Chapter Title : സീരിയൽ [വിശക്കുന്നവൻ]

കടിച്ചു തിന്നാം, അത്രേം സൂപ്പർ. പക്ഷെ യോഗല്യ അമ്മിണ്യേ ന്ന് പറഞ്ഞു വാണമടിച്ചു നെടുവീർപ്പെടാറാണ് പതിവ്. നല്ല കമ്പനിയാണ്, എപ്പോ കണ്ടാലും എന്തേലും വിശേഷങ്ങൾ ചോദിക്കും. പക്ഷെ ഞാനെന്റെ മാന്യതയുടെ മുഖംമൂടി ഒരിക്കലും അഴിച്ചില്ല.

അങ്ങനെ ഞാൻ എറണാകുളത്തു വന്നു വാടകക്ക് ഒരു വീടും സംഘടിപ്പിച്ചു സെറ്റ് ആയി വരുന്നു. ഡിസംബറിലെ നല്ല തണുപ്പുള്ള സമയത്തു ഞാൻ ഭാര്യയെയും പിള്ളേരെയും....പിള്ളേരെന്നു പറഞ്ഞാൽ നാമൊന്നു നമുക്ക് മൂന്ന് എന്ന് പറഞ്ഞപോലെ മൂന്നിനേയും ക്രിസ്മസ് സമയത്ത് വീട്ടിലേക്കു പോണമെന്നു പറഞ്ഞപ്പോ കൊണ്ടാക്കി തിരിച്ചു വന്നു.

കല്യാണത്തിന് പിന്നാലെ ഒരു ഗ്യാപ് കൊടുക്കാതെ മൂന്നു കൊല്ലം അടുപ്പിച്ചു അവാർഡ് കിട്ടിയവനാ ഞാൻ. പിള്ളേരുടെ വയസ്സ് വ്യത്യാസം ചോദിച്ചിട്ട് എന്നെ ഒരു നോട്ടമുണ്ട്, ഞാനെന്തു ചെയ്യാനാ സേട്ടാ, കാച്ചിയ എണ്ണയും മുല്ലപ്പൂവും... അതാണ്‌ ജനസംഘ്യ ഇത്രേം കൂടാനുള്ള ഏക കാരണം എന്നാണ് എന്റെ ഒരു ഇതു. വെറുതെ കൊറോണ ലോക്ക് ഡൌൺ നെ കുറ്റം പറയും.

അങ്ങനെ... മുറ്റമടിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് മിക്കവാറും ഞാൻ എണീക്കാറുള്ളത്. ലൗലിയുണ്ടെങ്കിൽ അലാറം ആവശ്യം വരാറില്ല. ഞാൻ താമസിക്കുന്ന വീടിന്റെ നേരെ മുമ്പിലാണ് അവളുടെ വീട്, അതായത് കെട്ടിച്ചുകൊണ്ടു വന്ന വീട്. ഒരു കുഞ്ഞുവഴി ആണു ഇടയിൽ. ഞങ്ങടെ വീട് കഴിഞ്ഞാൽ ഒരു വളവും പിന്നെ മൂന്നു നാല് വീടുകളെ ഉള്ളൂ. വേറെ പിന്നെ പറമ്പാ. എന്റെ ബെഡ്‌റൂമിൽ നിന്നും നോക്കിയാൽ വ്യക്തമായി കാണാം അവരുടെ വീട്.

അവിടെ മുറ്റമടി ഇവിടെ വാണമടി. അങ്ങനെ ആണു ഒറ്റയ്ക്കായിരിക്കുമ്പോൾ മ്മടെ ഹോബി. അന്നും പതിവ് പോലെ മുറ്റമടി കേട്ടു