Chapter Title : സ്മിത എന്‍റെ അമ്മായിയമ്മ [Rashford]

എന്‍റെ പൊന്നോ, ഇനി ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞത് അങ്ങ് തിരിച്ചെടുത്തു. പോരെ.

കളിയോടാണ് അവന്‍ പറഞ്ഞതെങ്കിലും സ്മിതയക്ക് അവന്‍റെ കളിയാക്കല്‍ നല്ലോണം സുഖിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

സ്മിതഃ ഹാ പിണങ്ങിയോ.

റാംഃ ഏയ് ഞാന്‍ സീരിയസായി പറഞ്ഞതാ. ആന്‍റി ഇപ്പോള്‍ പണ്ടതേക്കാള്‍ സുന്ദരിയായിട്ടുണ്ട്.

സ്മിതഃ ടാ ടാ മതി, ഇനിയും തള്ളിയാല്‍ വണ്ടിക്ക് പെട്രോള്‍ വേണ്ടിവരില്ല.

സ്മിത കുണുങ്ങി ചിരിച്ചോണ്ട് പറഞ്ഞു. അവള്‍ക്ക് റാമിന്‍റെ സംസാരം ഭയങ്കരമായി ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു.

സാധാരണ എല്ലാവരും ചെയ്യുന്നത് പോലെ റാം വണ്ടിയോടിച്ചപ്പോള്‍ ഇടയക്ക് സഡന്‍ ബ്രേക്കിടുകയോ അല്ലെങ്കില്‍ കുണ്ടും കുഴിയുമുള്ള റോഡിലൂടെ പോവുകയോ ചെയ്തില്ല. ഇടയക്കൊകെ അറിയാതെ ബ്രേക്കിടുമ്പോള്‍ സ്മിതയുടെ മുഴുപ്പുകള്‍ അവന്‍റെ പുറത്ത് തട്ടി. റാം അത് കാര്യമാക്കിയില്ല എങ്കിലും സ്മിതയക്ക് അതൊക്കെ ചെറിയ ചെറിയ സുഖങ്ങള്‍ നല്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവള്‍ക്ക് അവളുടെ മാറ്റം തിരിച്ചറിയാന്‍ പറ്റിയിരുന്നു. താന്‍ ഇപ്പോള്‍ ഒരു പുരുഷ സുഖം ആഗ്രഹിക്കുന്നതായി അവള്‍ക്ക് പലപ്പോഴും തോന്നാറുണ്ട്. റാമിന്‍റെ സൗന്ദര്യം അവളെ പലപ്പോഴും മദിപ്പിക്കുന്നു. അവന് തന്‍റെ മകളോടുള്ള കെയറിംഗ് അല്ലെങ്കില്‍ തന്നോടുള്ള കെയറിംഗ് അവള്‍ ശ്രദ്ധിക്കാറുണ്ട്. ഒരു ദിവസം പനി പിടിച്ച് കിടന്ന ദിവസം രാവിലെ മുതല്‍ വൈകിട്ട് വരെ അവന്‍ കൂടെ നിന്ന് തന്നെയും മകളെയും പരിപാലിച്ചത് അവള്‍ ഓര്‍ക്കുന്നു. അവനോട് വേണ്ട എന്ന പലപ്രാവശ്യം പറഞ്ഞെങ്കിലും അവന്‍ വൈകുന്നേരം വരെ അവിടെ നിന്നു. പക്ഷെ അന്ന് ഒരു മകന്‍ എന്നതിനേക്കാള്‍ ഉപരി ഒരു തുണ എന്ന രീതിയിലാണ് സ്മിതക്ക് തോന്നിയത്. അന്ന് തൊട്ട് റാമിനോടുള്ള സ്നേഹത്തിന് ചെറിയ മാറ്റം വന്നതായി അവള്‍ക്ക് തോന്നി. ഓരോന്ന് ആലോച്ചിച്ച് അവള്‍