Chapter Title : ഷേര്ളിയാന്റി [Master]
ജയ്സന് കാറ് വാങ്ങി ഇട്ടിട്ടുണ്ട് എങ്കിലും അവന് സ്കൂട്ടറില് ആണ് ജോലിക്ക് പോകുന്നത്. കാറ് പൂറുള്ളവര്ക്ക് എന്ന സിദ്ധാന്തക്കാരന് ആയിരുന്നിരിക്കണം ജയ്സന്. കാരണം കാര് കൂടുതലും കടിച്ചിപ്പൂറി ഷേര്ളിയാണ് ഉപയോഗിക്കാറുള്ളത്.
അന്ന്, സ്ഥിരം സാധനങ്ങള് വാങ്ങുന്ന കടയില് നിന്നും വേണ്ടതൊക്കെ വാങ്ങി വരുന്ന വഴിക്ക് അവള് ലേശം ബീഫ് വാങ്ങാന് തീരുമാനിച്ചു. നഗരത്തിന്റെ പ്രാന്തപ്രദേശത്തുള്ള ഒരു പ്രായമായ ഇക്കയുടെ കടയില് നിന്നുമാണ് അവള് സ്ഥിരമായി ഇറച്ചി വാങ്ങുന്നത്. അയാള് നല്ല മാടുകളെ ആണ് അറുക്കുന്നത് എന്നതും, ഒപ്പം ഏറ്റവും നല്ല ഇറച്ചി തന്നെ നല്കും എന്നതുമാണ് അവിടെ നിന്നും സ്ഥിരമായി വാങ്ങാന് അവളെ പ്രേരിപ്പിച്ചതിന്റെ കാരണങ്ങള്.
കാര് നിര്ത്തി ബാഗുമായി ഷേര്ളി ഇറങ്ങിയപ്പോള് നിരവധി ഇറച്ചിക്കൊതിയുള്ള കണ്ണുകള് അവളുടെ കൊഴുത്ത ദേഹത്ത് ആര്ത്തിയോടെ പതിഞ്ഞു. ബ്ലൌസിന് താഴെ കാണപ്പെട്ട അവളുടെ വയര് മടക്കുകളിലേക്ക് അവന്മാര് ഗ്രഹണി ബാധിച്ചവരെപ്പോലെ നോക്കി. അവരെ ഗൌനിക്കാതെ അവള് ഇക്കയുടെ കടയിലേക്ക് നടന്നു.
“എന്റളിയാ എന്നാ കൊഴുത്ത മാടാടാ. ഇതിനെ ഒക്കെയാണ് അറത്തു തിന്നേണ്ടത്” ഷേര്ളിയുടെ തെന്നി മറിയുന്ന ചന്തികളിലേക്ക് നോക്കി ഒരു ഇറച്ചിക്കടക്കാരന് അണ്ടി തടവിക്കൊണ്ട് അപരനോട് പറഞ്ഞു.
ഷേര്ളി അത് കേട്ടെങ്കിലും പറഞ്ഞവനെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഇക്കയുടെ കടയിലെത്തി നോക്കി. പക്ഷെ അയാള് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പഴയ ജോലിക്കാരനെയും അവളവിടെ കണ്ടില്ല. പകരം, ഉയരം കുറഞ്ഞ, നല്ല വെളുത്ത് കൊഴുത്ത ഒരു പയ്യനാണ് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നത്. ഒറ്റ നോട്ടത്തില്ത്തന്നെ അവന് ബംഗാളിയാണ് എന്ന് അവള്ക്ക് മനസ്സിലായി. അതേനിമിഷംതന്നെ അവളുടെ സിരകളില് തീ പടരാനും തുടങ്ങിയിരുന്നു. അത്രയ്ക്ക് ചെക്കന്റെ സൌന്ദര്യം അവളെ മയക്കി. ഒരു നിക്കറും ടീഷര്ട്ടും ധരിച്ചു നിന്നിരുന്ന അവന്റെ രോമമില്ലാത്ത കൊഴുത്ത തുടകളും കനത്ത കൈകളും നേര്മ്മയുള്ള മീശയും നിഷ്കളങ്ക മുഖവും അവളുടെ ശ്വാസഗതി ഉയര്ത്തി.
“ഇക്ക എവിടെ?” ഗൌരവത്തോടെ മുടി മാടിയൊതുക്കി വയര് പൂര്ണ്ണമായി അവനെ കാണിച്ച് അവള് ചോദിച്ചു.
“ഇക്ക ഇന്ന് വന്നില്ല ആന്റീ” നല്ല മലയാളത്തില് അവന് പറഞ്ഞു.
“ഇപ്പൊ ഇയാളാണോ ജോലിക്കാരന്?”
“അതെ”
“പേരെന്താ”
“ആഷിഖ്”
“ബംഗാളി ആണ് അല്ലെ”
“ഉവ്വ്”
ഷേര്ളി ചിരിച്ചു; അവനും.
💬 Comments
View all comments