Chapter Title : സാരംഗ്കോടിൽ സകുടുംബം 2 [അപരൻ]

അമ്മ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. ശരിയാണ്. സംഗതി ഹാഫ് സ്കർട്ടാണ്. കറുത്ത ഹാഫ് സ്കർട്ട്. നീളം കണ്ടിട്ട് മുട്ടു വരെ എത്തുമെന്നു തോന്നുന്നില്ല... " ബ്ലൗസും സ്കർട്ടുമാണ് ധരിക്കേണ്ടത്. വേണമെങ്കിൽ തന്നിരിക്കുന്ന ഷാളും ഉപയോഗിക്കാം " സ്വാമിനി പറഞ്ഞു. വെള്ള നിറത്തിലുള്ള വളരെ സുതാര്യമായ ഷാൾ. അത് ഇടുന്നതും ഇടാത്തതും ഒരു പോലെ തന്നെ എന്നു തോന്നി... " ഇനി മുതൽ ഈ വസ്ത്രങ്ങൾ വേണം ധരിക്കാൻ. മറ്റ് വസ്ത്രങ്ങളൊന്നും ഉപയോഗിക്കാൻ പാടില്ല. എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ പുതിയ ജോഡി വസ്ത്രങ്ങൾ തരും. ഇടയ്ക്ക് മാറ്റണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ ചോദിച്ചാൽ വേറേ ജോഡി തരും" സ്വാമിനി. സ്ത്രീകൾ ഓരോരുത്തരും അവരവരുടെ ഡ്രസ്സുകൾ തിരഞ്ഞെടുത്തു. ഓരോരുത്തർക്കുമുള്ളത് പേരെഴുതി ലേബൽ ചെയ്തിരുന്നു... " ഒരു കാര്യം കൂടി " സ്വാമിനി തുടർന്നു , " ഈ വസ്ത്രങ്ങളല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമേ പാടില്ല. അതായത് യാതൊരു വിധ അടി വസ്ത്രങ്ങളും ഇതിന്റെ കൂടെ പാടില്ല. ഇവ മാത്രം ധരിക്കുക..." എല്ലാവരും വാ പൊളിച്ചു നിൽക്കവേ സ്വാമിനി പോയി... എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ എല്ലാവരും നിന്നു. " സാരമില്ല... പൂജയ്ക്കു വേണ്ടിയല്ലേ... കുറേയൊക്കെ നമ്മൾ അഡ്ജസ്റ്റു ചെയ്യണം" ചേച്ചി പറഞ്ഞു. "ശരിയാ... ദോഷങ്ങളൊക്കെ മാറാൻ വേണ്ടിയല്ലേ. മാത്രമല്ല ചിട്ടകൾ പാലിക്കാമെന്നു നമ്മളെല്ലാം പ്രതിജ്ഞയെടുത്തതാ..." അഛൻ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. " അതേ... ഇവിടിപ്പം നമ്മളൊക്കെ തന്നേയല്ലേ ഉള്ളൂ..." ഞാനും പറഞ്ഞു. പിന്നെ കൂടുതലൊന്നും പറയാതെ എല്ലാവരും അവരവരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കാൻ പോയി. മറ്റുള്ളവർ ഡ്രസ്സുകളുമായി അവരുടെ കുടിലുകളിലേക്കു പോയി. അമ്മ ഡ്രസ്സു മാറ്റാനായി ബാത്റൂമിൽ കയറി.... ഞാനും അഛനും മറ്റു വസ്ത്രങ്ങൾ മാറ്റി മുണ്ടുടുത്തു. അമ്മ അഞ്ചു മിനിറ്റു കഴിഞ്ഞാണ് ബാത്റൂമിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയത്. അമ്മയെ കണ്ട് ഞാൻ എന്തു പറയണമെന്ന് അറിയാതെ നിന്നു.

ബ്ലൗസിനുള്ളിൽ തിങ്ങി നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന മുലകൾ... സാധാരണ ഈ പ്രായത്തിലുള്ള സ്ത്രീകൾക്ക് വലിയ മുലകൾ കാണും. പക്ഷേ അമ്മയുടെ മുലകൾ നല്ല വലിപ്പമുള്ളവയാണ്. ബ്ലൗസാകട്ടെ ഇത്തിരി ടൈറ്റ് ആണെന്നും പറയാം. അതിന്റെ കൂടെ ബ്രേസിയറും ഇല്ലാതെ വന്നപ്പോൾ മുലകൾ രണ്ടും ഫുൾ ഷേയ്പിൽ ബ്ലൗസിൽ തിങ്ങി നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു... ബ്ലൗസിനു താഴെ അല്പം ഉന്തിയ വയർ. കാവി ബ്ലൗസിനും കറുത്ത സ്കർട്ടിനുമിടയിലെ വെളുത്ത വയർ കാണാൻ നല്ല ഭംഗി... സ്കർട്ടാണെങ്കിൽ കഷ്ടിച്ച് മുട്ടു വരെ... ഒരു കാലൊന്നു പൊക്കിയാൽ തുടകൾ കാണാം... ആകപ്പാടെ ഷക്കീലപ്പടത്തിലെ അഭിനേത്രിയെപ്പോലെ... അമ്മയുടെ മുഖത്താണെങ്കിൽ നാണവും പരിഭ്രമവും