Chapter Title : രമ്യ [ശംഭു]

പൂറ് മതി... എന്നും പറഞ്ഞ് നൂറുകണക്കിനാളുകള്‍ വീടിനുമുന്നില്‍ രമ്യയുടെ ആ തുടയിടക്കിനായി കാത്തുകെട്ടികിടന്നു...

പല ഓഫറുകളും കണ്ട് രമ്യാപിതാവിന്റെ കണ്ണ് മഞ്ഞളിച്ചെങ്കിലും രമ്യക്ക് അതുണ്ടായില്ല...

താന്‍ കാലകത്തിക്കൊടുത്ത ഗിരീഷേട്ടന്‍ ഇന്ന് ഇഹലോകവാസം വെടിഞ്ഞെങ്കില്‍ ഇനി മരണം വരെ മറ്റൊരുത്തനും താന്‍ കാലകത്തില്ല എന്ന് രമ്യ വീട്ടില്‍ കരന്റ് പോയപ്പോല്‍ കത്തിച്ചുവെച്ച 5 രൂപയുടെ മെഴുകുതിരിയില്‍ കൈവെച്ച് ശപഥം ചെയ്യ്തു...

പിടിവാശിക്കാരിയായ മകളുടെ വാശി എതറ്റം വരെ പോകുമെന്ന് കൃത്യമായ ധാരണയില്ലാത്ത രമ്യാപിതാവും പിന്നെ അധികം വാശി പിടിക്കാന്‍ പോയില്ല... കഴപ്പിയായ തന്റെ മോള്‍ പൂറൊലിപ്പ് സഹിക്കാനാവാതെ ആര്‍ക്കേലും വീണ്ടും കാലകത്തി കൊടുക്കുമെന്നും അങ്ങനെ അവന്റെ തലയില്‍ കെട്ടിവെച്ച് തന്റെ പൂറിമോള്‍ക്ക് വീണ്ടും മംഗളഭാഗ്യം ഉണ്ടാകുമെന്നും ആ പാവം സാധുപിതാവ് കണക്കുകൂട്ടി

എന്നാല്‍ അധികകാലം ആ ശപഥം തുടരാന്‍ രമ്യക്കായില്ല.. ശപഥത്തിന്റെ മൂന്നാം മാസം രമ്യ മെഡിക്കല്‍ കോളേജിലെ ഗൈനക്കോളജി ബെഡ്ഡില്‍ മലര്‍ന്ന് കിടന്ന് കാലകത്തിവെച്ച് അലറിവിളിച്ചു.. അവനുവേണ്ടി... തന്റെ പൊന്നോമനമകന്റെ ജനനത്തിനായി...

അങ്ങനെ അവന്‍ ജനിച്ചു രമ്യയുടെ പൂര്‍ഭിത്തികള്ളെ തിങ്ങിനിരത്തിക്കൊണ്ട് ആ ചക്കരപൂറ് പൊളിച്ച് അവന്‍ ജനിച്ചു

ആ ചക്കരകുട്ടനെ കണ്ട എല്ലാവരും ഒരേ സ്വരത്തില്‍ പറഞ്ഞു.. ''ഗീരീഷന്റെ മുറിച്ച മുറി... കണ്ടില്ലേ ആ പിരികം... കണ്ടില്ലേ ആ കണ്ണ്... കണ്ടില്ലേ ആ മൂക്ക്... ''

പക്ഷേ ഗീരീഷന്റെ അമ്മക്ക് മാത്രം ശ്രദ്ധയില്‍പ്പെട്ട ഒരു അടയാളവും ഉണ്ടായിരുന്നു... അപ്പുവിന്റെ കുറ്റിപെന്‍സിലിന്റെ തുമ്പത്ത് ഉണ്ടായിരുന്ന ആ കാക്കപ്പുള്ളി... അതേ ഗിരീഷനും ഉണ്ടായിരുന്നു അങ്ങനൊരു കാക്കപ്പുള്ളി..

മറ്റാരു അടുത്തില്ലാതിരുന്ന ഒരു സമയം കൊച്ചുമൊന്റെ കുറ്റിപെന്‍സില്‍ പിടിച്ചുകൊണ്ട് ഗിരീഷന്റെ അമ്മ രമ്യയോടായി