Chapter Title : ഷജ്നാമെഹ്റിൻ 4

പ്രാവർത്തികമാക്കിയതോടെ അവരിൽ രതിപുഷ്പങ്ങൾ പൊട്ടി വിരിഞ്ഞു.

ഷജ്ന പലപ്പോഴും ഉമ്മയ്ക്ക് വഴിമാറിക്കൊടുക്കാൻ വിസമ്മതിച്ചു.

എങ്കിലും ഉമ്മയും മോളും മാറി മാറി ഒരു മാസത്തോളം ഇക്കയോടൊത്ത് മദിച്ചു.

ഇക്ക പോയപ്പോഴാണ് ഷജ്നയ്ക്ക് ഒരു പുരുഷന്റെ വിടവ് എത്ര വലുതാണെന്ന് ശരിക്കും മനസ്സിലാക്കിയത്.

അവൾ ഉമ്മയെ പലവട്ടം ക്ഷണിച്ചെങ്കിലും ഉമ്മയതിന് തയാറായില്ല.

'ഉമ്മയൊന്ന് സമ്മതിച്ചാൽ ഈ വീട് സ്വർഗ്ഗമാവും അത്രയ്ക്കാണ് ഉമ്മയുടെ മിടുക്ക്.'

"മോളെ,മോളെ ഇല്ലത്ത്ന്ന് ദേവിക വിളിച്ചിരുന്നു, സങ്കടത്തിലാ വിളിച്ചത്, നിന്നോടൊന്ന് ചെല്ലാൻ‌ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്"

ഷജ്നയ്ക്ക് ആശങ്കയേറി. അവൾ പെട്ടെന്ന് തന്നെ കുളി കഴിഞ്ഞ് തന്റെ ദേവികയ്ക്കരികിലേക്കോടി. ഇല്ലത്തെത്തിയ ഷജ്നയോട് ദേവികയ്ക്ക് പറയാനുണ്ടായിരുന്നത് കരളലിയിക്കുന്ന കഥകളായിരുന്നു.

"അമ്മേ ന്റെ ദേവിയെവിടെ?"

"അറേലുണ്ട് മോളകത്ത് ചെല്ല്, എന്താ പറ്റ്യേന്നൊക്കെ ചോദിച്ചറിയ്,വന്നിട്ടിതു വരെ തുള്ളി വെള്ളം കുടിച്ചിട്ടില്ല്യ ന്റെ കുട്ടി"

ഷജ്നയുടെ അത്യന്തം ആകുലതയേറിയ ചോദ്യത്തിന് പാതിയിൽ നിർത്തിയ ഒരു നെടുവീർപ്പിനാൽ സാവിത്രി മറുപടി പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു.

"ദേവ്യേ ദേവീ വാതില് തുറക്ക് മെഹ്റിനാണ്"

ഷജ്നയുടെ ശബ്ദം കേട്ട് വാതിൽ തുറന്ന ദേവികയുടെ കണ്ണുകൾ കരഞ്ഞു‌ കലങ്ങിയിരുന്നു.

ഒരു‌ നിമിഷം ഷജ്നയെ നിർവ്വികാരയായി നോക്കി നിന്ന ദേവിക പെട്ടെന്ന് വാതിൽ‌ കുറ്റിയിട്ട് കെട്ടിപ്പിടിച്ചൊന്ന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.

"എന്ത് പറ്റി‌ ന്റെ തമ്പുരാട്ടിക്ക്?"

"ഷാജൂ ഞാനിനി അങ്ങോട്ട് പോണില്ല!"

"ഹേയ് കരയല്ലെ കാണാനുള്ള ശക്തിയില്ലെനിക്ക് നീ എന്താന്ന് പറയ്"

"അയാൾ ഒരു‌ മനുഷ്യനേയല്ല, സ്വന്തം അമ്മയും ഞാനും അയാൾക്ക് ഒരു പോലാ!"

ഷജ്ന സ്തംഭിച്ചു പോയി!

"സത്യാണോ" "ഉം..,ഈ കണ്ണോണ്ട് കണ്ടൂ ഞാൻ"

ദേവിക പിടിച്ചു നിൽക്കാനാവാതെ വീണ്ടും തേങ്ങി.

"സാരല്ലാ ന്റെ ദേവിക്ക് ഇതിലും നല്ല ആളെ കിട്ടും"

"നിക്കിനി അതൊന്നും തോന്ന്ണില്ല്യ"

അതിന് മറുപടി പിന്നീട് പറയുന്നതാവും നല്ലതെന്ന് ഷജ്നയ്ക്ക് തോന്നി.

ഷജ്നയവളെ മാറോട് ചേർത്ത് സമാശ്വസിപ്പിച്ചു.

അവളുടെ ഓരോ വിങ്ങലുകളെയും മുതുകിൽ‌ തഴുകിയൊതുക്കുകയായിരുന്ന ഷജ്നയും ഉള്ള് പിടക്കുന്ന വേദന മറയ്ക്കാൻ‌ പാട് പെട്ടു.

അവൾ ദേവികയെ മുടിയിൽ തഴുകി കവിളിൽ മിഴിനീർമുത്തം ചാർത്തി‌‌ മാറോടണച്ചു.

എത്ര നേരം അങ്ങനെ നിന്നുവെന്നറിയില്ല.

ഷജ്ന പുറത്ത് വന്ന് സാവിത്രിയോട് കാര്യങ്ങൾ വിശദീകരിച്ചു.

അച്ഛനുമിതറിഞ്ഞപ്പോൾ പിന്നീടുണ്ടായ അതിമൂകത