Chapter Title : സ്പർശം [ദൂതൻ]

കൊടുക്കാതെ കമ്പാർട്മെന്റിലേക് കയറി.

പാമ്പ് കിടക്കുന്ന പോലെ ഓരോരോ അവരാതങ്ങൾ ഒരു മന്നേഴ്സും ഇല്ലാണ്ട് ഫ്ലോറിൽ കിടക്കുന്നു.

എന്ത് ചെയ്യാനാ ഏറെക്കുറെ ഹിന്ദി വാല ആദ്മികളും.

ഞാൻ ഏന്തി വലിഞ്ഞു എങ്ങനെ ഒക്കെയോ കുറച്ചു മുന്നോട്ട് പോയി. ബോഗിയുടെ നടുഭാഗത്ത് എന്തോ നല്ല അന്തരീക്ഷം പോലെ.

ഈ ട്രെയിനിൽ കയറുന്ന ഒട്ടുമിക്ക ആളുകളും മെയിൻ ആയിട്ട് ഡോർന്റെ അവിടെ തന്നെ ഇങ്ങനെ നിക്കും എന്ത് കണ്ടിട്ടാണോ എന്തോ.

ഇറങ്ങാനുള്ളവർക്കും കയറാൻ ഉള്ളവർക്കും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കാൻ വേണ്ടിയിട്ട് നിൽക്കുന്ന പോലെയാണ് എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുള്ളത്.

ഒരു 5 സ്റ്റോപ്പ് കഴിഞ്ഞിട്ട് ഇറങ്ങാനുള്ള ആളാണെങ്കിൽ പോലും ഡോറിന് ചാരിയെ നിൽക്കുകയുള്ളൂ.

ഇതെല്ലാം നോക്കിക്കൊണ്ട് നിൽക്കുമ്പോഴാണ് ഫോണിൽ ഒരു നോട്ടിഫിക്കേഷൻ വന്നത്.

സൗണ്ട് കേട്ടപ്പോഴേ എനിക്ക് ആളെ കത്തി.

ഞാൻ ഫോണിൽ വാട്സ്ആപ്പ് ഓപ്പൺ ചെയ്തു.

ഒരു 🫣 ഇമോജി ഇട്ടു ഒരു സോറി യും അയച്ചിട്ടുണ്ട്

ഞാൻ ചാറ്റ് തുറന്ന് റിപ്ലൈ കൊടുത്തു

ഞാൻ : എന്താ 🤨

രാധു : ദേഷ്യത്തിലാണോ മാഷേ?

ഞാൻ : ആണെങ്കിൽ എന്താ?.

രാധു : ഞാൻ സോറി പറഞ്ഞില്ലേ.

ഞാൻ : ഒരാള് വീണു കിടക്കുമ്പോ കളിയാക്കി ചിരിക്കുന്നത് നല്ലതല്ല.

രാധു : എടാ സോറി അറിയാണ്ട് ചിരി വന്നുപോയതാ. അല്ലാണ്ട് കളിയാക്കി ചിരിച്ചതൊന്നും അല്ല 😰 സോറി

ഞാൻ : ട്രെയിൻ കയറാൻ നേരത്തും നീ എന്നെ നോക്കി ഒരു ചിരി ചിരിച്ചല്ലോ. അതും വന്നുപോയതാവും അല്ലെ? 🤨

രാധു : അല്ല അതു ഞാൻ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്നെ ചിരിച്ചതാ. എന്തെ?

ഞാൻ :ഒന്നുല്ല അല്ലേലും ഞാൻ ഒരു കളിപ്പാവയാണല്ലോ 😒

രാധു :അ അതെ നീ പാവ തന്നെയാ എന്തെ സംശയം ഉണ്ടോ.

ഞാൻ : ആ എന്നെക്കാളും 2 വയസു കൂടിയത് കൊണ്ടുള്ള അഹങ്കാരം ആയിരിക്കും.

രാധു : ദേ നവീ നിന്നോട് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് ഈ കാര്യം പറഞ്ഞു നീ സെന്റി അടിക്കരുതെന്ന്. ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചതും ഇഷ്ടപ്പെട്ടതും നിന്റെ തമാശയും കളിയും ചിരിയും ഒക്കെ കണ്ടിട്ടാ അല്ലാണ്ട് ഈ പ്രായം വയസു എന്നൊന്നും പറഞ്ഞു നീ എന്നെ അങ്ങനെ കാണല്ലെടാ.
അന്നേരത്തെ നിന്റെ തിരിഞ്ഞ് കളിയും കണ്ണ് വളച്ചുള്ള നോട്ടവും ഒക്കെ കണ്ടപ്പോ എനിക്ക് ശെരിക്കും ചിരി വന്നെടാ ഞാൻ അച്ഛൻ ഉള്ളത് ഓർത്തതും ഇല്ല.

ഞാൻ :ഇതെന്തോന്നാടി ഞാൻ ചുമ്മ