Chapter Title : സുഹൃത്തിന്റെ മകൾ ജ്വാല 2 [Sojan]

വെറുതെ തട്ടിവിട്ടു.
ജ്വാല: "എവിടെ? ഞാൻ കാണട്ടെ, അയ്യേ കഷ്ടമുണ്ട്. എന്നെ ഇങ്ങിനെ നാണം കെടുത്താതെ" അവളുടെ സ്വരം കരയുന്നതു പോലായി.
ഞാൻ : "ദാ ഇതു കണ്ടോ കട്ടിയായി ഇരിക്കുകയാണ്" ചെറിയ നനവ് തോന്നിയിടം മൂക്കിനോട് അടുപ്പിച്ച് ഞാൻ പറഞ്ഞു.
അവൾ ചമ്മലോടെ അത് നോക്കി. ചാടി പിടിക്കാൻ വന്നു, ഞാൻ കൊടുത്തില്ല. അവൾ ചമ്രംപടിഞ്ഞ് വീണ്ടും കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു.
ജ്വാല: "ഞാൻ അങ്കിളിനോട് കൂട്ടില്ല."
ഞാൻ : "ഇനി എന്നെ "എടാ" "പോട" "കിളവാ" എന്നൊക്കെ വിളിക്കുമോ."
ജ്വാല: "വിളിക്കും"
ഞാൻ : "എന്നാൽ ഇത് തരില്ല"
ജ്വാല: "താടാ പൊട്ടാ"
ഞാൻ : "ഞാൻ ഒന്ന്‌ നോക്കട്ടെ"
ജ്വാല: "താന്നേ"
ഞാൻ : "നീയിപ്പോൾ ഇത് ഇടേണ്ട, കുറച്ച് കാറ്റ് കേറട്ടെ"
ജ്വാല: "ശ്ശൊ ഇതെന്തൊരു കഷ്ടമാണ്, അതിങ്ങ് താന്നേ"
വീണ്ടും ഞാൻ അത് മണക്കുന്നത് കണ്ട് അവൾ ലജ്ജാലുവായി, മുഖം ചുമന്ന്‌ തുടുത്തു. പെട്ടെന്ന്‌ അതിൽ നിന്നും മോചിതയായി വീണ്ടും വീറും വാശിയും കാട്ടാൻ തുടങ്ങി.
ജ്വാല: "എന്നാൽ അത് സൂക്ഷിച്ച് വച്ചോ"
ഞാൻ : "അതാ ചെയ്യുന്നത്"
ജ്വാല: "പൊ ഞാൻ കൂട്ടില്ല."
അവൾ പിണങ്ങിയ പോലെ കട്ടിലിൽ കമഴ്ന്ന്‌ കിടന്നു.
ഞാൻ : "ശരി തരാം, പക്ഷേ ഒരു കണ്ടീഷൻ"
ജ്വാല: "എന്തോന്ന്‌"
ഞാൻ : "ഞാനാണ് ഇത് ഇടീപ്പിക്കുന്നത്"
ജ്വാല: "അയ്യേ"
ഞാൻ : "എന്നാലേ തരൂ"
ജ്വാല: "ഇതെന്ത് കൂത്ത്, ഞാൻ ഇട്ടോളാം" അവൾ കിടന്ന്‌ കിടപ്പിൽ പാതി പിണങ്ങിയ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
ഞാൻ : "ഇല്ല, ഞാൻ ഇടീപ്പിക്കും, പതുക്കെ പതുക്കെ.."
ജ്വാല: "പോ അവിടുന്ന്‌ എനിക്ക് കേൾക്കേണ്ട, നാണമില്ലാത്ത ജന്തു"
ഞാൻ : "ഹും ഒരു പേരും കൂടെയായി, നടക്കട്ടെ നടക്കട്ടെ" ഒരു വിരലിൽ അവളുടെ പാന്റീസ് ഇട്ട് കറക്കിക്കൊണ്ട് ഞാൻ സ്റ്റൈലിൽ കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു.
അവൾ പിടിക്കാനായി ചാടും എന്ന്‌ തോന്നിയപ്പോൾ ആ ബ്രൗൺ പാന്റീസ് ഞാൻ കൈയ്യിൽ ചുരുട്ടി പിടിച്ചു എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു.
ഞാൻ : "ഇത് ഊരിയത് ഞാനല്ലേ, അതുപോലെ