Chapter Title : ഋതം [കൊമ്പൻ]

കയറിയപ്പോൾ ഞാൻ സ്‌മൃതിയെ നോക്കാൻ കഴിയാതെ മുൻപിൽ കയറാം എന്ന് വെച്ചു , രാജു അന്നേരം പിറകിൽ പോയിരുന്നു.

ഡ്രൈവർ ബസ് പതിയെ എടുത്തു. യാത്രക്കാർ എല്ലാരും നല്ല ഉറക്കത്തിൽ ആയിരുന്നു. ഞാൻ ഒരാൾ മാത്രമുള്ള സീറ്റിൽ ഇരുന്ന്കൊണ്ട് പതിയെ കണ്ണടച്ചു. എന്റെ മനസ്സിൽ സ്‌മൃതിയും ഗുരുജിയും വെള്ള മെത്തയിൽ സിൽക്ക് പുതപ്പിനുള്ളിൽ കിടന്നു പുളയുന്ന രംഗം മനസിലേക്ക് വന്നു. ഗുരുജി എന്റെ സ്‌മൃതിയുടെ വലതുകാൽ മാത്രം പൊക്കിവെച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ പൂറിലേക്ക് കയറ്റിയറുന്ന രംഗം മനസിലേക്ക് വന്നു. ഞാൻ ഇത് എന്താണ് ആലോചിക്കുന്നത് കുണ്ണയ്ക്ക് ഒരു വാണം വിട്ടത് പോരെ? എന്റെ സ്വബോധം വീണ്ടും നഷ്ട്പെടുന്നപോലെ തോന്നി, ഞാൻ കണ്ണുകൾ ഇറക്കിയടച്ചുകൊണ്ട് ചെറുതായി മയങ്ങി.

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

ബസിൽ വെച്ച് അജിത് നന്നായി ഉറങ്ങുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. ഞാൻ ഗുരുജിയുടെ തോളിൽ ചാഞ്ഞുകൊണ്ട് ഒരുമണിക്കൂറോളം സ്‌മൃതി എന്ന …...എന്നിലെ ഭാര്യയെ/പെണ്ണിനെ കുറിച്ചും അവളുടെ ജീവിതവും അവളുടെ ഉള്ളിലെ മോഹങ്ങളും, ലക്‌ഷ്യംവും എല്ലാം ഞാൻ എന്റെ ദേവ്ജിയോട് പറഞ്ഞു.

ഒരു പെണ്ണ് ഏറ്റവും കൂടുതൽ വിഷമിക്കുന്നത് അവൾക്ക് സ്വന്തമായി ഒരു തീരുമാനം പോലും എടുക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല എന്ന അവസ്‌ഥ വരുമ്പോഴാണ്, അതും പ്രേമിച്ചു വിവാഹം കഴിച്ച ഒരാളിൽ നിന്ന് പോലും കിട്ടില്ല, എന്നറിയുമ്പോ അത്രമേൽ എല്ലാത്തിനോടും വെറുപ്പും ദേഷ്യവും തോന്നും, അതെല്ലാം ഞാൻ ആ രാത്രി തീർക്കുകയായിരുന്നു എന്ന് ദേവ്ജിയോട് തുറന്നു പറഞ്ഞു.

അദ്ദേഹം എല്ലാം കേട്ടപ്പോൾ പറഞ്ഞു

“ഞാൻ ചെയ്തത് തെറ്റ് തന്നെയാണ്, എനിക്ക് സ്‌മൃതിയെ കണ്ടപ്പോൾ നിയന്ത്രിക്കാന്‍ ആയില്ല, പിന്നെ നിന്റെ ആ നോട്ടം അതെന്നെ അങ്ങനെ ചിന്തിപ്പിച്ചു…..നീ വഴങ്ങുമെന്ന് …. എനിക്കറിയില്ല...അത് വെറും തോന്നൽ മാത്രം ആണെന്ന്!! നീയെന്നെ നോക്കിയ ആ നോട്ടത്തിൽ ഞാനും നീയും കെട്ടിപിടിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു കാടിന്റെ ഒത്ത നടുവിൽ ആരാലും ശല്യം ചെയ്യാനില്ലാതെ രതി കേളി ആടുന്നത് കണ്ണിൽ കണ്ടുപോയി …..”

“ഞാൻ തന്നെയാണ് കാരണം അപ്പൊ, ഇത് നടന്നതിൽ….”

“അതെന്തേ...” അദ്ദേഹം അങ്ങനെ ചോദിക്കുമ്പോ എനിക്ക് പാവം തോന്നി...

“ഞാൻ അത് തന്നെയാണ് ദേവ്ജിയെ കാണുമ്പോ വിചാരിച്ചതും!!!!!!!!!!!!”

ദേവ്ജി എന്റെ വിരലിൽ