Chapter Title : ശ്രുതി ലയം 15 [വിനയൻ]

അൽപ നേരം അടുക്കള ഭാഗത്തെ തിണ്ണയിൽ വന്നിരുന്നു .........

അവൾ പറമ്പിലേക്ക് നോക്കി ഇരുട്ടും മഞ്ഞും കാരണം ദൂരക്കാഴ്ച വളരെ കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നു അരണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ പുലർച്ചെ കാണാറുള്ള കോട മഞ്ഞ് പതിയെ ഇളം കാറ്റിൽ ഇളകുന്നത് കാണാം ........... ചുറ്റുമുള്ള മരങ്ങളിൽ നിന്ന് പക്ഷികളുടെയും കാക്കകളുടെ യും ഉച്ചത്തിലുള്ള കലപില ശബ്ദം കേൾക്കാം .........

അൽപനേരം കഴിഞ്ഞു തിണ്ണയിൽ നിന്ന് എഴു ന്നേറ്റ് അവൾ അയയിൽ നിന്ന് തോർത്ത് എടുത്തു രണ്ടായി മടക്കി തലയിൽ കെട്ടി ....... കള്ളിമുണ്ട് എടുത്തു നഗ്നമായ ചുമലിൽ പുതച്ചു കൊണ്ട് പറമ്പിലേക്ക് ഇറങ്ങിയ ശ്രുതി പതിയെ മഞ്ഞ് പാളികൾക്ക് ഇടയിലൂടെ നീർച്ചാൽ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു ..........

അവരുടെ പറമ്പ് അവസാ നിക്കുന്ന മടയുടെ മുന്നിൽ അവൾ നിന്നു ......... അതിനോട് ചേർന്ന് നിന്ന ഒരാൾ പൊക്കമുള്ള ചെന്തെങ്ങിൻ്റെ ചുവട്ടിൽ അവൾ ചേർന്ന് നിന്നു ........ നന്നായി വെട്ടി കിളച്ച തെങ്ങിൻ ചുവട്ടിനോട് ചേർന്ന മടയിൽ പാഴ്മറങ്ങൾ മുറിച്ചു കൂട്ടി കെട്ടിയ താൽകാലിക പാലം കണ്ട അവൾ ഒരു നിമിഷം കുട്ടൻ പിളളയെ അഭിമാനത്തോടെ ഓർത്തു ..............

അവളുടെ കണ്ണുകൾ നീർ ചാലിന് അടുത്തുള്ള പാറകൂട്ടങ്ങൾ ക്കിടയിൽ അയാളെ പരതി കൊണ്ടി രുന്നു ........... അവിടെങ്ങും ആരെയും കാണാതിരു ന്ന ശ്രുതിയുടെ മനസ്സിൽ ഓരോ സംശയങ്ങൾ ഉട ലെടുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു ............. അച്ഛൻ എന്താ വരാൻ വൈകുന്നത് ഇനി അച്ഛന് പകരം വേറെ ആ രെങ്കിലും ആയിരിക്കുമോ വന്നിട്ടുണ്ടാവുക ..........

അങ്ങിനെ പലതും ആലോചിച്ചു വിഷമിച്ചു നി ൽകുമ്പോൾ ആണ് പാറകൾക്കി ടയിലെ ഊട് വഴി യിലൂടെ യുള്ള മഞ്ഞ് മറ നീക്കി താഴേ ക്ക് ഇറങ്ങി വരുന്ന ആൾ രൂപത്തെ അവൾ കണ്ടത് ............. മഞ്ഞ് മറ കൾക്കിടയിലൂടെ താഴേക്ക് വന്നു കൊ ണ്ടിരുന്ന ആൾ രൂപത്തിന് തൻ്റെ അച്ഛൻ്റെ രൂപം ആ ണെന്ന് അറിഞ്ഞതോടെ അവളുടെ ഹൃദയം പെരു മ്പറ കൊട്ടാൻ തുടങ്ങി .......... മഞ്ഞ് മറകൾക്കിട യിലൂടെ കയ്യിൽ ബക്കറ്റും പിടിച്ചു കുന്നി റങ്ങി വരു ന്ന രാജേന്ദ്രനെ കണ്ട അവളുടെ മനസ്സിൽ സന്തോ ഷത്തോ ടൊപ്പം ഭയവും കൂടി കലർന്നിരുന്നു ..........

മുമ്പ് അവൾ കണ്ടതും ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നതും ഇണചേർന്നതും അപരിചിതമായ ഒരു മനുഷ്യനൊന്നിച്ച് ആയിരുന്നെങ്കിൽ ............. ഇപ്പൊൾ കുന്നിറങ്ങി വരുന്ന അതെ ആൾ തനിക്ക് ജൻമം തന്ന തൻ്റെ സ്വന്തം പിതാവ്