Chapter Title : സുമലതയും മോനും 6 [സഞ്ജു സേന]

നീ വിളിച്ചിട്ടുണ്ടോ ,, ഇനിയേതായാലും പരാതി വേണ്ട ,ചായ്പ്പിൽ പോയിരുന്നോ ഞാൻ വരാം ,കുണ്ണയൊരു പാട് കേറിയിട്ടും തേഞ്ഞു പോകാത്തത് ഇനി പത്തുമാസം ചുമന്നു നടന്ന മോൻ കേറ്റിയാലും അത് പോലെ തന്നെയുണ്ടാകും..പക്ഷെ ഒറ്റ വ്യവസ്ഥയെ ഉള്ളു ചാകും വരെ ഇപ്പോൾ മാസാമാസം തരുന്നത് മുടക്കരുത് ,അപ്പുവിനൊരു ജോലിയാകും വരെ അവനെ പഠിപ്പിക്കാനുള്ള മനസ്സും കാണിക്കണം.....''

പറഞ്ഞു തീർന്നു കസേരയിൽ കിടന്ന് തോർത്തെടുത്തു ബാത്ത് റൂമിലേക്ക് നടക്കുന്ന അമ്മയെ നോക്കി രാജീവൻ ഒരു നിമിഷം എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ നിന്നു പോയി..അവരുടെ ഓരോ വാക്കും വന്നു തറച്ചത് തന്റെ ഹൃദയത്തിലാണ് ,ആ തിരിച്ചറിവിൽ അയാളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു...

''അമ്മെ...........''

കാലത്തിനു ശേഷമാണ് അത്രയും സ്നേഹത്തോടെ അയാൾ അമ്മയെ വിളിക്കുന്നത്..ആ വിളി ബാത്റൂമിലേക്ക് കയറാൻ പോയ് മാധവിയമ്മയെ നിശ്ചലയാക്കി...അകലങ്ങളിൽ നിന്നു തന്നെ തേടിയെത്തിയ ,താൻ കൊതിച്ചിരുന്ന ആ വിളി..

''എന്താടാ....''

തിരിഞ്ഞു നിന്നു ചോദിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ ശബ്ദം ഇടറിയിരുന്നു...

''അതേയ് നീല അടിപാവാട കള്ളകാമുകനു തന്നെ വെച്ചേക്ക് ,എനിക്ക് സമ്മേളനത്തിന് പോയ വേഷം മതി ,പച്ച അടിപാവാടേം ,ബ്ലൗസും...സെറ്റു സാരിയുടുത്തു സമയം കളയണമെന്നില്ല ,ഒരു വെള്ള മുണ്ടു ചുറ്റിയാൽ മതി....''

''ഒന്ന് പോടാ ,,ഇങ്ങനെ നാക്കിനു ലൈസെൻസ് ഇല്ലാത്തൊരു ചെക്കൻ.അതൊക്കെ ഞാൻ നേരത്തെ കഴുകാനിട്ടു...,''

''അയ്യോ....''

''എന്നാ പിന്നെ എല്ലാം ക്യാൻസൽ ചെയ്യുവല്ലേ ,''

അവർ മകനെ നോക്കി ചിരിച്ചു ...

''അതമ്മ പൂജാമുറിയിലെ കള്ളകൃഷ്‌ണനോട് പറഞ്ഞാൽ മതി...''

''രാജീവാ വെറുതെ നിന്ദിക്കേണ്ട കേട്ടോ...എന്നും ഉള്ളു തുറന്നു പറയാൻ ,എന്‍റെ സങ്കടങ്ങൾ കേൾക്കാൻ എന്‍റെ ദൈവങ്ങളെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു..''

''അമ്മെ ഞാൻ വെറുതെ...ഇത്ര പെറ്റെന്ന് സെന്റി ആയോ.. ഇങ്ങനെ ഒരു പാവം ,,''

''ഞാനൊരു പാവമായതു കൊണ്ടല്ലേ താലികെട്ടിയ പുരുഷൻ മക്കൾക്ക് കൊടുക്കാനുള്ള വിഷം എടുത്തു കാണിച്ചപ്പോൾ അയാൾ കൊണ്ട് വന്ന ഏതോ ഒരുത്തനു മുന്നിൽ തുണിയഴിച്ചു കൊടുത്തത് ,നീ നേരത്തെ വിളിച്ച വെടി മാധവിയായി വർഷങ്ങൾ ജീവിച്ചത്..''

പറയുമ്പോൾ അവരുടെ മുഖം വലിഞ്ഞു മുറുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു...ശപിക്കപ്പെറ്റ ഓർമ്മകൾ അവരുടെ കണ്മുന്നിൽ വന്നു നിന്നതു പോലെ....രാജീവനും സ്തബ്ദനായിരുന്നു...

''ആ പോട്ടെ പറഞ്ഞു വന്നാൽ നിന്റെയും