Chapter Title : ഋതം [കൊമ്പൻ]

എന്ന് വാശിപിടിച്ചത് അല്ലെ രാജു എന്നോട് ചോദിച്ചു.

"നീ എന്നെ ശ്രദ്ധിക്കണ്ട….." കുറ്റബോധവും ജഡതയും മൂലം എന്റെ ശ്രദ്ധ ആ മനം മയക്കുന്ന കാമലീലയിൽ നിന്നും അകന്നു മാറി സ്വയംഭോഗം ചെയ്യാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു.

ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങി.

"നീ ഈ നേരത്തു എവിടെ പോകുന്നു?" രാജു ചോദിച്ചു.

"നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. എന്നെ എന്റെ ഭാര്യയോ ഗുരുജിയോ ഈ അവസ്‌ഥയിൽ കാണാൻ പാടില്ല!!, നീ അവരോടു പറയുകയും അരുത്!" അത്രയും പറഞ്ഞു ഞാൻ ദേഷ്യത്തോടെ ഇരുട്ടിലേക്ക് അകന്നുപോയി.

മനസ് വളരെയധികം അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു, ഞാൻ ഇതെങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നതെന്നു ഒരുപിടിയുമില്ല . ഇരുട്ടിൽ വന്യമായ വൃക്ഷങ്ങൾ തിങ്ങി നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, കടുത്ത മൂടൽമഞ്ഞു ചുറ്റപ്പെട്ടിരുന്നു, കാണുന്ന വഴിയിലൂടെ ഞാൻ നടന്നു, സ്‌മൃതിയിൽ നിന്നും അകലുമ്പോ അവൾ തീർത്തും സുരക്ഷിതയാണ് എന്ന ചിന്ത എന്റെ മനസ്സിൽ വേരോടി തുടങ്ങി, അകന്നുപോകുമ്പോഴും ഒരുപാട് കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോഴും എന്റെ പ്രതീക്ഷയെല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു അത് മനസിലാക്കാൻ ഏകദേശം 15 മിനിറ്റ് എടുത്തു. മനസ്സിൽ ഉള്ള പിടച്ചിലും പരിഭ്രമവും കുറയാൻ മറ്റൊരു 5 മിനിറ്റ്. എനിക്ക് വേണ്ടത് അതായിരുന്നു. എന്റെ മനസിന്റെ താളപ്പിഴകൾ സ്‌ഥായിയായ ഞാനെന്ന വ്യക്തിയിലേക്ക് മാത്രമായി ചുരുങ്ങന്ന ഒരവസ്‌ഥ!

ആരുകേട്ടാലും കുഴപ്പമില്ലെന്ന പോലെ ആ മരങ്ങൾക്കിടയിൽ എന്റെ അവസ്‌ഥയോർത്തു ഞാൻ തലയിൽ കൈവെച്ചുകൊണ്ട് അലറിവിളിച്ചു. ഒരുപക്ഷേ രാജു കേട്ടുകാണും അല്ലെങ്കിൽ ഗുരുജി, ഒരു പക്ഷെ എന്റെ സ്‌മൃതി പോലും, അവൾ ഉറപ്പായും ശ്രദ്ധിക്കുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല . അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ അവൾ ഇന്ന് രാത്രി ഗുരുജിയ്ക്ക് വേണ്ടി മാത്രമായിരുന്നു. ഞാൻ താലികെട്ടിയ എന്റെ ഭാര്യ തന്നെയാണോ