Chapter Title : ഋതം [? ? ? ? ?]

പേടിക്കണ്ട, വെറുതെ വിടും ഉറപ്പ്. പക്ഷെ എതിർത്തലോ കരഞ്ഞാലോ പിന്നെ ഞാൻ എന്ത്ചെയ്‌യുമെന്നു എനിക്കറീല.

ഞങ്ങൾ ഇരുവരെയും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന അവസാന വാചകം അദ്ദേഹം കനത്തിൽ പറഞ്ഞു. അവൾ കണ്ണുകൾ വിശാലമായി തുറന്നു, അവൾക്ക് കണ്ണീരു വറ്റിയപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.
അയാളുടെ മുഖം സ്‌മൃതിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു, അയാൾ സ്‌മൃതിയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കി.

"നിനക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടോ?".

"അതെ." അവൾ സൗമ്യമായി പറഞ്ഞു.

അസാധാരണമായ ഈ സാഹചര്യത്തിൽ എനിക്കൊന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയാത്തതിനാലും, ഞാൻ കാരണം സ്‌മൃതിയ്ക്ക് ഏറ്റ അപമാനം കൊണ്ടും ഞാൻ തല കുനിച്ചിരുന്നു. സ്‌മൃതി ഗുരുജിയാൽ കളങ്കപ്പെടാൻ പോവുകയാണ് എന്ന പേടികൊണ്ട് എന്റെ മനസ് പിടിവിട്ടു പോയി കൊണ്ടിരുന്നു. ആ കൊള്ളക്കാരന്റെ ഭയാനകമായ ആവശ്യങ്ങൾ എന്റെ ഭാര്യക്ക് മനസില്ലാ മനസോടെ നൽകേണ്ടി വരുന്നതിലും എന്റെ ഇത്രയും കാലത്തേ അഭിമാനം ഈ രാത്രി ചോർന്നു ഒലിച്ചു പോകുന്നതും ഞാൻ ഈറൻ കണ്ണുകളാൽ ഓർത്തു.

"കൊള്ളാം.....മിടുക്കി , അപ്പൊ നീ ഇനി നിന്റെ സ്വെറ്റർ അഴിച്ചോ….
പേടിക്കണ്ട...തണുക്കില്ല, നിന്നെ ചൂടാക്കാൻ അല്ലെ ഞാനിപ്പോ ഉള്ളത്"

സ്‌മൃതി സീറ്റിൽ നിന്നും നേരെ ഇരുന്നുകൊണ്ട് അവളുടെ കാർഡിഗൻ ഊരിയെടുത്തു, അത് ഗുരുജി പിടിച്ചു വാങ്ങിയിട്ട് ബസിന്റെ തറയിൽ പുതപ്പിന് മുകളിലായി അയാളിട്ടു.

അവളുടെ ടി-ഷർട്ട് ന്റെ അടിയിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ പറഞ്ഞു

“നിന്റെ മുയൽകുഞ്ഞുങ്ങളെ എനിക്ക് കാണണം…..”

"ഊരിക്കൊ!"

ഞാൻ ഇതെല്ലാം കാണുകയും കേൾക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ കോപവും ലജ്ജയും എരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സ്‌മൃതി ദയനീയമായി എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി അവളുടെ മനസിന്റെ വിങ്ങൽ എനിക്കൂഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. എന്നിട്ട് അവളുടെ ടി-ഷർട്ട് മുകളിലേക്ക് ഉയർത്താൻ