Chapter Title : ഷംനത്തയുടെ മുയൽക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ [ഒലിവർ]

അടുക്കളിൽ കയറി. അവന് ഉച്ചയ്ക്ക് കഴിക്കാൻ കൊണ്ടുപോവിനുള്ളത് എടുത്തുവച്ചു. ഷഹനാസ് അപ്പോഴേക്കും ഒരുങ്ങിവന്നിരുന്നു. ഷംന അവന് മുഖം കൊടുക്കാതെ അകലേക്ക് നോക്കിനിന്നു. അവനൊരു ചിരി ചിരിച്ചിട്ട് ഒന്നും പറയാതെ പൊതിയുമെടുത്ത് യാത്രയായി. അവന്റെ ബൈക്ക് കണ്ണിൽനിന്ന് മറയുന്നതും നോക്കി ഷംന നിന്നു… മനസ്സ് മരവിച്ചവളെ പോലെ. വൈകിട്ട് സ്കൂളിൽ നിന്ന് തിരിച്ചെത്തിയ ഇക്കായോടും ഫർസാനയോടും ഒന്നും പറയാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. എന്ത് പറയും? ‘മോളേ, നീയില്ലാത്തപ്പൊ നിന്റെ പുയ്യാപ്ല നിന്റെ അമ്മയേയും കേറി പണിതെന്നോ.’ പ്രശ്നമാവുമ്പോള്‍ ഷഹസാസ് അവന്റെ ഭാഗം ന്യായീകരിക്കാൻ താൻ അവനെ വശീകരിച്ച് പണ്ണിക്കുവായിരുന്നെന്ന് പറഞ്ഞാലോ. ഇക്കായ്ക്ക് തന്റെ കഴപ്പിനെപ്പറ്റി നല്ല അറിയുണ്ടുതാനും. ഒരു ചെറിയ സംശയത്തിന്റെ കണിക തന്നിലും വീഴില്ലേ? പിന്നെയൊന്നും പഴയതുപോലെയാവില്ല. തന്റെ കുടുംബം തകരും. ഇനി അഥവാ ഒക്കെ വിശ്വസിച്ച് ഷഹനാസുമായുള്ള ഫർസാനയുടെ ബന്ധം തന്നെ ഊക്കിയയാൾ ഉമ്മയെയും ഊക്കിയെന്ന ചിന്ത അവൾക്ക് എന്നുമുണ്ടാവും. ആകെ ധർമ്മസങ്കടത്തിലായ ഷംനയുടെ വീട്ടുജോലികളെല്ലാം യാന്ത്രികമായിരുന്നു. എന്താ കാര്യമെന്ന് ചോദിച്ചപ്പൊ ചെറിയ തലവേദനയാ, ഉറങ്ങിയാൽ മാറിക്കോളും എന്ന ഉത്തരവും നൽകി. അതൊരുതരം രക്ഷപ്പെടലായിരുന്നു. രാത്രി പതിനൊന്നുമണിയാവുമ്പൊ ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞ് ഷഹനാസ് വരും. അവനെ നേരിടാതെ അതിനുമുമ്പ് ഉറക്കം പിടിക്കണം. എന്നാൽ പതിനൊന്നും കഴിഞ്ഞ് പന്ത്രണ്ടായി. തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നിട്ടും അവൾക്ക് ഉറക്കം വരുന്നില്ല. ഇക്കായുടെ നരച്ച രോമങ്ങൾ നിറഞ്ഞ നെഞ്ചിൽ കിടക്കുമ്പോളും രാവിലെ നടന്ന കാര്യങ്ങളായിരുന്നു മനസ്സിൽ. രാത്രിയുടെ ഏതോ യാമത്തിൽ അപ്പുറത്തെ മുറിയിൽ ഫർസാനയും ഷഹനാസും ഇണചേരുന്നതിന്റെ ഒച്ചയും മോളുടെ കടിമൂത്ത സ്വരങ്ങളും അവളുടെ കാതിൽ വന്നടിച്ചു. ആ ഹറാമ്പെറന്നോൻ അമ്മേം മോളേം