Chapter Title : ശരണ്യ... എന്റെ റാണി [Lovegod]

വേഗം തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

​എല്ലാ തിരക്കുകളും കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അമലിന് സൗമ്യയുടെ വിഷമം മനസ്സിലായി. അവൾ നിരപരാധിയായിരുന്നു. അവൾക്ക് അവനോടുണ്ടായിരുന്നത് നിഷ്കളങ്കമായ പ്രണയം മാത്രമായിരുന്നു.

​"നമുക്കൊന്ന് സൗമ്യയെ കണ്ടിട്ട് പോയാലോ ശരണ്യ?" അമൽ ചോദിച്ചു.

​ശരണ്യക്ക് ഒരു നിമിഷം മടിച്ചു. അമലിനോടുള്ള സൗമ്യയുടെ അടുപ്പം അവളിൽ ഒരു ചെറിയ സ്വാർത്ഥത (Possessiveness) ഉണ്ടാക്കി. "വേണോ അമൽ? അവൾ വിഷമത്തിലല്ലേ? നമ്മൾ പോയാൽ..."

​"വേണ്ട ശരണ്യ. അവൾക്ക് എന്നോടുള്ള പ്രണയം സത്യമായിരുന്നു. എനിക്ക് അവളെ വേദനിപ്പിക്കാൻ പറ്റില്ല. അവൾ നിരപരാധിയാണ്. നമുക്ക് പോയി ആശ്വസിപ്പിക്കാം." അമൽ നിർബന്ധിച്ചു.

​അവർ പുറത്തെ പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിൽ സൗമ്യയെ കണ്ടെത്തി. അവൾ കാറിനരികിൽ നിന്നിരുന്നു.

​"സൗമ്യാ..." അമൽ വിളിച്ചു.

​അമലിനെയും ശരണ്യയെയും കണ്ടതും അവളുടെ മുഖം മാറി. ആ നിമിഷം വരെ അടക്കിപ്പിടിച്ച ദുഃഖം അണപൊട്ടിയൊഴുകി. അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അമലിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

​"എല്ലാം... എല്ലാം എൻ്റെ തെറ്റാണ് അമൽ. ഞാൻ നിന്നെ പ്രണയിച്ചതുകൊണ്ടാണ്... എനിക്ക് നിന്നെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാനൊരു തെറ്റും ചെയ്തില്ലെങ്കിലും, എല്ലാം ഞാൻ കാരണമാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി."

​ശരണ്യക്ക് അമലിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചുള്ള അവളുടെ കരച്ചിൽ കണ്ടപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് ഒരു അസ്വസ്ഥത തോന്നി. അവൾ വേഗത്തിൽ അമലിൻ്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു.

​അമൽ, സൗമ്യയുടെ തോളിൽ തട്ടി അവളെ മെല്ലെ അകറ്റി മാറ്റി. "സൗമ്യാ, അത് സാരമില്ല. നീ കാരണം ഒന്നുമല്ല സംഭവിച്ചത്. ഇത് വിധി. വിധി നമ്മളെ വേർപെടുത്തി, എൻ്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ശരണ്യയെ കൊണ്ടുവന്നു. നീയും ഉടൻ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കും. വിഷമിക്കരുത്."

​സൗമ്യ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു, ശരണ്യയെ നോക്കി. "ടീച്ചർ... നിങ്ങളെ എൻ്റെ കൂട്ടുകാരിയെന്ന നിലയിലും സീനിയറെന്ന നിലയിലും എനിക്കറിയാം. നിങ്ങളെ അമൽ പ്രണയിച്ചതിൽ എനിക്ക് സന്തോഷമുണ്ട്. ലോകനാഥൻ്റെയും നാണിക്കുട്ടിയുടെയും കഥ ഞാൻ കേട്ടപ്പോൾ... എനിക്കിപ്പോൾ ദുഃഖമില്ല. സന്തോഷമേ ഉള്ളൂ."

​അവൾ അവരെ നോക്കി ചിരിച്ചു, എന്നിട്ട് യാത്ര പറഞ്ഞ് പോയി.

​ശരണ്യ അമലിൻ്റെ കൈയ്കളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. അമൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ശരണ്യയെ ചേർത്തുപിടിച്ച് കാറിൽ കയറി വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.

​

​അന്ന് രാത്രി, റിസപ്ഷനും കഴിഞ്ഞ് അവർ വീട്ടിലെത്തി. വീട് നിറയെ ബന്ധുക്കളും