൽ ഒന്ന് മുള്ളിക്കോളാൻ പറഞ്ഞപ്പോ എന്നെ തിന്നാനുള്ള ദേഷ്യമുണ്ടായിരുന്നല്ലോ, ഇപ്പൊ അല്ലാതെതന്നെ മുള്ളാൻ മുട്ടുന്നുണ്ടോ കൊച്ചമ്മക്ക്?”

അവൻ ആ സ്ത്രീയുടെ തോളിൽ വച്ചിരുന്ന തന്റെ കൈ പതിയേ അവരുടെ കഴുത്തിലേക്ക് തടവിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

42 വയസുള്ള എത്സമ്മക്ക് അപ്പോഴത്തെ അവന്റെ മുഖഭാവത്തിൽ നിന്ന് എന്താണ് അവന്റെ മനസ്സിലിരുപ്പെന്ന് ഊഹിക്കാൻ പറ്റുമായിരുന്നു.

“ഹരി, അത് ഞാൻ.. നീ അങ്ങനൊക്കെ പറഞ്ഞപ്പോ.. ഏതെങ്കിലും പെണ്ണുങ്ങൾ അന്യപുരുഷന്റെ മുൻപിൽ.. അങ്ങനെ ചെയ്യുമോ.. നീ.. നീ ക്ഷമിക്ക് ഹരി.”

“ഇപ്പൊ ഞാൻ പറഞ്ഞാൽ ചിലപ്പോ ഈ കൊച്ചമ്മ ഇവിടെ എന്റെ മുന്നിൽ കുന്തിച്ചിരുന്ന് പെടുക്കും, അല്ലേടി എൽസി?” തന്റെ കൈകൾ അവരുടെ കഴുത്തിൽനിന്ന് താഴേക്ക്‌ ചലിപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ് അവൻ ചോദിച്ചത്.

“ഹരി.. അത്.. അത്.. ഞങ്ങൾ പാവങ്ങളാ, ഇവിടുത്തെ ഈ ജോലി ഇല്ലേൽ ഞങ്ങൾക്ക് പോവാൻ വേറെ ഇടമില്ല,” തന്റെ മാറിലേക്ക് ഇഴയുന്ന ഹരിയുടെ കൈ തടയാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് ആ സ്ത്രീ ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“എത്സമ്മച്ചേച്ചി പേടിക്കണ്ടാ, ഞാൻ ഒന്നും ആരോടും പറയില്ല, പകരം നീ എന്ത് തരും?”

തന്നെ ബഹുമാനത്തോടെ ‘ചേച്ചി’ എന്ന് വിളിച്ചിരുന്നവനാണ് ഇപ്പൊ തന്നെ “നീ” എന്നും “എൽസി” എന്നും വിളിക്കുന്നത്‌.

“ഹരി ഞാനെന്ത് തരാനാ നിനക്ക്?