Chapter Title : സാജിതയും മോനും [SAiNU]

അവൾക്കു കേൾക്കേണ്ടി വന്നത്.. അത്രക്കായിരുന്നു..

അവൾ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് അകത്തളത്തിലെ സോഫയിൽ പോയി ഇരുന്നു.

എന്റെ തെറ്റാ മൂസ ഹാജി വന്നു കയറിയപ്പോ ആട്ടിയിറക്കാതെ സ്വീകരിച്ചു ഇരുത്തിയ എന്റെ മാത്രം തെറ്റ്.

അഞ്ചെട്ടു വർഷം കിട്ടാത്ത സുഖം മനസ്സിനും ശരീരത്തിനും കിട്ടിയപ്പോൾ വേറെ ഒന്നും ചിന്തിക്കാതെ വളർന്നു വരുന്ന മകനുണ്ടെന്നു പോലും ചിന്തിക്കാതെ അയാൾക്കു മുന്നിൽ താൻ ഉടുത്തിരുന്ന വസ്ത്രം അഴിച്ചു കൊടുത്തില്ലേ എന്റെ തെറ്റാ

അവനെ പറഞ്ഞിട്ട് ഒരു കാര്യവും ഇല്ല..

അന്നത്തെ പ്രഭാതം അവളിൽ പലവിധ ചോദ്യങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോയി..

ഭർത്താവ് റസാക്കിനെ കുറിച്ചോർത്തു അവൾ വിതുമ്പി.

എന്റെ എല്ലാ ആവിശ്യങ്ങളും നിറവേറ്റി തന്ന മനുഷ്യൻ.

എനിക് ജീവിക്കുവാനുള്ള സ്വത്തും കൂടെ ഒരു മകനെയും തന്നിട്ട് പോയി.

എന്നിട്ടും എന്റെ സുഖത്തിനു വേണ്ടി ഞാൻ എന്ന് പറഞ്ഞോണ്ട് അവൾ പൊട്ടി കരയാൻ തുടങ്ങി.

അവനെ ഷഫീക്കിനെ ഇനി എന്ത് പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കും.

അവന്റെ ഉമ്മാ ഒരു അന്യ പുരുഷന്റെ മുന്നിൽ കിടന്നു കാട്ടിയതെല്ലാം അവൻ കണ്ടില്ലേ.

ഇനി എനിക്കവനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയില്ല. എന്റെ മോൻ എന്നെ ഒരു വേശ്യയെ പോലെ നോക്കി കാണുന്നത് ആലോചിച്ചു അവൾ

ചുമരിലെ ആണിയിൽ അപ്പോഴും ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന റസാക്കിന്റെ ഫോട്ടോയുടെ തായേ തല അടിച്ച് കരഞ്ഞു.

ഇക്കാ എന്നോട് പൊറുക്കണേ

നമ്മുടെ മോൻ നമ്മുടെ മോൻ....

അവൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ ഇങ്ങള്.

ഇങ്ങള് പോയിട്ടും ഞാൻ അവനുവേണ്ടി എല്ലാം ഒതുക്കി എട്ടു വർഷത്തോളം സഹിച്ചു നിന്നില്ലേ.

അതെല്ലാം വെറുതെ ആയില്ലേ ഇക്ക.

അവനിന്ന് എന്നോട് പറഞ്ഞത് ഇങ്ങളും കേട്ടില്ലേ..

ഞാനിനി അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് എങ്ങിനെ നോക്കും.

നാളെ കഴിഞ്ഞു അവൻ വരുമ്പോൾ.....

❤️❤️❤️

ഹലോ ആരുമില്ലേ ആരുമില്ലെ.

ആ ദാ വരുന്നു.

കണ്ണ് തുടച്ചു കവിളിന്ന് ഇരുപുറവും ഒന്നുടെ തുടച്ചു കൊണ്ട്.

സാജിത മുന്നിലേക്ക്‌ വന്നു..

ആ ആരാ ഈ വന്നിരിക്കുന്നെ.

നിനക്ക് ഇങ്ങോട്ടുള്ള വഴിയൊക്കെ അറിയോടാ...

എന്താ ഇത്ത എന്തുപറ്റി.

ഒന്നുമില്ലെടാ മോനേ

കരയുക ആയിരുന്നോ.

ഇക്കാനെ ആലോചിച്ച്..

ഹോ ഇനി കരഞ്ഞിട്ട് എന്ത് കാര്യം പോകാനുള്ളത് പോയില്ലേ.

ഹ്മ്മ്