Chapter Title : സ്നേഹരതി [മുത്തു]

“““വേണ്ട കുഞ്ഞാവയ്ക്ക് പൂപ്പു പാല് മതി””””

ചെറുപ്പത്തിൽ ഞാൻ പാല് കുടിക്കാൻ പൂപ്പു പൂപ്പുന്ന് പറഞ്ഞായിരുന്നു കരയാറെന്ന് പറഞ്ഞ് കേട്ടിട്ടുണ്ട്, പെട്ടെന്നാ കാര്യം ഓർത്തപ്പോൾ അങ്ങനെ അയച്ചു….

അതിനുള്ള മറുപടി കുറേ തവണ ടൈപ്പിംഗ് എന്ന് കാണിക്കും, നിൽക്കും, വീണ്ടും ടൈപ്പിംഗ് എന്ന് കാണിക്കും…. അങ്ങനെ കുറച്ച് നേരം കഴിഞ്ഞാണ് റിപ്ലൈ വന്നത്……

““അമ്മേടെ പൂപ്പൂല് ഇപ്പൊ പാലില്ല വാവെ””””

“““ഇൻക്ക് വേണം🍼😭””””

“““ഇങ്ങനെ വാശി പിടിക്കല്ലേ മുത്തൂ”””

ആ മുത്തൂന്നുള്ള വിളി….. അത് അമ്മ എന്നെ പണ്ട് വിളിച്ചിരുന്ന പേരാണ്…. ഒരിക്കൽ സ്കൂളിൽ വെച്ച് അമ്മ എന്നെ അങ്ങനെ വിളിച്ചത് കൂട്ടുകാർ കേട്ട് മുത്തേ മുത്തേന്ന് വിളിച്ച് കളിയാക്കിയപ്പോൾ ഞാനാ വിളി നിർത്തിച്ചു…..

“““അമ്മേടെ മുത്തു അല്ലേ ചോദിക്കുന്നെ….. ഒന്ന് താ മ്മാ”””

“““അച്ഛനറിഞ്ഞാ മുത്തുനേം അമ്മയേം കൊന്നുകളയും””””

“““അച്ഛനെന്നല്ല, ഒരു മനുഷ്യകുട്ടിയും അറിയില്ല….. അമ്മേടേം മുത്തുന്റേം മാത്രം രഹസ്യമായിരിക്കും””””

അതിന് വായിച്ചിട്ടും റിപ്ലൈ ഒന്നും വന്നില്ല….. കുറച്ച് നേരം കഴിഞ്ഞ് മെസ്സേജ് ഒന്നും വരാതെയായപ്പോൾ ക്ഷമ നശിച്ച് ഞാൻ അങ്ങോട്ട് ഒരു മെസ്സേജ് കൂടെ അയച്ചു…..

“““അങ്ങോട്ട് വരട്ടെ?””””

“““വാവയ്ക്കെന്തായാലും പാല് കിട്ടില്ല, അതോണ്ട് ഡ്രസ്സിന്റെ മേലെകൂടെ തരാം””””

മാക്സിക്ക് മുകളിലൂടെ ചപ്പാനുള്ള പർമിഷൻ…… “യെസ് യെസ് യെസ്” ഞാൻ കട്ടിലിൽ കിടന്ന് തുള്ളി ചാടി….

ഇത്രനേരം കെഞ്ചിയിട്ടാണ് ഇതിനെങ്കിലും സമ്മതിച്ചത്, ഇപ്പൊ പറ്റില്ല തുറന്ന് പച്ചയ്ക്ക് തന്നെ ചപ്പണമെന്ന് പറഞ്ഞാൽ ചിലപ്പൊ ഉത്തരത്ത് ഇരുന്നത് കിട്ടിയുമില്ല കക്ഷത്തിരുന്നത് പോവുകയും ചെയ്തു എന്ന അവസ്ഥയാവും….. ഒരിക്കലും നടക്കില്ലെന്ന് കരുതിയിരുന്ന എനിക്ക് ഇത് തന്നെ പരമാനന്ദമാണ്…