Chapter Title : രേഷ്മയുടെ ദുബായ് [Arun]

പോയത്,

പക്ഷേ ഞാൻ മാത്രം പട്ടിണിയായി,

ഇതു കേട്ട് രേഷ്മ പറഞ്ഞു, കൂട്ടുകാരനോട് പറഞ്ഞാൻ അവൻ പിടിച്ചു തരുമല്ലോ എന്നും പറഞ്ഞ് രേഷ്മ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി,

എന്നാൽ വികാരം പാതിവഴിയിലായ വിഷമം കാരണം മനു ദേഷ്യം കടിച്ചമർത്തി നിന്നു.

അപ്പോഴേയ്ക്കും മനോജ് വാഷ് കഴിഞ്ഞ് വന്നു കഴിഞ്ഞു,

പിന്നെ അവർ ആഹാരവും കഴിച്ച് പതിവ് സ്വറയും പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന കൂട്ടത്തിൽ മനോജ് പറഞ്ഞു,

നിങ്ങൾ രാത്രി വരെ കാത്തിരിക്കണമെന്നില്ലാ, രണ്ടു പേർക്കും താൽപര്യമുണ്ടെങ്കിൽ ഇപ്പോ വേണമെങ്കിലും ഒരു കളി കളിക്കാം കേട്ടോ,

ഇതു കേട്ടതും മനു രേഷ്മയുടെ മുഖത്ത് നോക്കി,

മനോജിൻ്റ വായിൽ നിന്നും ഇത്ര പരസ്യമായി കളിക്കുന്ന കാര്യം കേട്ട് രേഷ്മയ്ക്ക് ചെറിയ നാണവും വന്നു,

നാണിക്കാനൊന്നുമില്ല പെങ്ങളേ,

ഇതു പ്രകൃതി നിയമമല്ലേ,

കല്യാണം കഴിഞ്ഞ ഒരാണും പെണ്ണും തീർച്ചയായും ചെയ്യേണ്ടൊരു കാര്യവുമാ ഇത് ,

പിന്നെന്തിനാ നാണിക്കുന്നത് ?.

മനോജിൻ്റെ ആത്മാർത്ഥത കണ്ട് മനുവിന് മനോജിനോടുള്ള സ്നേഹം കൂടി,

നീയാണ് അളിയാ യഥാർത്ഥ കൂട്ടുകാരൻ, എന്നു പറഞ്ഞ് മനു മനോജിനെ അപ്രക്ഷേറ്റ് ചെയ്തു.

ഇതു കണ്ടപ്പോൾ രേഷ്മയ്ക്കും മനോജിനോട് വല്ലാത്ത സ്നേഹം തോന്നി.

നീ പട്ടിണി കിടക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ മാത്രം സുഖിക്കുന്നത് ശരിയല്ലല്ലോ എന്നോർത്തിട്ടാ ഞാൻ ഇത് വേണ്ടാന്നു വെയ്ക്കുന്നത്.

ഇപ്പോൾ നീയും ഒരു കല്യാണം കഴിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ നമ്മളിവിടെ പൊളിച്ചേനേ അളിയാ.....,

ഇതും പറഞ്ഞ് മനു രേഷ്മയുടെ തുടയിൽ പതിയെ അടിച്ചു.

അതൊന്നും സാരമില്ല അളിയാ, നിങ്ങൾക്കിപ്പോ സുഖിക്കേണ്ട സമയമാ,
നിനക്കാ ചിന്ത ഇല്ലങ്കിലും രേഷ്മയ്ക്ക് നല്ലതുപോലെ ആഗ്രഹമുണ്ട്.

മനോജ് പറഞ്ഞതു കേട്ടുകൊണ്ട് മനു രേഷ്മയോട് ചോദിച്ചു,

ശരിയാണോ മനോജ് പറഞ്ഞത്, നിനക്ക് ഭയങ്കരമായ ആഗ്രഹമുണ്ടോ?

എന്നു ചോദിച്ചും കൊണ്ട് മനു ചിരിച്ചു,

എന്നാൽ ഇതു കേട്ട് രേഷ്മ മനുവിന് ഒരു നുള്ളും കൊടുത്തു.

എന്നാലും മനുവിൻ്റെ വായിൽ നിന്നും ഇതു കേട്ടപ്പോൾ രേഷ്മയ്ക്ക് ശരിക്കും നാണം വന്നു,

അവൾക്ക് മനോജിൻ്റെ മുഖത്ത് നോക്കാൻ തന്നെ നാണമായി.

അളിയാ എൻ്റെ കാര്യമൊന്നും നിങ്ങൾ നോക്കണ്ടാ, എനിക്കു തോന്നിയാൽ ഞാൻ പോയി വാണമടിച്ചോളാം പോരേ ?,

അതു മതി,