Chapter Title : രതിപുഷ്പ കന്യകൾ 5 [സ്പൾബർ]

ബോധമുണ്ടായിരിക്കണേ എന്നാണയാൾ ആഗ്രഹിച്ചത്.

കുറച്ച് മുൻപോട്ട് നടന്നപ്പോൾ,അവിടെയാകെ വെള്ളം കെട്ടി നിൽക്കുകയാണ്. ചെളിയുമുണ്ട്.

“അച്ചാ…”

രജനി അവിടെ നിന്ന് ചിണുങ്ങി.

ശിവരാമൻ പിന്നൊന്നും നോക്കിയില്ല. രജനിയെ നിലത്ത് നിന്നും കോരിയെടുത്തു..
അയാളുടെ തോളിൽ തൂങ്ങിക്കൊണ്ട് അവൾ അമ്പരപ്പോടെ അച്ചന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
അതവൾ മനസിൽ ആഗ്രഹിച്ചതേയുള്ളൂ…

ഒരു കൈ അവളുടെ പുറത്തൂടെയും,മറു കൈ അവളുടെ ചന്തിക്ക് തൊട്ട് താഴെയും പിടിച്ച് ശിവരാമൻ,അവളേയും കൊണ്ട് മുന്നോട്ട് നടന്നു.
അവൾക്ക് നല്ല കനമുണ്ടെന്ന് അയാൾക്ക് മനസിലായി.എങ്കിലും അതയാൾക്കൊരു ഭാരമായി തോന്നിയില്ല.കുറച്ച് കഴിഞ്ഞാൽ വായ കൊണ്ടും,പിന്നെ പൂറ് കൊണ്ടും തന്റെ കുണ്ണയെ പിഴിഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള മുത്താണിത്…
ഇവൾ തനിക്കിപ്പോ ഒരു പുഷ്പം പോലെ ഭാരമില്ലാത്തതാണ്. ഒരു തൂവൽ പോലെ നേർത്തതാണ്..

“എനിക്ക് കനമുണ്ടോ അച്ചാ…?”

കൊഞ്ചിക്കൊണ്ട് രജനി തലയുയർത്തി അയാളുടെ ചുണ്ടിൽ നക്കി.

“പിന്നെ കനമില്ലാതെ… ?
നല്ല കനമുണ്ട്…”

“ഇല്ലച്ചാ… അച്ചൻ വെറുതേ പറയാ…”

ഒരു കൈ നീട്ടി അച്ചന്റെ കുണ്ണയിൽ പിടിക്കണമെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നിയെങ്കിലും,കയ്യെടുത്താൽ വീഴുമെന്ന് പേടിച്ച് അവൾ അടങ്ങിക്കിടന്നു.

“അല്ലെടീമോളേ… നല്ല കനമുണ്ട്… എന്റെ പൊന്നിന്റെ ചന്തിയും,മുലയും തന്നെ എത്രയാ… ?”

“കുറേയുണ്ടോ അച്ചാ… ?
ബോറാണോ..?”

“എന്റെ ചക്കരേ… അതല്ലേടീ എന്റെ മോളുടെ സൗന്ദര്യം… അച്ചനത് നോക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് എത്ര ദിവസമായെന്നോ…”

“അമ്പട കള്ളാ… മരുമോളുടെ ചന്തിയും മുലയും നോക്കി നടക്കുകയായിരുന്നല്ലേ…?”

“പിന്നെ നോക്കാതെ… ഇതിങ്ങിനെ തുളുമ്പിച്ചോണ്ട് നടന്നാ പിന്നെ നോക്കാതിരിക്കോ… “

രജനി അയാളുടെ കയ്യിൽ കിടന്ന് സുഖിച്ച് പുളയുകയാണ്.

പമ്പ്ഹൗസിന്റെ മുന്നിലെത്തിയതും ശിവരാമൻ അവളെ നിലത്തേക്കിറക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അവൾ കഴുത്തിലെ പിടി വിട്ടില്ല.

“എടീ എടീ… നിലത്തേക്കിറങ്ങെടീ..”

“ഉം… ഉം… ഞാനിറങ്ങൂല…”

അവൾ കഴുത്തിലെ പിടിമുറുക്കി.

അയാൾ നിവൃത്തിയില്ലാതെ അവളെയും കൊണ്ട് ചെറിയ വാതിലിലൂടെ ചരിഞ്ഞ് അകത്തേക്ക് കയറി.
അകത്തെത്തിയതും അവൾ നിലത്തിറങ്ങി.

“അച്ചാ… ഇങ്ങോട്ടാരും വരൂലല്ലോ… ?”

“ആരും വരൂല… ഉച്ചവരെ ഇവിടെ ഞാനും മോളും മാത്രം…”

“അയ്യോ…ഉച്ച വരേയോ… അതൊന്നും വേണ്ട… ഞാനിപ്പ പോകും…എന്നെ കാണാഞ്ഞാൽ അമ്മയിങ്ങോട്ട് വരും..”

എത്രനേരം വേണേലും ഇവിടെ നിൽക്കാൻ അവൾ തയ്യാറാണ്.

“അവളൊന്നും വരൂലെടീ… ഞാൻ വിളിച്ചാ തന്നെ വരാനവൾക്ക് മടിയാ…"

“ഉറപ്പല്ലേ അച്ചാ…?”

“ഉം… ഉറപ്പ്…”

തന്റെ കണ്ണുകൾ തന്നെ പറ്റിക്കുന്നോ എന്ന് ശിവരാമൻ സംശയിച്ചു. കാലുകൾ നിലത്തുറക്കാതെ അയാളൊന്ന് വേച്ചു.
പലവട്ടം അയാൾ മിഴികൾ ചിമ്മിത്തുറന്നു.
പൊന്നിൻ നിറമുള്ള,മാദകത്തിടമ്പായ തന്റെ മരുകൾ അർദ്ധനഗ്നയായി മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു.
കനംകുറഞ്ഞ