Chapter Title : സുഹൃത്തിന്റെ മകൾ ജ്വാല [Sojan]

.. 'ഞാൻ ആ ജാക്കറ്റും മേത്തിട്ടാ ഇന്നലെ കിടന്നുറങ്ങിയത്.. അത് ഉള്ളപ്പോൾ അങ്കിൾ അടുത്തുള്ള പോലെ തോന്നും..'
ഒരു തേങ്ങൽ..
എനിക്കിവിടെ … ( പിന്നെ സ്വരം ഇല്ല )
( എന്നിൽ നിന്നും നോ കമന്റ്‌സ് )
'അങ്കിൾ പറയുന്ന ഈ സതീശൻ - .. ഒന്ന് വിളിക്കുക പോലുമില്ല..'
'അതിന് സതീശൻ അറിഞ്ഞില്ലല്ലോ നിനക്ക് പനിയാണെന്ന്?'
'കൊണ്ടുവന്ന് ആക്കിയിട്ട് പോയിരിക്കുകയാ..'
പെട്ടെന്ന് ഇടയ്ക്ക് കയറി ഞാൻ പറഞ്ഞു.. 'എന്നെ അവൻ വിളിക്കാറുണ്ട്'
'പിന്നെ .. എന്തിനാ വെറുതെ എന്നോട് നുണ പറയുന്നത്, എനിക്കറിയാം…' തേങ്ങുകയാണോ?!!!
( എന്നിൽ നിന്നും നോ കമന്റ്‌സ് )
'അങ്കിൾ ഉള്ളപ്പോൾ എനിക്ക് അത്ര വിഷമം തോന്നില്ല..'
'ഞാൻ ഉണ്ടല്ലോ? നീ വിളിച്ചപ്പോൾ വന്നില്ലേ?'
'വന്നു, എത്ര കാലുപിടിച്ചാലാണ്..'
'ദേ ഇങ്ങിനെ കരഞ്ഞ് 'നെലോളിച്ച്' ആണെങ്കിൽ ഏതെങ്കിലും തട്ടുകടയിലേ ഞാൻ വണ്ടി നിർത്തൂ.. കരഞ്ഞ കണ്ണുമായി ഹോട്ടലിൽ കയറാൻ വയ്യ.'
'ഇല്ല ഞാനിനി ഒന്നും പറയുന്നില്ല.'
ഹോട്ടലിലേയ്ക്ക് അധികം ദൂരമില്ല. അവിടെത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ ആ മുഖം നോക്കി കുഴപ്പമില്ല, പനിയുടേതാണെന്ന് കരുതിക്കോളും.. അല്ലെങ്കിലും ബാഗ്ലൂരിൽ നമ്മുടെ കേരളത്തിലെ പോലെ നോട്ടം ഒന്നും ഇല്ല.
റുമാലി റൊട്ടിയും തന്തൂരിയും കഴിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ചോദിച്ചു..
'ഒരു ഐസ്‌ക്രീം കൂടെ ആകാം അല്ലേ?'
'കിലുക്കം കോപ്പിയടിച്ച് ഇറങ്ങിയിരിക്കുകയാ കിളവൻ..'
അത് എനിക്കിട്ട് ഒന്ന് കൊണ്ടു, എന്റെ പ്രായത്തിന്റെ ഞരമ്പിലാണ് അവൾ പിടിച്ചത്.
'അത് ചമ്മി,…' അവൾ കളിയാക്കി, എന്റെ മുഖത്ത് തന്നെ നോട്ടം.
പിന്നെ ആത്മഗതം പോലെ അവൾ തുടർന്നു
'ചമ്മിയാലും പിന്നെ നാണവുമില്ല..'
ഞാൻ പിന്നെയും ചമ്മി..
'കഴിക്ക് കഴിക്ക് ആക്രാന്തം തീരട്ടെ..' അതിനെ നേരിടാൻ ഞാൻ അടുത്ത കോഡ് പറഞ്ഞു.
അവൾ പതിയെ എന്തോ പറഞ്ഞു.. ഞാനത് കേട്ടില്ല..
'കണ്ണിൽ നോക്കിയാലറിയാം ആർക്കാണ് ആക്രാന്തം എന്ന്..' അങ്ങിനെ എന്തോ ഒരു ഡയലോഗാണ് അവൾ പറഞ്ഞത് എന്നു തോന്നി.. വെയ്റ്റർമാരുടെ പാത്രം തട്ടുന്ന ഒച്ചയിൽ അത് മുങ്ങിപോയി..

ദിവസങ്ങൾ കൊഴിഞ്ഞു വീണുകൊണ്ടിരുന്നു. ജ്വാല കളിതമാശകളുമായി മുന്നോട്ട് പോയി എന്നല്ലാതെ കാര്യങ്ങൾക്ക് നീക്ക്‌പോക്കില്ല. താന്ന് കൊടുത്ത്