Chapter Title : ശരത് രേഖകള്‍ 1 [സ്മിത]

ഒക്കെ തോന്നി തുടങ്ങിയിരുന്നു. അച്ഛന്റെ ഏജുള്ള, പ്രായമുള്ള ഒരു മനുഷ്യനെ വട്ടുകളിപ്പിക്കാന്‍ പാടില്ലായിരുന്നു എന്നൊക്കെ ഞാന്‍ വിചാരിച്ചു. പിന്നെ പെയിന്‍റിംഗ്  അവസാനിച്ചു. ഞാന്‍ പടം വരച്ചു തീര്‍ത്തു. ഇന്ന് ഞാന്‍ ലഞ്ച് കഴിഞ്ഞ് ഇച്ചിരെ ഉറങ്ങാന്നു വിചാരിച്ചു കെടക്കുവാരുന്നു..അന്നേരം അങ്കിള്‍ വന്നു. എനിക്ക് ശകലം അദ്ഭുതവും തോന്നി...മോളെ, നിന്നെ കാണാഞ്ഞിട്ട്‌ എന്തോ പോലെ തോന്നുന്നെടീ, അതാ ഞാന്‍ വന്നെ എന്ന് പറഞ്ഞു..അങ്ങനെ പറയുന്ന കേട്ടപ്പോ എനിക്കെന്തോ പാവം തോന്നി ശരത്ത്...എന്നാലും എനിക്കെന്തോ പന്തികേട് തോന്നുവേം ചെയ്തു...അതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു, അങ്കിള്‍ ഇപ്പം പോ, ശരത്ത് ഉള്ളപ്പം വാ...അന്നേരം എനിക്ക് ശരത്തിന്‍റെ മെസേജ് കിട്ടി. ഉണ്ണാന്‍ വരുവാന്നും പറഞ്ഞ്...വന്നപ്പം എന്നാ ഒണ്ടായേന്ന് ശരത്ത് കണ്ടല്ലോ...അത്രേ ഉള്ളൂ...!”

അവള്‍ നിര്‍ത്തി.

“പച്ചക്കള്ളം!”

എന്‍റെ ശബ്ദം ഉയര്‍ന്നു.

“നീയൊന്നു പോടീ!”

“അല്ല നേര്! സത്യമാ ശരത്ത്!”

“നൊണ! കല്ല്‌ വെച്ച നൊണ!”

ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.

“നിന്നെ കണ്ടാ അറിയില്ലേ! പെരുങ്കള്ളവാ പറയുന്നേന്ന്! നടന്നേന്‍റെ പത്തിലൊന്നു പോലും നീ പറഞ്ഞിട്ടില്ല...പിന്നെയാ! സത്യം പറഞ്ഞോ! അല്ലേല്‍ ഡിവോഴ്സിനു റെഡി ആയിക്കോ!”

“ശരത്ത്”

അവള്‍ ദയനീയ സ്വരത്തില്‍ എന്നെ വിളിച്ചു.

“എന്നേത്തിനാ ഇതൊക്കെ ഡീറ്റയില്‍ഡായിട്ട് ഞാന്‍ പറയുന്നേ? മെയിന്‍ കാര്യം ഞാന്‍ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. അയാളെ കൊതിപ്പിക്കുന്ന മോശം കാര്യം ഞാന്‍ ചെയ്തു. അത് ഞാന്‍ സമ്മതിച്ചല്ലോ! എന്നെ കൊറച്ച് തൊടുവേം ചെയ്തു. അത്രേ ഉള്ളൂ...നമുക്ക് ഇവിടെ വെച്ച് ഇത് അവസാനിപ്പിച്ചു കൂടെ, പ്ലീസ്!”

“ഞാന്‍ കേട്ടത് വെച്ച് നോക്കുമ്പം ഇതി കൂടുതല്‍ ഉണ്ട് രേഖേ! നീ അത് വിട്!”

ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.

“ഒന്നുമില്ല!”

അവള്‍