Chapter Title : ശ്യാമ [ശ്യാമ]

കുഴപ്പവും ഇല്ല. ആൾക്കാരെ നീ നോക്കണ്ട.” ഇതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിൻറെ മറുപടി.

എന്നാൽ വൈകുന്നേരത്തെ ക്ഷീണമൊക്കെ ഓർത്തു എനിക്ക് ചെറിയ മടി ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ ബോറടി ഓർത്തു ഞാൻ പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു.

ഇപ്പോൾ ഈ മെഴുകു തിരി നാളത്തിൽ വിരൽ പായിക്കുമ്പോൾ ഇന്ന് നടന്ന സംഭവങ്ങൾ മനസ്സിൽ ഓളം ഉണ്ടാക്കുകയാണ്. ഓർക്കുമ്പോൾ നീറ്റലുള്ള പൂറിൽ വെള്ളം നിറയുന്നു. ഭർത്താവ് ഇപ്പൊ ഫോൺ വിളിച്ചു വച്ചതെ ഉള്ളു. അവളൊന്നു ചുറ്റും നോക്കി വീണ്ടും ഓർക്കാൻ തുടങ്ങി.

പതിവ് പോലെ ജോലിക്ക് പോയതാണ്. 9.30 യോടെ എത്തി.ഹോട്ടലിലെ വേഷം യൂണിഫോം ആണ്.ഒരു വൈറ്റ് ഷർട്ടും കടും നീല സ്കേർട്ടും. ഇൻസൈഡ് ചെയ്യണം. അവിടെയെത്തി വേഷം മാറലാണ് പതിവ്. വീട്ടീന്ന് സാരിയോ ചുരിദാറോ ഉടുത്തു ഇറങ്ങും. എന്നാൽ യൂണിഫോം ഉടുത്താൽ എന്റെ ശരീരഘടന മാറുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നാറുണ്ട്. മുൻതൂക്കവും പിൻതൂക്കവും അതിന്റെ അകൃതിയിൽ തന്നെ മുഴച്ചു നിൽക്കും. പിന്നളവാണ് കൂടുതൽ. എല്ലാരും പറയുന്നതാണ്. കോളേജിലും നാട്ടിലും ഒക്കെ വാമൊഴിയായി പടർന്നു എന്റെ ചെവിയിൽ എത്തിയതാണ് ഈ കരക്കമ്പി. പലപ്പോഴും എനിക്കും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. ഒരിക്കൽ അമ്പലത്തിൽ പോയപ്പോൾ.

“എന്തു ചന്തിയാടാ അവളുടെ നോക്കിയേ..” ആൾക്കാരെ കാണാൻ മതിലിനു ചാരി നിന്ന രണ്ടു പയ്യന്മാരിലൊരുത്തന്റെ വായിൽ നിന്നു ചാടിയതാണിവ. കേട്ടപാടെ ഞാനും അമ്മയും ഞെട്ടി അവരെ നോക്കിപ്പോയി. അവർ ആകെ ചമ്മി. അമ്മ അവരെ നോക്കി ദഹിപ്പിച്ചു. എനിക്കൊരു ചിരിയാണ് വന്നത് ഞാനത് പുറത്തു കാണിച്ചില്ല.

“ചുരിദാറിന്റെ കട്ട് ഒകെ നേരെയാക്കി നടക്ക് പെണ്ണെ..” അമ്മയുടെ ഒരു കൊട്ട് ചുമലിൽ കിട്ടി.

നേരത്തെ തിണ്ണയിൽ