Chapter Title : സ്നേഹരതി [മുത്തു]

കഴിഞ്ഞ് മെസ്സേജ് ഒന്നും വരാതെയായപ്പോൾ ക്ഷമ നശിച്ച് ഞാൻ അങ്ങോട്ട് ഒരു മെസ്സേജ് കൂടെ അയച്ചു…..

“““അങ്ങോട്ട് വരട്ടെ?””””

“““വാവയ്ക്കെന്തായാലും പാല് കിട്ടില്ല, അതോണ്ട് ഡ്രസ്സിന്റെ മേലെകൂടെ തരാം””””

മാക്സിക്ക് മുകളിലൂടെ ചപ്പാനുള്ള പർമിഷൻ…… “യെസ് യെസ് യെസ്” ഞാൻ കട്ടിലിൽ കിടന്ന് തുള്ളി ചാടി….

ഇത്രനേരം കെഞ്ചിയിട്ടാണ് ഇതിനെങ്കിലും സമ്മതിച്ചത്, ഇപ്പൊ പറ്റില്ല തുറന്ന് പച്ചയ്ക്ക് തന്നെ ചപ്പണമെന്ന് പറഞ്ഞാൽ ചിലപ്പൊ ഉത്തരത്ത് ഇരുന്നത് കിട്ടിയുമില്ല കക്ഷത്തിരുന്നത് പോവുകയും ചെയ്തു എന്ന അവസ്ഥയാവും….. ഒരിക്കലും നടക്കില്ലെന്ന് കരുതിയിരുന്ന എനിക്ക് ഇത് തന്നെ പരമാനന്ദമാണ്… എങ്കിലും ചെറിയ ആവശ്യങ്ങളൊക്കെ നമുക്ക് ഉന്നയിക്കാം….

“““എന്നാ ബ്രാ ഊരോ”””

ഞാൻ ആവശ്യം ഉന്നയിച്ചു….

“““അഞ്ച് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞ് റൂമിലേക്ക് വാ””””

എന്നായിരുന്നു അമ്മയുടെ മറുപടി…..

വേവുവോളം കാത്തു, ഇനി ആറുവോളം കാക്കാം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ ടീംസ് എന്ത് കണ്ടിട്ടാണാവോ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്…… അമ്മയുടെ അവസാന മെസ്സേജ് വന്നത് തൊട്ട് എനിക്ക് ഇരിക്കാനും കിടക്കാനുമൊന്നും വയ്യാത്ത അവസ്ഥ….. ഞാൻ മുറിയിലൂടെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും തേരാപാര നടന്നു…… ആകെയൊരു വെപ്രാളം….. ഹാ ഹാ…. വായ ഒന്ന് ഊതി നോക്കി, മണമൊന്നുമില്ല, എന്നാലും ഒന്നൂടെ പല്ല് തേച്ചേക്കാം….. അങ്ങനെ ഞാൻ ബാത്ത്റൂമിൽ കയറി ഒന്ന് പല്ല് തേച്ചു, എന്നിട്ട് മൗത്ത്ഫ്രഷ്ണർ എടുത്തൊന്ന് കുലുക്കി തുപ്പി….. മൈരൊക്കെ രണ്ട് ദിവസം മുന്നെ വടിച്ചത് കൊണ്ട് അവിടെയൊക്കെ സെറ്റാണ്….. നമ്മള് എന്തിനും തയ്യാറായിരിക്കണമല്ലോ, ഏത്…… ഉം……

ഈ സമയമെന്താ ഒച്ച് ഇഴയുന്നത് പോലെ നീങ്ങുന്നത്…. അമ്മ പറഞ്ഞ അഞ്ച് മിനിറ്റാവാൻ ഇനിയും രണ്ട് മിനിറ്റ് ബാക്കി….. ഒരു മിനിറ്റ് കൂടി കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് സൗന്ദര്യം നോക്കിയിട്ട് ഞാൻ മെല്ലെ ഇറങ്ങി…. ഇനി പോവാം…… ഞാൻ ബെഡ് റൂമിന്റെ വാതില് തുറന്നതും പുറത്ത് അച്ഛന്റെ കാറിന്റെ സൗണ്ട് കേട്ടു….. വീണ്ടും ഊമ്പി….. മൈര് തന്തയ്ക്ക് വരാൻ കണ്ട നേരം…… ആ നിമിഷം ചെറിയമ്മയുടെ വീട്ടിൽ പോയപ്പൊ കണ്ണൻ എന്നെ നോക്കിയ നോട്ടമാണ് എനിക്ക് ഓർമ്മ വന്നത്…… ഈ കർമ്മ ഈസ് ഏ ബൂമറാംഗ് എന്ന് പറയുന്നത് ശരിയാവും…… എനിക്ക് കരയണോ