Chapter Title : സമ്മർ പാലസ് 1 [Ismail]

അലട്ടുന്നത് എന്ന് തോന്നി.

അച്ഛനും അമ്മയും പരസ്പരം സാധാരണ പോലെ പെരുമാറാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവർക്കിടയിലും എന്തോ ഒരു നേരിയ അകലം വന്നത് പോലെ. മകൾ പതിവുപോലെ ബോറടിച്ചു ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. അവളുടെ മുഖത്ത് ഈ സ്ഥലത്തോടുള്ള യാതൊരു താൽപ്പര്യവുമില്ലായിരുന്നു. എപ്പോഴാണ് തിരികെ പോകാൻ കഴിയുക എന്ന ചിന്തയിലായിരുന്നു അവൾ. "നല്ല ഭക്ഷണം, അല്ലേ?" അച്ഛൻ ഒരു ഉന്മേഷത്തോടെ സംഭാഷണം തുടങ്ങി,

എല്ലാവരെയും നോക്കി. "ഇനി നമുക്ക് ഈ തോട്ടമൊക്കെ ഒന്ന് ചുറ്റിക്കാണാം. നല്ല ഫ്രഷ് എയർ." "അതെ, ഇവിടെ നല്ല ശാന്തതയുണ്ട്. നഗരത്തിലെ ബഹളത്തിൽ നിന്നൊക്കെ ഒരു മോചനം," അമ്മയും അതിനെ ശരിവെച്ചു. മകനോ മകളോ അതിനോട് കാര്യമായി പ്രതികരിച്ചില്ല. അവർ വേഗം ഭക്ഷണം കഴിച്ചു തീർക്കാൻ തിരക്കുകൂട്ടി. മാതാപിതാക്കൾ ഒരു സാധാരണ അന്തരീക്ഷം നിലനിർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും,

കൊട്ടാരത്തിലെ ഭീതിയും തലേന്നത്തെ രാത്രിയുടെ അസ്വസ്ഥതയും അവരുടെയെല്ലാം മനസ്സിൽ എവിടെയോ അടിഞ്ഞുകൂടിയിരുന്നു. പ്രഭാതത്തിലെ വെളിച്ചത്തിന് പോലും ആ ഭയത്തെ പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് എഴുന്നേറ്റ ഉടൻ മകൾ പറഞ്ഞു, "ഞാൻ റൂമിലേക്ക് പോവുകയാണ്. ഇവിടെ റേഞ്ചുമില്ല, ആകെ ബോറടി." മറ്റൊന്നും പറയാൻ നിൽക്കാതെ അവൾ വേഗം പടികൾ കയറി മുകളിലെ അവളുടെ മുറിയിലേക്ക് പോയി. അച്ഛൻ മകനെ നോക്കി. "നമുക്ക് ഈ തോട്ടം മുഴുവൻ ഒന്നു ചുറ്റിക്കണ്ടാലോ മോനേ? നല്ല വലിയ തോട്ടമാണെന്ന് തോന്നുന്നു." മകൻ അച്ഛൻ്റെ നിർദ്ദേശം സ്വീകരിച്ചു.

തലേന്നത്തെ അസ്വസ്ഥത മറന്നുകൊണ്ട് അവൻ ഒരു പുതിയ കാര്യം ചെയ്യാനുള്ള താൽപ്പര്യം കാണിച്ചു. രണ്ടുപേരും പുറത്തേക്ക് നടക്കാൻ തയ്യാറെടുത്തു. "ഞാനിവിടെ കൊട്ടാരത്തിനകത്ത് ചുറ്റിക്കാണാം," അമ്മ പറഞ്ഞു. അവർ കൊട്ടാരത്തിൻ്റെ ഉൾവശം വിശദമായി കാണാൻ തീരുമാനിച്ചു. മകൾ പോയ വഴിയേ നോക്കി അമ്മ വിളിച്ചു, "മോളെ, നീ വരുന്നില്ലേ എൻ്റെ കൂടെ കൊട്ടാരമൊക്കെ കാണാൻ?" മുകളിൽ നിന്ന് മകളുടെ മറുപടി വന്നു,

"ഇല്ലമ്മാ, എനിക്ക് മടുത്തു." അമ്മ ഒരു നെടുവീർപ്പിട്ടു. ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോ ഇഷ്ടങ്ങളാണെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായി. അച്ഛനും മകനും തോട്ടം ചുറ്റിക്കാണാൻ പുറത്തേക്ക് പോയി. അമ്മ കൊട്ടാരത്തിനകത്തെ ഓരോ മുറികളും ഇടനാഴികളും തനിച്ചുകാണാൻ തുടങ്ങി. മകൾ അവളുടെ മുറിയിൽ ഒറ്റയ്ക്കായി. കൊട്ടാരത്തിലെ ഭീതി ഓരോരുത്തരെയും ഒറ്റക്കൊറ്റയ്ക്ക് വേട്ടയാടാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലായിരുന്നു.

ആ മുറിയിൽ നിന്നപ്പോൾ അമ്മയ്ക്ക് ചുറ്റും ഒരുതരം ഭാരം അനുഭവപ്പെട്ടു. ചുമരുകളിലെ ചിത്രങ്ങളും കട്ടിലും അവരോട് സംസാരിക്കുന്നത് പോലെ. പെട്ടെന്ന്, മുറിയിലെ വെളിച്ചം മങ്ങിയത് പോലെ തോന്നി. അമ്മയുടെ