Chapter Title : Rathiyum Sunandayum

ആതിഥേയയേപ്പോലെ ചിരിയോടെ കേട്ടു എന്നിട്ട് സുനന്ദ യോട് പറഞ്ഞു.
‘മോളേ, പെട്ടിയൊക്കെ എടുക്കാന് സഹായിക്ക്. പിള്ളേരേ നിന്റെ അടുത്തുള്ള മുറിയില് കിടത്താം. ഇളയപ്പനും ചിറ്റമ്മയും ആ കോണിലേ മുറിയിലും. അമ്മ ഇത്ര വിസ്തരിച്ചു സല്ക്കരിക്കുന്ന കാര്യം മിനിക്ക് മനസിലായി. കഴിഞ്ഞ തവണ ഇവര് വന്നപ്പോള് പഴയ വീട്ടിലായിരുന്നു. അടുക്കളയും രണ്ടു മുറിയും കഷ്ടിച്ചുണ്ടായിരുന്ന ആ വീട്ടിനേപ്പറ്റി ചിറ്റമ്മക്ക് പരാതിയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. വായെടുത്താല് ബോംബെയില് അതുണ്ട് ഇതുണ്ട് എന്നു മാത്രമേ പറയാനുള്ളു. മുന്നുകൊല്ലത്തിനകം സുനന്ദയുടെ ആങ്ങളമാര് മൂന്നു പേര് ഗള്ഫിലായി, അവര് ഗള്ഫിന് പോകുന്ന വഴി ബോംബെയില് ഇവരുടെ രണ്ട് ബെഡ്റൂം ഫ്ളാറ്റില് ഒരു ദിവസം തങ്ങിയപ്പോള് ഇവര് എത്ര വലിയ സുഖസൗകര്യത്തിലൊന്നും അല്ല അവിടെ കഴിയുന്നതെന്ന് നാട്ടിലുള്ളവരും അറിഞ്ഞു, ആങ്ങളമാര് ഗള്ഫില് കാശുണ്ടാക്കി, പഴയവീട് പൊളിച്ച്, മൂത്തവന്റെ കല്ല്യാണത്തിന് മുമ്പ് തന്നെ, ഒരുഗ്രന് പന്ത്രണ്ട് മുറികളുള്ള രണ്ടു നില കെട്ടിടം പണിയിച്ചു. ഇത്രയും നാള് ബോംബേയുടെ മഹത്വംപാടിയവര് നാടുകാണാന് എത്തുമ്പോള് മോളേ.. നമ്മടെ മാവും പൂത്തു.. എന്നൊരു ഭാവം അമ്മക്കുണ്ടായില്ലെങ്കിലേ അത്ഭുതപ്പെടാനുള്ളു.
‘എല്ലാര്ക്കും വേറെ വേറെ മുറിയോന്നും വേണ്ട. അതിഥികള് ഇനിയും വരാനില്ലെ. ഞങ്ങള് എല്ലാവരും കൂടി ഒരുമുറിയില് കിടന്നോളാം. ഇളയച്ചന് പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് ബാഗുകളെടുത്ത് അകത്തേക്ക് കടന്നു. സുനന്ദ പിള്ളെരുടെ ഒരു ഹാന്ഡ്ാഗുമെടുത്തു മുമ്പില് നടന്നു. ഇളയച്ചന് സുനന്ദ യോട് പഠിത്തത്തിന്റെ കാര്യവും പരീക്ഷയുടെ കാര്യവുമൊക്കെ ചോദിച്ചു അമ്മ നിര്ദ്ദേശിച്ച മുറിയില് എത്തും വരെ. വലിയ മുറിയായിരുന്നു അത്. മുറിയില് വലിയൊരു ഡബിള് ബെഡ്ഡുണ്ടായിരുന്നു. പുത്തന് പെയ്ന്റിന്റെ മണം പോലും പോയിട്ടില്ലായിരുന്നു. ബാഗെല്ലാം ബെഡ്ഡില് വെച്ചപ്പോഴേക്കും