Chapter Title : സുറുമയെഴുതിയ മിഴികൾ 2 [സ്പൾബർ]

ഒരു കുസൃതിയുണ്ടായിരുന്നു..

“വേണ്ട… നീ പുറത്തേക്ക് നിന്നോ… മൂത്രമൊഴിച്ച് ഈഡ്രസൊക്കൊയൊന്ന് മാറ്റി നിന്നെ വിളിക്കാം..”

അബ്ദുവിന്റെ ഒരു കയ്യെടുത്ത് അടുത്തുള്ള സ്റ്റീൽ പൈപ്പിൽ പിടിപ്പിച്ച് സലീന പുറത്തിറങ്ങി വാതിൽ ചാരി..

താനെന്തിനാണിങ്ങനെ പരവേശപ്പെടുന്നത് എന്നവൾക്ക് തന്നെ മനസിലായില്ല.. അബ്ദുവിനെ കാണാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് ഒരുപാട് വർഷമായി.. ഇത് വരെ അവനെ കാണുമ്പോൾ ഒരു പതർച്ചയുമില്ലായിരുന്നു.. എന്നാൽ ഇപ്പോഴവനെ കാണുമ്പോ കരളിൽ ഒരു മഞ്ഞ്തുള്ളി വീണ സുഖം..

“സലീനാ… കഴിഞ്ഞെടീ… “

ബാത്ത്റൂമിൽ നിന്നും അബ്ദുവിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് അവൾ വേഗം ചെന്നു.

താൻ കൊടുത്ത ലുങ്കി മാത്രം ഉടുത്താണവൻ നിൽക്കുന്നത്.. അവനിട്ടതെല്ലാം ഊരി ബാത്ത്റൂമിന്റെ മൂലയിൽ ഇട്ടിട്ടുണ്ട്..

അവൾ അവനെ പിടിച്ച് പുറത്തിറങ്ങി..
അരക്ക് മുകളിലേക്ക് നഗ്നനായ അവന്റെ ദേഹത്ത് തൊടുമ്പോ സലീനക്കുണ്ടായ വികാരം എന്താണെന്ന് അവൾക്ക് മനസിലായില്ല..

പരിക്ക് പറ്റിയ കാലിന് ഭാരം കൊടുക്കാതെ പതിയെ അവനെ ബെഡിലേക്ക് കയറ്റിക്കിടത്തി.. പിന്നെ അവന്റെ മുഖത്ത് നോക്കാതെ വേഗം ബാത്ത്റൂമിലേക്ക് കയറി കതകടച്ചു..

അബ്ദു മലർന്ന് കിടന്ന് മൊബൈലെടുത്ത് നോക്കി..
ചാർജ് തീരാറായിരിക്കുന്നു..

പെങ്ങളുടെ ഒരു മെസേജ് കണ്ട് അവനെടുത്ത് നോക്കി..

കുട്ടിയെ നോക്കേണ്ട കാര്യവും, അമ്മായമ്മയുടെ കുത്തുവാക്കും, അവളുടെ സമയമില്ലായ്മയും തന്നെ.. പറ്റിയാൽ നാളെ ഒരു പതിനൊന്ന് മണിക്ക് എത്താൻ നോക്കാംന്ന്…

അവനതിന് മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല..
എന്ത് പറയാൻ..?.. എല്ലാർക്കും ഓരോ തിരക്ക് കാണും..

അല്ലെങ്കിലും തന്നെ നോക്കാൻ ഇവിടെ എന്തിനാണൊരാള്..?.

അവന്റെ ഹൃദയം പെട്ടെന്ന് ആർദ്രമായി.. കൂടുതലൊന്നും ചിന്തിക്കാനും അവനായില്ല..

ബാത്ത്റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് അവൻ നോക്കി..

ചുരിദാറിന്റെ പാന്റ് മുട്ട് വരെ തെറുത്ത് കയറ്റി വെച്ച്, കയ്യിൽ കുറച്ച് നനഞ്ഞ തുണികളുമായി സലീന..
അവൻ അന്തംവിട്ട് നോക്കുമ്പോ, അവൾ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന തുണികൾ ഒരോന്നെടുത്ത്.,മറ്റേ കട്ടിലിൽ വിരിച്ചിട്ടു.

താനിപ്പോ ബാത്ത്റൂമിൽ അഴിച്ചിട്ട തന്റെ തുണികളാണ് അതെന്ന് അമ്പരപ്പോടെ അവനറിഞ്ഞു. ഷർട്ടും മുണ്ടും, ഒരു ബനിയനും ഷെഡിയും..

അത് സലീന അലക്കി വിരിക്കുകയാണ്..

“ സോപ്പൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നു.. എന്നാലും ഒന്ന് കുത്തിപ്പിഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.. ഈ ഫാനിന്റെ ചോട്ടിലിട്ടാ രാവിലെയാകുമ്പോഴേക്ക് ഉണങ്ങിക്കോളും… നിനക്ക് രാവിലെ മാറ്റിയുടുക്കണ്ടേ… ?.”

സലീന പറഞ്ഞത് കേട്ട് അബ്ദു ഇതൊന്നും വേണ്ടായിരുന്നു എന്ന ഭാവത്തിൽ അവളെ നോക്കി..

“ഞാനെന്നാ പോട്ടെ അബ്ദൂ…?.
എന്തേലും ആവശ്യമുണ്ടേൽ എന്നെ വിളിച്ചാ മതീട്ടോ…”

സലീന, അബ്ദുവിനോട് പറഞ്ഞ്
വാതിൽ തുറന്നു..

“ സലീ… നിന്റെ കയ്യിൽ ചാർജറുണ്ടോടീ..?
മൊബൈലിലെ ചാർജ് തീർന്നു…