Chapter Title : രണ്ടാം യാമത്തിലെ പൂനിലാവ് 5 [സ്പൾബർ] [Climax]

പറഞ്ഞവരാണ് തങ്ങൾ…

ഒരു പതിനെട്ട് കാരിയെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത് പോലെ തമ്പുരാട്ടിയെ സുഖിപ്പിക്കണം.
ഒരു മന്ദമാരുതനെപ്പോലെ തുടങ്ങി, കരിയിലകളെ തഴുകിപ്പോകുന്ന ഇളം കാറ്റ് പോലെ, ഇലകളും പൂക്കളും പൊഴിഞ്ഞ് വീഴുന്ന കാറ്റ് പോലെ, മരങ്ങളെ പിടിച്ച് കുലുക്കുന്ന ശക്തിയാർജ്ജിച്ച കാറ്റ് പോലെ….
അവസാനം എല്ലാം തകർത്തെറിയുന്ന കൊടുങ്കാറ്റ് പോലെ അവസാനിക്കണം.
അതിനിടക്ക് തമ്പുരാട്ടി ഋതുക്കളെല്ലാം കാണണം.. വസന്തവും, ശിശിരവും, ഹേമന്തവും, ഗ്രീഷ്മവും അവർ കടന്ന് പോവണം.
മകരത്തിലെ കുളിരുള്ള മഞ്ഞ് കാലവും, പൊള്ളിപ്പിടയുന്ന മീനച്ചൂടും അവരറിയണം..
എല്ലാമെല്ലാം അവരറിയണം… എല്ലാം അറിയിച്ച് കൊടുക്കണം തന്റെ തമ്പുരാട്ടിക്ക്…

അധികാരത്തിന്റെ ഗർവ്വോ,അഹങ്കാരമോ, അഹന്തതയോ ഇല്ലാത്ത… ശരീരവും, മനസും കാമത്താൽ നിറഞ്ഞ വെറുമൊരു പെണ്ണാക്കി മാറ്റണം തമ്പുരാട്ടിയെ… എത്രയടിച്ചാലും കൊതിതീരാതെ, യാചനയോടെ തന്റെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കുന്ന ഒരു കഴപ്പിയാക്കി മാറ്റണം തമ്പുരാട്ടിയെ…
എല്ലാം കഴിയുമ്പോ കൊക്കൂൺ വിട്ടുണരുന്ന ശലഭത്തെപ്പോലെ, എല്ലാ കെട്ടുപാടുകളും പൊട്ടിച്ചെറിഞ്ഞ് അനന്ത വിഹായസിലേക്ക് പറക്കാൻ പ്രാപ്തയാവണം തന്റെ തമ്പുരാട്ടി.. ഈ നാലുകെട്ടിനുള്ളിൽ തളച്ചിടപ്പെട്ട അവരുടെ ജീവിതം മാരിവില്ലിൻ ഏഴു വർണ്ണങ്ങളാൽ നിറമുള്ള കനവുകൾ നെയ്യണം…

വാതിലടച്ച് കുറ്റിയിടുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് മുരളി ചിന്തയിൽ നിന്നുണർന്നു. യമുന അവന്റടുത്ത് വന്നിരുന്നു.

“തമ്പുരാൻ ഉറങ്ങിയോടീ…?”

“ഉം…കൂർക്കംവലി കേട്ടിട്ടാ ഞാൻ പോന്നേ… ഇനി ഒരു നാല്മണി വരെ ഈ ഇല്ലത്ത് ഞാനും എന്റെ കണ്ണനും മാത്രം..”

അത് പറയുമ്പോ യമുനയുടെ മുഖത്ത് നാണമോ,ലജ്ജയോ മുരളിക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
കൊതിയായിരുന്നു ആ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നത്..അടങ്ങാത്ത ആർത്തിയും…

“നീയിത് കഴിച്ചില്ലേടാ… ?
കൈകഴുകി വാ… ഞാൻ വിളമ്പിത്തരാം…”

അവൻഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ടില്ലെന്നറിഞ്ഞ യമുന പറഞ്ഞു.

“വേണ്ടെടീ… നമുക്ക് പിന്നെ