രോമാഞ്ചം

bY Radhika Menon

പപ്പയും മമ്മിയും അമേരിക്കയിലേക്കു പറന്നപ്പോൾ ലീനയ്ക്ക് വല്ലാത്ത വിഷമം തോന്നി. ഇനിഅവരെ കാണണമെങ്കിൽ ഒരുവർഷം കഴിയണം. അതുവരെ താൻവല്യപ്പച്ഛനെയും അമ്മച്ചിയുടെയും കൂടെ ഈ വലിയ ബാംഗ്ലാവിൽ കഴിയണം. ഇതിൽ പരം ബോറടി വേറെ ഇല്ലെന്ന് അവൾക്കു തോന്നി. ഒരു വർഷം കൂടി കഴിഞ്ഞാൽ തനിക്കും അമേരിക്കയിലേക്കുപോകും. അപ്പോഴേക്കും തന്റെ പഠനം പൂർത്തിയാകും. ആശ്വാസത്തോടെ ലീന ഒന്നു നിശ്വസിച്ചു. എന്താ മോളെ നീ ആലോചിക്കുന്നത്. എണീറ്റു വന്ന് എന്തെങ്കിലും കഴിക്ക്. വല്യമ്മച്ചിയുടെ ശബ്ദമാണ് അവളെ ചിന്തയിൽ നിന്നുണർത്തിയത്. പപ്പയും മമ്മിയും പോയത് ഓർത്തിരിക്കാണോ എന്റെ മോള്. ഒരുവർഷം ഇതാന്നു പറഞ്ഞു കഴിയും. പിന്നെ മോൾക്കും അങ്ങോട്ടേയ്ക്കു പോകാം. അപ്പോൾ വല്യമ്മച്ചിയും വല്യപ്പച്ചനും വീണ്ടും തനിച്ചാകും. ലീനയുടെ തലയിൽ അരുമയോടെ തലോടിക്കൊണ്ട് വല്യമ്മച്ചി പറഞ്ഞു. എനിക്കു വിഷമമൊന്നുമില്ല അമ്മച്ചി. അവൾ ചിരിച്ചു. എന്നാൽ എന്റെ മോൾ വാ.. വല്യപ്പച്ഛൻ കാത്തിരിക്കുന്നു. മോള് ചെന്നിട്ടേ എന്തെങ്കിലും കഴിക്കൂ എന്ന വാശിയില്ല.ലീന എണീറ്റ് അമ്മച്ചിക്കൊപ്പം ഡൈനിംഗ് ഹാളിലേക്കു ചെന്നു. പഴയനാലുകെട്ട് മോഡലിലുള്ള വലിയ വീട്ടിലെ താമസം അവൾക്കും ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ഇഷ്ടം പോലെ മുറികൾ ഉണ്ട്. പഴയൊരു തറവാടായിരുന്നു. ധാരാളം ആളുകൾ താമസിച്ചിരുന്ന വീട് കൂട്ടു കൂടുംബത്തിന്റെ കാലം കഴിഞ്ഞതോടെ വീട് കാലിയായി. ഇപ്പോൾ ആ വലിയ വീട്ടിൽ മൂന്നുപേർ മാത്രം. അപ്പനെയും അമ്മയെയുമ അമേരിക്കയിലേക്കുകൊണ്ടുപോകാൻ ലീനയുടെ പപ്പഒരു ശ്രമം നടത്തിനോക്കിയതാണ്. പക്ഷെ ഇനിയുള്ള കാലം മുഴുവൻ നാട്ടിൽ തന്നെ ജീവിച്ചു. മരിക്കണമെന്ന് അവരുടെ ആഗ്രഹത്തിനു മൂന്നിൽ അവളുടെ പപ്പമുട്ടുമടക്കി. അങ്ങനെയാണ് ഏകമകളെ നാട്ടിൽ നിർത്തി പഠിപ്പിച്ചത്. ഇപ്പോൾ