Chapter Title : ശരണ്യ... എന്റെ റാണി [Lovegod]

തുടർന്ന് ഒരു ചെറിയ ചടങ്ങ് തുടങ്ങി.

​വിശ്വനാഥ ശർമ്മയുടെ പ്രത്യേകത, അദ്ദേഹത്തിന് കാര്യങ്ങൾ അറിയാൻ ഒരു കണിവിദ്യ അറിയാമായിരുന്നു. കണ്യാവ് (ചെറിയ ചാത്തൻ) എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഒരു ശക്തിയെ ഉപയോഗിച്ച് അദ്ദേഹം കാര്യങ്ങൾ അറിയാറുണ്ടായിരുന്നു.

​അദ്ദേഹം കണ്ണടച്ച്, ധ്യാനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. വാസുദേവനും മാലതിയും നിശബ്ദരായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾക്കായി കാത്തിരുന്നു. സമയം മുന്നോട്ട് പോയി. ആദ്യത്തെ 10 മിനിറ്റ് നിശബ്ദത മാത്രം. പുറത്ത് കാറ്റാടി മരങ്ങളുടെ ഇലകൾ അനങ്ങുന്ന ശബ്ദം മാത്രം കേട്ടു.

​ഏകദേശം 40 മിനിറ്റിന് ശേഷം വിശ്വനാഥ ശർമ്മ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. അദ്ദേഹം ഒരു വെറ്റിലയെടുത്ത്, മോതിരവിരൽ കൊണ്ട് അഞ്ജലി എടുത്ത്,അതിനെ വെറ്റിലയിൽ വട്ടത്തിൽ ഒരു ബിന്ദു സൃഷ്ടിച്ച വെറ്റിലയിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി.

​അദ്ദേഹം ഒരു ദൃശ്യം കാണുകയായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. ആ നിമിഷം തന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സ് ശാന്തവുമായി. അദ്ദേഹം കണ്ട കാഴ്ച അദ്ദേഹത്തെ അമ്പരപ്പിച്ചു.

​വീണ്ടും അദ്ദേഹം ആഴത്തിലുള്ള ധ്യാനത്തിലേക്ക് പോയി. പ്രശ്നത്തിന്റെ മൂലകാരണം കണ്ടെത്തിയ ശേഷം, അതിനുള്ള പരിഹാരം തേടാനായി അദ്ദേഹം 20 മിനിറ്റ് കൂടി ധ്യാനിച്ചു.

​​സമയം നീങ്ങി. വിശ്വനാഥ ശർമ്മ ധ്യാനത്തിൽ നിന്ന് ഉണർന്നു. അദ്ദേഹം പതിയെ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക ഗാംഭീര്യമുണ്ടായിരുന്നു.

​വിശ്വനാഥ ശർമ്മ: "വാസുദേവാ, മാലതി. നിങ്ങൾ ജീവിതത്തിൽ രണ്ട് വലിയ തെറ്റുകൾ ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഒന്ന്, നിങ്ങളുടെ മകളുടെ കല്യാണം ക്ഷേത്രോത്സവത്തിന്റെ തിരക്കിട്ട സമയത്ത് തന്നെ നിശ്ചയിച്ചു. ഈ സമയം മംഗളകരമാണ്, പക്ഷെ തിരുമാന്ധാംകുന്നിലമ്മയുടെ ശ്രദ്ധ ഇവിടെയുണ്ടാകും."

​"രണ്ടാമത്തെയും ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റ്, നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം മകനെ യാതൊരു ചിന്തയുമില്ലാതെ, രണ്ടാമതൊന്ന്