Chapter Title : രണ്ടു മദാലസമാർ 11 [Deepak]

മണി ആയിരുന്നു. പിന്നെയും കുറെ കഴിഞ്ഞാണ് കരണ്ടു വന്നത്.
ഫ്രിഡ്ജിൽ നിന്നും ചൂര കറി വെച്ചതും മോരും കൂട്ടി ഞങ്ങൾ ഇരുവരും ചോറ് കഴിച്ചു.
ഞാൻ: രാത്രിയിൽ ഇനിയും ഇടിയും മഴയുമുണ്ടാകുമെന്നു പറയുന്നു.
ഞാൻ വെറുതെ പറഞ്ഞു. " അപ്പുറത്തു പോന്നോ ഇവിടെ കിടക്കുന്നോ"
അവളൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.
എനിക്കറിയാം അവൾ പോവില്ലെന്നു. ഒരുപക്ഷേ ചേച്ചി വരും വരെ ഇവിടെ തന്നെ കൂടിയേക്കും.
ഞാൻ പുറത്തിറങ്ങി കാലാവസ്ഥ നിരീക്ഷിച്ചു. വെളിയിൽ തണുത്ത കാറ്റ് അതിന്റെ പ്രയാണം തുടർന്നു. മഴ പെയ്താൽ കൊടും ചൂടിലും തണുപ്പ്. മേഘങ്ങൾ അങ്ങിങ്ങായി മൂടിക്കിടക്കുന്നു. മഴ ഇനിയും പെയ്തേയ്ക്കും.
തണുത്ത കാറ്റിന്റെ മർമ്മരം ഒഴിച്ചാൽ ആകെ നിശബ്ദത. നാടും നാട്ടുകാരും ഉറക്കമായിരുന്നു. അതങ്ങനെയാണ് ഇവിടെ, മഴ പെയ്താൽ അവരൊക്കെ നേരത്തെ കിടക്കും. തണുപ്പിൽ ഒട്ടിക്കിടന്നു ഊക്കുസുഖം അനുഭവിക്കാനുള്ള മനുഷ്യന്റെ അങ്കലാപ്പ്.
ഞാൻ അകത്തു കയറി വാതിലടച്ചു കുറ്റിയിട്ടു.
ഞാൻ: "മഴക്കോളുണ്ട്, മഴ ഇനിയും പെയ്തേക്കും."
അത് കേട്ടപ്പോൾ അവളുടെ മുഖം വിളറി.
അവളുടെ ഭയം ഇനിയും തീർന്നിട്ടില്ല. മഴയോടല്ല, ഇടിമിന്നലിനോടാണ് അവൾക്കു പേടി.
ആരാ പേടിക്കാത്തത്. അത്രയ്ക്ക് ഭയാനകമായിരുന്നില്ലേ ഇന്നത്തെ ഇടിയും മഴയും. ഇനി ചിലപ്പോൾ രണ്ടോ മൂന്നോ വർഷം കഴിഞ്ഞാകും ഇവിടെ ഇടിമിന്നൽ ഉണ്ടാവുക. നാട്ടിലെ പോലെ എല്ലാ വർഷവും തുടരെ തുടരെ ഇടിമിന്നൽ ഉണ്ടാവാറില്ല.
ചന്ദ്രിക ഒരു ബെഡ്ഷീറ്റെടുത്തു താഴെ വിരിച്ചു കിടക്കാനൊരുങ്ങി.
ഞാൻ: "ഇവിടെ കിടന്നോളൂ, ഇടിവെട്ടുമ്പോൾ ഇങ്ങോട്ടു കയറി വരണമല്ലോ. ഇപ്പോൾ തന്നെ ഇവിടെ കിടന്നോളൂ."
അത് ഞാൻ പറയുവാൻ വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു അവൾ. അവളൊന്നും മിണ്ടാതെ കട്ടിലിൽ കയറി ഒതുങ്ങി കിടന്നു. ആ കാമരൂപിണിയുടെ കിടപ്പു എന്നെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.
വേണ്ടാ അവൾ ഭയത്തോടെ കിടക്കുകയല്ലേ, പിന്നൊരവസരത്തിലാകാം.
ഉറങ്ങും മുൻപേ ഞാനൊന്നുകൂടി പുറത്തിറങ്ങി. അന്തരീക്ഷം ആകെ മാറിയിരിക്കുന്നു. ആകാശത്തു പകുതി മുറിച്ചപോലെ അമ്പിളി നിലകൊണ്ടു. പുറത്തും ചന്ദ്രിക, അകത്തും ചന്ദ്രിക.
മഴയുടെ സാധ്യത കുറഞ്ഞത് പോലെ.
വീണ്ടും ഞാൻ അകത്തു കയറി കതകടച്ചു കുറ്റിയിട്ടു.
എന്റെ ലുങ്കിയും ഷർട്ടും ധരിച്ചു ചന്ദ്രിക കിടക്കുന്നു. അങ്ങനെ അവളെ കാണുവാൻ നല്ല ചന്തമുണ്ട്.