Chapter Title : ഋതം [കൊമ്പൻ]

അവളുടെ മുലക്കണ്ണുകൾ ഓരോന്നായി നക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അവളോട് ഗുരുജി പറഞ്ഞു.

"നിനക്ക് ഈ തണുപ്പ് സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടാകില്ല എന്നെനിക്കറിയാഞ്ഞിട്ടല്ല. നമുക്കത് എളുപ്പം മറയ്ക്കാൻ താഴെയുള്ള ആ പുതപ്പ് എടുക്കാം, ഒപ്പം എനിക്ക് നിന്നോടൊപ്പം ആ പുതപ്പിൽ രമിക്കാനും കഴിയും. പക്ഷേ, പിന്നീട് ... നിങ്ങളുടെ ഭർത്താവിന് ഒന്നും കാണാൻ കഴിയില്ല."

അദ്ദേഹം അത് പറഞ്ഞു എന്നിട്ട് എന്റെ പുറത്തേക്ക് ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു.പക്ഷെ സ്‌മൃതിയ്ക്ക് എന്നെ നോക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല, അതെനിക്കും നന്നായിട്ടറിയാം.

"നിങ്ങളുടെ ഭർത്താവ് ഇതൊക്കെ കണ്ടു വിഷമിക്കുന്നുണ്ടാകും എന്ന് കരുതണ്ടാ…അയാൾ നല്ലപോലെ ആസ്വദിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് വ്യക്തമാണ്." അയാൾ പറഞ്ഞു. അതുകേട്ട് എന്റെ അടുത്തുള്ള രാജുവും ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

യുക്തിയില്ലാത്ത അയാളുടെ ജല്പനം എന്നെ ദേഷ്യപെടുത്തിയെങ്കിലും പക്ഷേ, ഗുരുജി പറഞ്ഞത് ശരിയാണെന്ന് എനിക്ക് നല്ലപോലെ മനസ്സിലായി. അർത്ഥമോ ആഗ്രഹമോ ഇല്ലാതെ, ഈ വേദനാജനകമായ സാഹചര്യത്തിൽ പോലും ആ മദിപ്പിക്കുന്ന കാഴ്ച എന്നിൽ കഠിനമായ ഉദ്ധാരണം വികസിപ്പിച്ചെടുത്തിരുന്നു. ഇരുട്ട് നിറഞ്ഞ നാട്ടിൻപുറങ്ങളിലൂടെ പതിയെ ചലിക്കുന്ന ഈ ബസ്സിൽ എന്റെ ഭാര്യ തുറന്നുകാട്ടിയ തുളുമ്പും കൊഴുപ്പിനെ ഈ കട്ടതാടിയുള്ള കൊള്ളക്കാരൻ അവളുടെ ഇഷ്ടമോ/ അനിഷ്ടമോ നോക്കാതെ ആക്രമിക്കുന്നത് കാണുമ്പോ ഞാൻ സത്യത്തിൽ ആവേശഭരിതനാകുന്നുണ്ട്. എന്റെ ശരീരമോ ഉപബോധമനസ്സോ ആർക്കാണ് അതിൽ ഉത്തരവാദി. എനിക്കറിയില്ല, ദൈവമേ ഇതെന്തൊരു നരകമാണ്?

ഞാൻ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനായി എനിക്ക് ഇനിയും ഒരുനോക്ക് സ്‌മൃതിയെ നോക്കാൻ ആവുമായിരുന്നില്ല. അത് അവളുടെ മുലകളെ കടിചീമ്പി കുടിക്കുന്ന കാഴ്ച കാണാതെയിരിക്കാൻ മാത്രമല്ല, അവൾ എന്നെ നോക്കുമ്പോ എന്റെ പാന്റിൽ മുഴച്ചു കാണുന്ന കുണ്ണ ഒരുനിമിഷം അവളിൽ എന്ത് വികാരമായിരിക്കും ഉണ്ടാക്കുക എന്ന പേടിയും കൂടെ