Chapter Title : സുൽത്താനയും വെല്ലിപ്പയും [Peacec Mind]

എനിക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാം പറ്റിയില്ല... ഒരു വിധത്തിൽ ഞാൻ നിക്കാരിന്റെ കാൽ ഭാഗത്തുകൂടി കൈ ഉള്ളിലേക്കു കടത്തി. വെല്ലിപ്പയുടെ സാധനത്തിൽ പിടിച്ചു പയ്യെ ഞെക്കാനും ഉഴിയാനും തുടങ്ങി..

നല്ല പോലെ പറ്റുന്നില്ല എങ്കിലും പറ്റുന്ന പോലെ ഞാൻ അതിൽ ഉഴിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും എന്റെ ഉള്ളിൽ സങ്കടം വന്നു വിചാരിച്ച പോലെ ഒന്നും പറ്റാത്തതുകൊണ്ട്. ഞാൻ ഉഴിയൽ നിർത്തി എന്നാലും എന്റെ കൈ വെല്ലിപ്പാടെ നിക്കറിന്റെ ഉള്ളിൽ തന്നെ യായിരുന്നു...

എനിക്ക് ആണേൽ സങ്കടം കൊണ്ട് ഞാൻ ബെഡിൽ തല വെച്ചു ഇരുന്നു.. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പൊട്ടന്ന് ഒരു ചോദ്യം വന്നു എന്നോട്. അത് കേട്ടതും നിക്കറിൽ നിന്ന് കൈ വലിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ പുറകോട്ട് നീങ്ങി... ആ ചോദ്യം വെല്ലിപ്പയിൽ നിന്ന് ആയിരുന്നു..

" എന്താ മോളെ ഇന്ന് ശെരിക്കും പോലെ പറ്റുന്നില്ലേ...... "

ഞാൻ ആകെ ഇല്ലാതായി എനിക്ക് ഒരടിപോലും നീങ്ങാൻ പറ്റാതെ മരവിച്ചപോലെയായി ഞാൻ.... മുറിയിൽ ഇരുട്ട് ആയതുകൊണ്ട് എന്താ നടക്കുന്നത് എന്ന് പോലും അറിയാൻ പറ്റാതെയായി.
പെട്ടന്ന് മുറിയിൽ ലൈറ്റ് ഓൺ ആയി. ഞാൻ ഞെട്ടി നോക്കിയപ്പോൾ വെല്ലിപ്പ നിക്കർ മാത്രം ഇട്ട് ലൈറ്റ് ഓൺ ആക്കി വാതിലിന്റെ അവിടെ നിൽക്കുന്നു. വെള്ളിപ്പനെ കണ്ടതും ഞാൻ മുഗം പൊത്തി കരയാൻ തുടങ്ങി. വെല്ലിപ്പ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് കൊണ്ട് എന്റെ കൈ പിടിച്ചുകൊണ്ടു ബെഡിൽ ഇരുത്തി എന്നിട്ട് വെല്ലിപ്പയും കൂടെ ഇരുന്നു കൊണ്ട് അടക്കത്തിൽ ചോദിച്ചു..
വെല്ലിപ്പ : എന്നുമുതലാ നിനക്ക് ഈ പരിപാടി തുടങ്ങിയത് മോളെ....
അത്‌ കേട്ടതും എനിക്ക് ഒന്നും പറയാൻ പറ്റാതെ വീണ്ടും കരയാൻ തുടങ്ങി..
എന്റെ മുഖത്തു നിന്ന് കൈ മാറ്റികൊണ്ട് പറഞ്ഞു..
വെല്ലിപ്പ : പോട്ടെ സാരല്ല... കഴിഞ്ഞ രണ്ട് ദിവസ്സവും ഞാൻ ഇത് അറിഞ്ഞിരുന്നു മോളെ നീ ഇത് എവിടം വരെ പോകും എന്ന് അറിയാൻ വേണ്ടി വെല്ലിപ്പ ഒന്നും അറിയാത്ത പോലെ കൊടുക്കുക യായിരുന്നു.
ഇത് കേട്ടതും ഞാൻ വെല്ലിപ്പാടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
വെല്ലി : എന്തു പറ്റി മോളെ...
ഞാൻ : ഒന്നും