Chapter Title : ഷഹാനയും ഉപ്പയും [നഹ്മ]

ഉമ്മ : അറിയില്ലാടി ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നില്ല.. ഒരു സന്തോഷം ഇല്ലാ... നീ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടില്ലേ.. നിനക്ക് ഇപ്പോ വാരിതരാറില്ലല്ലോ... ഒന്നും ചെയ്യുന്നില്ല. ഒരു ദിവസം രാത്രി കണ്ണ് നിറഞ്ഞ് ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടു.
ഞാൻ : (കാരണം ഞാൻ ആണ്.. എന്ന് എനിക്ക് മനസിലായി കഴിഞ്ഞ 3 ആഴ്ച ആയി ഉപ്പോട് മിണ്ടിയിട്ട്. എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ എന്തോ ദേഷ്യം തോന്നി. വാരി തരാത്തത് ഞാൻ കാരണം ആണെന്ന് ഉമ്മയ്ക്കും അറിയില്ല ) ആ ഉമ്മ... ഞാൻ ഇന്നലെ കൂടി വാരിതരാൻ പറഞ്ഞപ്പോ... വയ്യാ മോള് കഴിച്ചോ എന്നാ ഉപ്പ പറഞ്ഞത്.

കുറ്റബോധം ആയിരുന്നു എനിക്ക്... എങ്ങനേലും ഇതൊന്ന് തീരുമാനം ആക്കണമല്ലോ.. എന്ന്.. ഉമ്മ അടുക്കളയിൽ പോയപ്പോ ഞാൻ ഉപ്പയെ വിളിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു...ഉമ്മാടെ എടുത്ത് ചെന്ന്...
ഞാൻ :ഉമ്മ ഫോൺ തരുമോ... ഞാൻ ഉപ്പാന്നെ വിളിച്ചു സംസാരിക്കാം...
ഉമ്മ : ഞാൻ ഇതൊക്കെ പറഞ്ഞത് ഒന്നും പറയല്ലേ ട്ടോ എന്നെ വച്ചേക്കില്ല.

മേലെ റൂമിൽ പോയി ഞാൻ വിളിച്ചു
ഉപ്പ: ആ എന്താടി ഈ നേരത്ത്
ഞാൻ : ഞാനാ ഷഹാനയ ഉപ്പ
ഉപ്പ മിണ്ടാതായി
ഞാൻ : ഉപ്പ എന്താ ഇങ്ങനെ മിണ്ടാതെ.. ഇക്ക് ഉപ്പാടെ എടുത്ത് ഒന്ന് സംസാരിക്കണം... ഒറ്റയ്ക്ക്
ഉപ്പ :(കുറെ മിണ്ടാതെ ഇരുന്നതിന് ശേഷം ) അത് മോളെ... മോള് ജംഗ്ഷനിലക്ക് വായോ.. ഉമ്മയോട്.. കൂട്ടുകാരിയെ കാണാൻ ആണെന്ന് പറഞ്ഞതി.. പിന്നെ ചോയ്ച്ചാൽ എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്ന്.. പറ

ഞാൻ : ആ ഉപ്പ

ഞാൻ ഉമ്മയോട് പറഞ്ഞിട്ട് ജംഗ്ഷനിൽ എത്തി.. ഉപ്പ വന്ന്
ഉപ്പ : എന്താ മോളെ പറ
ഞാൻ : ഞാൻ എന്ത് പറയാനാ ഉപ്പ, ഉപ്പ പണ്ടത്തെ പോലെ ആവണം... ഉഷാർ ആവണം... ഉപ്പ അന്ന് അങ്ങനെ ഒക്കെ ചെയ്തപ്പോ സത്യം പറയാലോ എനിക്കും അങ്ങനെ ഒക്കെ തോന്നിയിരുന്നു എന്റെ പ്രായത്തിന്റെ ആവും.. അതാ ഞാൻ അങ്ങനെ.. ക്ഷമിക്ക് ഉപ്പ ഇമ്മക്ക് പണ്ടത്തെ പോലെ ആവാം...ഉമ്മയ്ക്ക് എന്തൊക്കെയോ പ്രശ്നം വാപ്പയ്ക്ക് ഉണ്ട് എന്നാ തോന്നൽ ആയി
ഉപ്പ : മോള് എന്നോട്