Chapter Title : സംവിധാന സഹായി 4 [ഉർവശി മനോജ്]

ജയശ്രീ യോട് ആയി അയാൾ പറഞ്ഞു.

"എടാ .. ഇവള് പോയിട്ട് വരുന്നത് വരെ നീ കുഞ്ഞിനെ ഒന്ന് നോക്കൂ ... "

ആജ്ഞാപിക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ എന്നോടായി അയാൾ പറഞ്ഞു.

മറുത്ത് ഒരക്ഷരം എതിര് പറയാതെ കുഞ്ഞിനെ എനിക്ക് നേർക്ക് ജയശ്രീ നീട്ടി. രണ്ടു വയസ്സോളം പ്രായം വരുന്ന ആ കുഞ്ഞിന്റെ ഉറക്കത്തിന് കേടു വരാത്ത രീതിയിൽ പതുക്കെ ഞാൻ അതിനെ എടുത്ത് എന്റെ തോളോട് ചേർത്തു.

ജയശ്രീ പ്രൊഡ്യൂസറുടെ കോട്ടേജിലേക്ക് പോയ നിമിഷമാണ് കുഞ്ഞിന് മഞ്ഞു കൊള്ളും എന്ന കാര്യം ഞാൻ ഓർത്തത്. ധൈര്യപൂർവ്വം കുഞ്ഞിനെ കിടത്താനോ  കേറി ചെല്ലാനോ പറ്റിയ ഒരു കോട്ടേജ് എനിക്ക് അവിടെയില്ല. പെട്ടെന്നാണ് ലേക്ക് സൈഡിലുള്ള സിജു ഏട്ടൻറെ നാലാം നമ്പർ കോട്ടേജ് മനസ്സിലേക്ക് വന്നത്. നേരം പരപരാ വെളുത്തു വരുന്നതേയുള്ളൂ അടുത്തുള്ള കാഴ്ചകൾ പോലും മഞ്ഞിനാൽ മറയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു , ടർക്കിയിൽ കുഞ്ഞിനെയും മൂടി കൊണ്ട് ഞാൻ ലേക്ക് സൈഡിലൂടെ നാലാം നമ്പർ കൊട്ടേജിന് മുന്നിലെത്തി , അതിൻറെ സിറ്റൗട്ട് ഏരിയയിൽ കുഞ്ഞിന് തണുപ്പ് ഏൽക്കാത്ത വിധം ഭദ്രമായി പുതപ്പിച്ചു കിടത്തി.

പെട്ടെന്നാണ് പ്രൊഡ്യൂസറുടെ ഒന്നാം നമ്പർ കോട്ടേജിൽ എന്തിന് ആയിരിക്കും ഇത്രേം വെളുപ്പിനെ ജയശ്രീ വന്നാലുടൻ ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞത് എന്ന ഒരു തോന്നൽ മനസ്സിലേക്ക് വന്നു. കുഞ്ഞിൻറെ സുഖനിദ്ര ഉറപ്പുവരുത്തിയ ശേഷം ഒന്നാം നമ്പർ കോട്ടേജിലേക്ക് വീണ്ടും വച്ചു പിടിച്ചു. അവിടെയും സ്ഥിതിക്ക് മാറ്റമൊന്നുമില്ല കൊട്ടേജും പരിസരവും മഞ്ഞിനാൽ മൂടപ്പെട്ട് കിടക്കുകയാണ്. അകത്ത് എന്ത് നടക്കുന്നു എന്നറിയാൻ യാതൊരു വഴിയുമില്ല , ആരോ പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട് എത്ര ബുദ്ധിമാൻ ആണെങ്കിലും സംഗതി അവിഹിതം ആണെങ്കിൽ അതിനു തൊട്ടു മുൻപുള്ള നിമിഷം സ്ഥല കാല ബോധം നഷ്ടപ്പെടുമെന്നും സ്ഥിരം അടയ്ക്കുന്ന ജനലോ വാതിലോ പോലും കുറ്റി ഇടാൻ മറന്നു പോകും എന്നും. കോട്ടേജിലെ പിൻ ഭാഗത്ത് കറങ്ങി അങ്ങനെ ഒരു സാധ്യത ഉണ്ടോ എന്ന് വിലയിരുത്തി , നിരാശ ആയിരുന്നു ഫലം.

മാസ്റ്റർ ബെഡ് റൂമിന് പിൻ ഭാഗത്തായി , കടുത്ത തണുപ്പിൽ നിന്നും രക്ഷ നേടുന്നതിന് അകത്ത് തീ കൂട്ടാനുള്ള ഫയർ ചിമ്മിനിയുടെ ഒരു വേന്റിലേഷൻ കണ്ടു , തൊട്ടു നോക്കി ഭാഗ്യത്തിന് അകത്ത് കൂട്ടാത്തതുകൊണ്ട് ചൂടില്ല. വലതുഭാഗത്തുള്ള ജനാലയുടെ പടിക്ക്‌ ചവിട്ടി വെന്റിലേഷന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കി.

മാസ്റ്റർ ബെഡ്റൂമിന് അകത്ത് നല്ല വെളിച്ചമാണ് , ബെഡിന് സമീപമുള്ള സോഫയിൽ ഒരു ഡയറിയിൽ