Chapter Title : ശരണ്യ... എന്റെ റാണി [Lovegod]

കൂട്ടുകാരിക്ക് വേണ്ടി അവൻ ഹർഷനെ ശിക്ഷിച്ചു. അതിന്റെ പ്രതികാരം അവൻ നിശ്ശബ്ദനായി ഏറ്റുവാങ്ങി. ഹർഷന്റെ അച്ഛൻ അവനെ വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കിയ അതേ വേദന... എന്റെ മകൻ എന്റെ കൈകൊണ്ട് അനുഭവിച്ചു! ഞാൻ ഒരു നിമിഷം പോലും അവനെ വിശ്വസിച്ചില്ലല്ലോ!" വാസുദേവൻ ദുഃഖത്തോടെ പറഞ്ഞു.

​"ഇപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലായി വാസുവേട്ടാ. വിശ്വനാഥ ശർമ്മ പറഞ്ഞത് പോലെ, ഇത് തിരുമാന്ധാംകുന്നിലമ്മയുടെ കളിയായിരുന്നു. ലോകനാഥന്റെയും നാണിക്കുട്ടിയുടെയും ശാപം തീർക്കാൻ, അമലിന്റെ മനസ്സ് ശുദ്ധമാവാൻ, അവൻ ചെയ്ത നല്ല കാര്യത്തിന്റെ പേരിൽ അവനൊരു ശിക്ഷ കിട്ടി. ആ ശിക്ഷയുടെ കാഠിന്യത്തിൽ അവൻ നേരെ പോയത് അവന്റെ പ്രണയിനിയുടെ അടുത്തേക്കാണ്... അവന്റെ നാണിക്കുട്ടിയുടെ അടുത്തേക്ക്." മാലതി വിശ്വസിച്ചു.

​അമലിന്റെ മൗനത്തിന്റെ കാരണം ഇപ്പോൾ വ്യക്തമായിരുന്നു. ഹർഷൻ നാഥ് എന്ന പ്രതിയോഗിയുടെ പ്രതികാരം. ഒരു എം.എൽ.എയുടെ മകനായതുകൊണ്ട്, നിയമപരമായി മുന്നോട്ട് പോയാൽ ഉണ്ടാകുന്ന പ്രശ്നങ്ങളെക്കുറിച്ച് അമലിന് അറിയാമായിരുന്നു. അതിലുപരി, താൻ ചെയ്ത നല്ല കാര്യത്തിന്റെ പേരിൽ ഹർഷന് നഷ്ടപ്പെട്ടതെല്ലാം, താനും നഷ്ടപ്പെടുത്തണം എന്നൊരു ചിന്ത അമലിന്റെ മനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ വേരൂന്നിയിരുന്നു.

​"ശരിയാണ് മാലതി. നമ്മൾ എത്രയും പെട്ടെന്ന് അമലിനെ കാണണം. അവനോട് മാപ്പ് ചോദിക്കണം. ഈ വേദന മാറ്റണം. അവൻ ചെയ്ത ത്യാഗം... ഞങ്ങളിപ്പോൾ അവനോട് ചെയ്ത ക്രൂരത..." വാസുദേവൻ ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകൾ തുടച്ചു.

​"അവനെ പൂർണ്ണ മനസ്സോടെ സ്വീകരിക്കണം. അവനും ശരണ്യയും ഒരുമിച്ച് നമ്മുടെ വീട്ടിലേക്ക് വരണം. അതാണ് വിശ്വനാഥ ശർമ്മ നമുക്ക് നൽകിയ ശാപമോക്ഷത്തിനുള്ള വഴി." മാലതി ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.

​അധികം താമസിയാതെ വാസുദേവനും മാലതിയും ശരണ്യയുടെ വീട്ടിലെത്തി. ഒരു പൂന്തോട്ടത്തിന് നടുവിലായി ശാന്തമായ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടു നിൽക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ വീടായിരുന്നു അത്.

​ശരണ്യ വാതിൽ തുറന്നു. വാസുദേവനെയും മാലതിയെയും കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരേ സമയം ആദരവും ഗൗരവവും നിറഞ്ഞു.

​"വാസുദേവൻ അങ്കിളും മാലതി ആന്റിയുമല്ലേ? വരൂ, അകത്തേക്ക് ഇരിക്കൂ."

​അവർ അകത്തേക്ക് കയറി. അവിടെ ചാരുകസേരയിൽ പുസ്തകം വായിച്ചുകൊണ്ട് അമൽ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​അമൽ അവരെ കണ്ടതും പുസ്തകം മടക്കി എഴുന്നേറ്റു. അവന്റെ മുഖത്ത് യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവും