Chapter Title : സുഹൃത്തിന്റെ മകൾ ജ്വാല 8 [Sojan]

പോയി പറഞ്ഞാൽ മതി.
ഞാൻ : "എന്നിട്ട് നിനക്ക് നല്ല സുഖം എനിക്ക് പാതി"
ജ്വാല : "വേണേൽ മതി"
ഞാൻ : "ഓ ജാഡ?"
ജ്വാല : "അപ്പോ വേണ്ട"
ഞാൻ : "അല്ല അതു പിന്നെ..."
ജ്വാല : "വേണ്ട"
ഞാൻ : "അയ്യോ അങ്ങിനല്ല"
ജ്വാല : "വേണോ വേണ്ടയോ"
ഞാൻ : "അതു പിന്നെ വേണ്ടെ?"
ജ്വാല : "എങ്കിൽ അങ്ങിനൊക്കെയേ നടക്കൂ"
ഞാൻ : "ഉം" ഞാൻ തോറ്റ് പിൻമാറി, വെറുതെ വായിൽ കിടക്കുന്ന നാക്കെടുത്ത് പിടപ്പിച്ച് പച്ചക്കരിമ്പു പോലൊരു സംഭവം കുളമാക്കേണ്ട.
ഒരു ദിവസം പാർക്കിലിരുന്നപ്പോൾ ഞാൻ അറിയാതെ മൂളിപ്പാട്ട് പാടി.
"ചിത്രശിലാ പാളികൾ കൊണ്ടൊരു ശ്രീകോവിലകം ഞാൻ തീർത്തു അതിൽ
നിത്യമെനിക്കാരാധിക്കാൻ നിന്റെ വിഗ്രഹം കണ്ടെടുത്തു"
അവൾ എന്നെ താൽപ്പര്യപൂർവ്വം നോക്കി.
ഞാൻ പറഞ്ഞു ഈ പാട്ട് നമ്മുക്കൊന്നും പാടാനൊക്കില്ല.
ജ്വാല : അതെന്താ?
ഞാൻ : "ഇതിലെ 'പാളികൾ' പാടണമെങ്കിൽ യേശുദാസ് തന്നെ വേണം."
ജ്വാല : അതെന്താ ചേട്ടൂ?
ഞാൻ : "അങ്ങിനാണ് ചില പാട്ടുകൾ."
ജ്വാല : "വേറേ ഏതൊക്കെയാണ് പാട്ടുകൾ?"
ഞാൻ ആലോചിച്ചു. പെട്ടെന്ന്‌ മനസിൽ വന്നത് രണ്ട് പാട്ടുകളാണ്.
ഞാൻ : "രതിസുഖസാരമായി ദേവി നിന്നെ വാർത്തൊരാ ദൈവം" ഉം
ഞാൻ : "ഓ സൈനബാ" യും.
ജ്വാല : "അതെലെന്താ പ്രത്യേകത?"
ഞാൻ : "രതിസുഖ സാരമായിലെ 'സാരമായി' പാടാൻ പാടാണ്. അതു പോലെ തന്നെ സൈനബയെ വിളിക്കുന്നത് ഓരോ സന്ദർഭ്ഭത്തിലും ഓരോ രീതിയിലാണ്."
അവൾ ഹൃദ്യമായി പുഞ്ചിരിച്ചു. അവളുടെ മുഖത്ത് നിഷ്ക്കളങ്ക ഭാവം. അതിൽ നിന്നും എനിക്കൊരു കാര്യം മനസിലായി. അവൾ ഫങ്ഷന് പാടി എന്നേയുള്ളൂ. അവൾ ഒരു പാട്ടുകാരിയാണെന്ന ധാരണയൊന്നും ഉണ്ടായിട്ടല്ല അന്ന്‌ പാടിയത്. കുറച്ചെങ്കിലും പാടുന്നൂ എന്ന്‌ കരുതുന്നവരാണെങ്കിൽ ഇതിൽ ഏറ്റു പിടിച്ചേനെ. അപ്പോൾ എന്നെ കളിയാക്കാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നില്ല അവൾ ഞാൻ പാടില്ല എന്ന്‌ പറഞ്ഞത്. അവൾ ശരിക്കും അവൾക്ക് പാടാനറിയില്ല എന്നാണ് ധരിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നത് എന്ന്‌ എനിക്ക് പിടികിട്ടി.
ഭൂരിഭാഗം സമയങ്ങളിലും എന്നെ ചിട്ട