Chapter Title : ❤️റസിയ❤️ [SKR]

അവൻ ആ വലിയ വീട്ടിൽ നടന്നു.

പലപ്പോഴും അലിയും റസിയയും ഉമ്മയും മകനും എന്നതിലുപരി രണ്ട് ആറ്റുമിത്രങ്ങളെപ്പോലെയായിരുന്നു. റസിയയുടെ ലോകം അലിയിൽ ഒതുങ്ങിനിന്നു. ഉമ്മൂമ്മ കുഞ്ഞിപ്പത്തുവിന് എപ്പോഴും എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ശാരീരിക അസ്വസ്ഥതകൾ ഉണ്ടാകുന്നത് പതിവായിരുന്നു.

അലവി ഹാജി ആകട്ടെ, തന്റെ മരമില്ലുകളിലെയും കച്ചവടങ്ങളിലെയും തിരക്കിലായിരിക്കും. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ആ വലിയ വീട്ടിൽ ഉള്ളുതുറന്ന് സംസാരിക്കാൻ അവർക്ക് പരസ്പരം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. തന്റെ തമാശകളും കുസൃതികളും അലി പങ്കുവെക്കുന്നത് റസിയയോടാണ്.

ഒരിക്കൽ അലവി ഹാജി മകളുടെ ഏകാന്തത കണ്ട് മനസ്സുരുകി ചോദിച്ചു:

"മോളേ... ഇനിയൊരു ജീവിതം വേണ്ടേ നിനക്ക്? പ്രായം അധികമായിട്ടില്ല, നമുക്ക് നല്ലൊരു ആലോചന വന്നാൽ..."

വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ ഹാജിയെ റസിയ അനുവദിച്ചില്ല. ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവൾ പറഞ്ഞു:

"ഇല്ല ഉപ്പാ... എനിക്കിവിടെ നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ഉണ്ടല്ലോ. പിന്നെ എന്റെ അലിയും. ഇതിൽ കൂടുതൽ ഒരു സന്തോഷം എനിക്ക് ഇനി കിട്ടാനില്ല."

മകളുടെ ആ നിശ്ചയദാർഢ്യത്തിന് മുന്നിൽ ഹാജി മൗനം പാലിച്ചു. എങ്കിലും, തന്റെ കാലശേഷം മകൾ തനിച്ചാകുമോ എന്നൊരു നേർത്ത ഭയം ആ വൃദ്ധന്റെ മനസ്സിൽ എപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഹാജിയുടെ കഠിനാധ്വാനം കൊണ്ട് കെട്ടിപ്പടുത്ത ആ സാമ്രാജ്യം മുഴുവൻ അലിക്ക് വേണ്ടിയുള്ളതാണ്. പക്ഷേ അലിയുടെ അലസത കാണുമ്പോൾ ഹാജിക്ക് ചെറിയൊരു ആശങ്ക തോന്നും. എങ്കിലും റസിയയുടെ മുഖത്തെ സന്തോഷം കാണുമ്പോൾ അദ്ദേഹം എല്ലാം മറക്കും.

കോളേജ് കഴിഞ്ഞു സൈക്കിളിൽ കിതച്ചു വന്ന അലി മുറ്റത്തെ വലിയ മാവിൻ ചുവട്ടിൽ സൈക്കിൾ വെച്ച് ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറി. അവിടെ ചാരുകസേരയിൽ ഇരുന്നു പത്രം വായിക്കുകയായിരുന്നു അലവി ഹാജി. അലിയെ കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹം കണ്ണട മൂക്കിൻ്റെ തുമ്പത്തേക്ക് താഴ്ത്തി വെച്ച് ഗൗരവത്തിൽ അവനെ നോക്കി.

"അലി... ഇങ്ങോട്ട് വന്നേ," ഹാജിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു പ്രത്യേക ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അലി വിനയത്തോടെ അടുത്തു ചെന്നു.

"നിന്റെ പഠിത്തമൊക്കെ ഏകദേശം കഴിയാറായല്ലോ. ഇനിയിപ്പോ ഇങ്ങനെ അലഞ്ഞു നടക്കുന്നത് ശരിയല്ല. നാളെ മുതൽ നീ എന്റെ കൂടെ മില്ലിലേക്കും കച്ചവട സ്ഥാപനത്തിലേക്കും വരണം. ബിസിനസ്സ് ഒക്കെ ഒന്ന് പഠിച്ചു തുടങ്ങണ്ടേ? ഇനി ഇതൊക്കെ നോക്കി നടത്തേണ്ടത് നീയാണല്ലോ."

അലി ഒന്നും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. തലയാട്ടി എല്ലാം സമ്മതിച്ചെങ്കിലും ഉള്ളിൽ വലിയൊരു ഭാരം വന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി. ഉപ്പൂപ്പയെ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് അവൻ നേരെ വീടിന്റെ അകത്തേക്ക്, അടുക്കള ഭാഗത്തേക്ക് നടന്നു. അവിടെ റസിയ വൈകുന്നേരത്തെ ചായയ്ക്കുള്ള ഒരുക്കത്തിലായിരുന്നു.

"ഉമ്മ..." അലിയുടെ