Chapter Title : ഋതം [കൊമ്പൻ]

നഞ്ഞൊഴുകുകയായിരുന്നു.

ഗ്രാമമുഖ്യനേനയും മകളെയും കൊല്ലനായുള്ള എന്റെ ശ്രമം ആദ്യമേ പരാജയപെട്ടു, അവരെന്നെ ജയിൽ പോലെ ഇരുട്ട് മൂടിയ ഒരിടത്തു ബന്ധിച്ചു ലഹരിക്ക് അടിമയാക്കി എന്തെല്ലാമോ എന്റെ ശരീരത്തിൽ കുത്തിവെച്ചു. ഒടുവിൽ അവരോടുള്ള പക ഞാൻ കാണുന്ന സ്ത്രീകളിൽ എല്ലാം തീർത്തു. പക്ഷെ ഞാൻ ഇതുവരെ ആരെയും കൊന്നിട്ടില്ല. ഒടുക്കം ഞാൻ എങ്ങനെയോ രക്ഷപെട്ടു. എന്റെ രോഗാവസ്‌ഥ അറിഞ്ഞ രാജുവും അവന്റെ സുഹൃത്തുക്കളും ചേർന്നു മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു. രാമറിന്റെ അനുജൻ ആണ് രാജു. ഒടുക്കം അന്ന് രാത്രി ഗ്രാമമുഖ്യന്റെ മകളെ കൊല്ലാനുള്ള ശ്രമവും പാളി ഞാനും രാജുവും തിരിച്ചുവരുന്ന വഴിയാണ് നിങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും കാണുന്നത്, എന്റെ ഉള്ളിലെ മൃഗം അന്ന് വീണ്ടും ഉണർന്നു. പക്ഷെ സ്‌മൃതിയെന്ന ഇര എന്നിൽ വിധേയത്വം കാണിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ അവിടെയും തോറ്റുപോയി. എന്റെ തീവ്രമായ വികാരം ഇരയെ വേട്ടയാടുക എന്നത് മാത്രമാണ്, പക്ഷെ സ്‌മൃതി എന്തിനും തയാറായി എന്റെ കണ്ണുകളിൽ അന്ന് നോക്കി നില്‍ക്കുമ്പോ എനിക്ക് അവളെ ഉപദ്രവിക്കാൻ ആവുമായിരുന്നില്ല. അവളുടെ പൂർണമായ ആവശ്യംകൊണ്ട് മാത്രമാണ് ഞാൻ അന്ന് മൂന്നിലേറെ തവണ അവളുടെ ഉള്ളിൽ നിറയൊഴിച്ചത്.

അതിനു ശേഷം...മറ്റൊരു ശ്രമത്തിൽ എന്റെ ഭാര്യയെ പിച്ചിച്ചീന്തിയ...എന്റെ രണ്ടു മക്കളുടെ ചിറകു വെട്ടി വീഴ്ത്തിയ ആ ഗ്രാമമുഖ്യനെയും അയാളുടെ മകളെയും എന്റെ കൈകൊണ്ടു തന്നെ നേർക്ക് നേരെ പിടിച്ച തോക്കിലെ തിര തീരുവോളം ഞാൻ നിറയുതിർത്തു.

കോടതിയിൽ രാജുവും ഞാനും എല്ലാ കുറ്റവും സമ്മതിച്ചു, അധ്യാപകൻ ആയതുകൊണ്ടും, ലഹരിക്ക് അടിമയാണ് എന്നുള്ള പരിഗണനയും എല്ലാം കൊണ്ടും എന്റെ ശിക്ഷ 6 വർഷമായി കുറച്ചു. ജയിലിലെ ജീവിതം ഒരർഥത്തിൽ ഞാൻ സന്തോഷവാനായിരുന്നു. ഇനി തീർക്കാൻ ഒന്നും ബാക്കിയില്ല. ഒന്നും നഷ്ടപെടാനുമില്ല.

പക്ഷെ ലഹരി വിമുക്തനായി ജയിലിൽ കിടക്കുന്ന എനിക്ക് ഒരു പെൺകുട്ടി മാസത്തിൽ ഒരിക്കൽ വന്നു ഭക്ഷണവും വായിക്കാൻ പുസ്തകവും ജയിലർ വഴി തന്നു. അതാരാണ് എന്ന് 6 മാസത്തോളവും ഞാൻ ജയിലറോട് ചോദിച്ചപ്പോൾ ആ കുട്ടിക്ക് അവരുടെ മുഖം കാണിക്കാൻ താല്പര്യമില്ല എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞു.

ഒടുവിൽ ഞാനൊരു കത്തിൽ, നിങ്ങളോടു പറഞ്ഞ എന്റെ കഥ ആ പെണ്കുട്ടിയോടും