Chapter Title : സുമിത്ര കുഞ്ഞമ്മ 8 [റിശ്യശ്രിംഗൻ റിഷി]

ഉറപ്പു നൽകി.

ഇത്രയും ദിവസവും കണ്ണന്റെ പാൽ എന്റെ പൂറിലാണൊഴിച്ചത്.  എന്തെങ്കിലും പറ്റുമോ. അവൾ നഖം കടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.  "നിനക്കു ഒരു കുഞ്ഞിനെ പ്രസവിക്കണോ"? അയാൾ തിരിച്ചു ചോദിച്ചു.

സുമിത്ര അൽപം സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു. "ഒന്നിനെ പെറ്റു  വളർത്താൻ ആഗ്രഹമില്ലാഞ്ഞല്ല. എനിക്കൊരു കുഞ്ഞുണ്ടായാൽ നമ്മുടെ മക്കളെ നേരാം വണ്ണം നോക്കാൻ കഴിയില്ല എന്നു പേടിച്ച് ആഗ്രഹം അടക്കി വച്ചു." അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.  "നിനക്കൊരു കുഞ്ഞിനെ നൽകാൻ ഈ പ്രായത്തിൽ എനിക്കു കഴിയുമോ എന്നറിയില്ല. പക്ഷേ കണ്ണനു കഴിയും.  പക്ഷേ ആ കുഞ്ഞ്

എന്റേതായിരിക്കും. അക്കാര്യം കണ്ണൻ പോലും അറിയാൻ പാടില്ല. വയസാൻ കാലത്ത് കൊച്ചിനേ ഉണ്ടാക്കിയെന്നു നാട്ടുകാർ പറയും.  അതു ഞാൻ സഹിച്ചു.  എന്താ പോരെ" സുമിത്ര അയാളെ കെട്ടി പുണർന്നു.

അന്നു പതിനൊന്നു മണി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സാവിത്രി മടങ്ങി വന്നു.  "എന്താ സാവിത്രി പോയാ പോയ വഴിയാണല്ലോ "

"കഷ്ടമാണ് കുഞ്ഞമ്മേ  എല്ലാം  ഞാൻ പറഞ്ഞതാണല്ലോ. സാവിത്രി പരിഭവിച്ചു.  " സാരമില്ല,  നീ പോയി ഡ്രസ് മാറിവാ "

അന്നത്തെ ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ സാവിത്രിക്ക് അവിടെയുണ്ടായ  മാറ്റങ്ങൾ മനസിലായി.  വേലക്കാരനായി വന്നവൻ വീട്ടുകാരനായിരിക്കുന്നു.  സുമിത്രക്കും മേനോനും അവനോട് അതിരു കവിഞ്ഞ വാത്സല്യം.  സാവിത്രി അതു സുമിത്രയോടു ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു.  സുമിത്രയുടെ മറുപടി ലളിതമായിരുന്നു. "എല്ലാം അദ്ദേഹത്തിന്റെ താത്പര്യം ആണ്.  സ്വന്തം മക്കളെ വാവിനും സംക്രാന്തിക്കുമൊക്കെയല്ലേ കാണാൻ പറ്റൂ. ഇതൊക്കെ നോക്കി നടത്താൻ അദ്ദേഹത്തിന് ആരെങ്കിലും സഹായം വേണ്ടേ. മക്കളോടു ചോദിച്ചപ്പോൾ അവർക്കു നൂറു വട്ടം സമ്മതം."  സൂക്ഷിക്കണം.  ഇവൾക്കൊരു  സംശയവും തോന്നരുത്.