Chapter Title : രതിപുഷ്പ കന്യകൾ 2 [സ്പൾബർ]

കൊണ്ടുവാടീ… വാ.. ഇങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞ് കിടക്ക്..”

അവളാഗ്രഹിച്ച നിമിഷം തന്നെ രജനി അവളുടെ മുഖത്തേക്കവളെ ക്ഷണിച്ചു.
ഗോപു, പൂറ്റിൽ നിന്ന് വായെടുക്കാതെ തന്നെ, ഒറ്റത്തിരിച്ചിൽ…
അവളുടെ പിളർന്ന പൂറ് രജനിയുടെ വായിലെത്തി.
അധികം പരപ്പില്ലാത്ത, ഉന്തിനിൽക്കുന്ന പൂറ്. പൂർചുളകൾ ഇരു ഭാഗത്തേക്കും പൂമ്പാറ്റയുടെ ചിറക് പോലെ വിരിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. വീർത്തിട്ടില്ലാത്ത കൂർത്ത, നീളം കൂടിയ കന്താണ് ഗോപികക്ക്.
കല്യാണത്തിന് മുൻപ് തന്നെ, ഷൈനിയത് കടിചൂമ്പി വലുതാക്കിയിട്ടുണ്ട്.

രജനി, അവളുടെ കൂർത്ത കന്തിൻ മുനയിൽ തന്നെ ആദ്യത്തെ നക്ക് നക്കി.

“ഔഹ്… രാജീ…നക്കെടീ… ഹൂസ്… സ്… പൂറ് കടിച്ച് പറിക്കെടീ മൈരേ… എന്റമ്മേ… കൂതിയിലേക്കൊരു വിരല് കയറ്റ് പൂറീ… ഹൂ..നക്ക്… അമർത്തി നക്ക് നാത്തൂൻ പൂറീ… എന്റമ്മേ… "

രാജിയുടെ പൂറ്റിൽ നിന്ന് വായെടുത്ത് ഒന്നലറിയ ശേഷം വീണ്ടുമവൾ പൂറ്റിലേക്ക് വീണു.

ഗോപിക അങ്ങിനെയാണ്. കന്തിൽ നാവ് തട്ടിയാ അവളലറാൻ തുടങ്ങും. ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ ശീലമാണത്.നല്ല തെറിയും ഉച്ചത്തിലവൾ വിളിച്ച് പറയും.

അറുപത്തൊൻപതിൽ കിടന്ന്, കൂതിത്തുളയിലേക്ക് വിരലിട്ടിളക്കിക്കൊണ്ട്, കണവൻമാർ തുരന്ന് വലുതാക്കിയ, കൊഴുത്ത
മദജലംഒഴുകിയിറങ്ങുന്ന, തുടുത്ത പൂറ്, നാത്തൂൻമാർ മത്സരിച്ച് തിന്നു.

ചുളകൾ കടിച്ചീമ്പിയും,കന്ത് നക്കിപ്പരത്തിയും, പൊളിഞ്ഞ കൂതിയിലേക്ക് നാവിട്ടിളക്കിയും അവർ തകർത്താടി.

ഗോപികയുടെ വായിലേക്ക്, രാജി ആദ്യത്തെ വെടി പൊട്ടിച്ചു. അത് കുടിച്ചിറക്കുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ ഗോപികയും രതിമൂർഛയിലെത്തി. രണ്ടാളും തുള്ളി വിറച്ചു കൊണ്ട്,പൂറ് ആഞ്ഞ് നക്കി. ഒഴുകിയിറങ്ങിയ,പതഞ്ഞ് വരുന്ന കൊഴുത്ത തേൻ ഒരു തുള്ളിയില്ലാതെ നക്കിക്കുടിച്ചു.

പൂറ് വായിൽ തന്നെ വെച്ച്, കിതച്ചു കൊണ്ട്, നിർവൃതിയോടെ രണ്ടാളും കുറേ നേരം കിടന്നു.

പിന്നെ, രജനിയുടെ വായിൽ നിന്നും പൂറ് പറിച്ചെടുത്ത് ഗോപിക എഴുന്നേറ്റ് നേരേ കിടന്ന് അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
മദജലത്തിന്റെ ഗന്ധവും, വഴുവഴുപ്പുമുള്ള ചുണ്ടുകൾ അവർ ഉറുഞ്ചി വലിച്ചു.
മുഖമാകെ ഉമ്മകൾ കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞു.

“ഗോപൂ…”

അവളുടെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് രാജി വിളിച്ചു.

“ഉം… എന്താടീ പൊന്നേ… ?”

“ഇനി രണ്ട് വർഷമല്ല, എത്ര വർഷം വേണേലും ഞാൻ കാത്തിരിക്കും… ഇനിയെനിക്കെന്റെ ഗോപുക്കുട്ടൻ മതി..
പൂറ്റിലേക്ക് കുണ്ണ കയറ്റാൻ പറ്റൂലാന്നല്ലേയുള്ളൂ….?
എന്നാലും സാരമില്ല..
പൂറൊന്ന് നക്കിയാ മതി… കന്തൊന്ന് ഊമ്പിയാ മതി… പിന്നെ മതിയാവോളം നമുക്ക് വിരലിട്ടും അടിക്കാലോ… എനിക്കിത് മതിയെടാ കുട്ടാ…”

നിറഞ്ഞ സന്തോഷത്തിൽ രജനി, ഗോപികയെ വാരിപ്പുണർന്നു.

“എനിക്കും സന്തോഷമായെടീ… നമുക്കിനി എന്നും സുഖിക്കാം.. രണ്ട് വീട്ടിലും നമുക്ക് സർവ്വസ്വാതന്ത്രമല്ലേ.. നമുക്കാരേയും പേടിക്കണ്ട… കണവൻമാർ അവിടെയിരുന്ന് വാണമടിക്കട്ടെ..