Chapter Title : സുറുമയെഴുതിയ മിഴികൾ 3 [സ്പൾബർ]

കിടത്തി.. മലർന്ന് കിടക്കുന്ന അബ്ദുവിന്റെ ലുങ്കിക്കുള്ളിൽ കൂടാരം പോലെ കുത്തിയുയർന്ന് നിൽക്കുകയാണ് കുണ്ണ… അവൾ കുസൃതിയോടെ അതിലേക്കൊന്ന് നോക്കി, അലക്കിയിട്ട അവന്റെ ഷെഢിയെടുത്തു..പിന്നെ മലർന്ന് കിടക്കുന്ന അവന്റെ കാലിലൂടെ ഷഢിയിട്ട് കൊടുത്തു.. അവൻ കൈകുത്തി ചന്തി പതിയെയൊന്നുയർത്തിക്കൊടുത്തു..
ലുങ്കിക്ക് പുറത്തായ കുണ്ണയിലേക്കൊന്ന് നോക്കി അവനെ പിടിച്ചവൾ ഷെഡിക്കുള്ളിലേക്ക് അമർത്തി വെച്ച് ഷെഡി കയറ്റിയിട്ടു..

“ഞാനിപ്പ വരാട്ടോ… താഴെ പോയി ചായ കിട്ടുമോന്ന് നോക്കട്ടെ…”

സലീന വേഗം പുറത്തിറങ്ങി.. റൂമിലെത്തി നോക്കുമ്പോ ഷംന കണ്ണും തുറന്ന് കിടക്കുകയാണ്…

“അല്ലാ… എഴുന്നേറ്റോ..?.. എന്തുറക്കമാടീ ഇത്… ? “

സലീന വന്ന് സ്നേഹത്തോടെ ഷംനയെ തലോടി..
ഷംന പകച്ച് നോക്കുകയാണ്..

“ഇത്താ, ഇതെവിടെയാ…?”

“അപ്പോ ആശുപത്രിയിൽ അഡ്മിറ്റായതൊന്നും മോളറിഞ്ഞില്ലേ…? എന്തായിരുന്നു ഇന്നലെ രാത്രി… മതി കിടന്നത്.. എഴുന്നേറ്റേ… വാ..ബാത്ത്റൂമിലൊക്കെയൊന്ന് പോയി, മുഖമൊക്കെയൊന്ന് കഴുകി വാ..”

സലീന, അവളെ പിടിച്ച് ബാത്ത്റൂമിലേക്ക് കയറ്റി..

“നീ കഴിഞ്ഞിട്ട് റൂമിലിരിക്ക്ട്ടോ… ഞാൻ ചായ വാങ്ങി വരാം…”

സലീന ഫ്ലാസ്കുമെടുത്ത് താഴേക്കിറങ്ങിപ്പോയി.. ഹോസ്പിറ്റൽ വളപ്പിൽ തന്നെ കാന്റീനുണ്ട്… അവിടെച്ചെന്ന് ചായ വാങ്ങി.. കഴിക്കാൻ ദോശയും…

തിരിച്ച് മുറിയിലെത്തി, ഷംനക്ക് കഴിക്കാനുളളത് പ്ലേറ്റിലാക്കിക്കൊടുത്തു..

“മോളേ… ഇത്താന്റെ കൂടെപ്പഠിച്ച ഒരാള് അപ്പുറത്തെ റൂമിൽ കിടക്കുന്നുണ്ട്… ആക്സിഡന്റ് പറ്റിയതാ…നോക്കാനൊന്നും ആരുമില്ല… ഇത്ത കുറച്ച് ചായ കൊടുത്തിട്ട് വരാം… ഇത് മുഴുവൻ തിന്നണോട്ടോ… ഗുളിക കഴിക്കാനുള്ളതാ…”

സലീന ഒരു പ്ലേറ്റിൽ ദോശയും, ഒരു ഗ്ലാസും, ചായയുടെ ഫ്ലാസ്കുമായി അബ്ദുവിന്റെ മുറിയിലേക്ക് പോയി..

അബ്ദുവിന് അവളെ നോക്കാൻ ചമ്മലുണ്ടായെങ്കിലും, സലീനക്ക് ഒരു പ്രശ്നവുമുണ്ടായില്ല..

അവനെ എണീൽപിച്ചിരുത്തി, പ്ലേറ്റ് അവന്റെ കയ്യിലേക്ക് കൊടുത്തു.. ഗ്ലാസിൽ ചായയും പാർന്ന് വെച്ചു…

“നിന്റെ ഗുളികയൊക്കെ എവിടെ അബ്ദൂ…?”..

“അതാ മേശ വലിപ്പിൽ കാണും..”

അവൾ വലിപ്പ് തുറന്ന് ഗുളികയും മരുന്നുമെല്ലാം നോക്കി.. രാവിലെ കഴിക്കാനുള്ളതെല്ലാം എടുത്ത് വെച്ചു..

അബ്ദു പാത്രത്തിലേക്കും നോക്കിയിരിക്കുകയാണ്..

“നീ കഴിക്കുന്നില്ലേ അബ്ദൂ… ഇനി ഞാൻ വാരിത്തരണോ… ?”..

അവന്റെ ഇരിപ്പ് കണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചു..

“ഇത്ര രാവിലെയൊന്നും കഴിക്കാറില്ലെടീ…”

“അത് പോലെയാണോ ഇന്ന്… നിനക്ക് മരുന്ന് കഴിക്കാനുള്ളതല്ലേ… വേഗം കഴിച്ചേ… “

അബ്ദു പതിയെ കഴിച്ച് തുടങ്ങി..
സലീന അമ്പരപ്പോടെ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.. അവന്റെ രണ്ട് കണ്ണും നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു..

“എന്താടാ… എന്ത് പറ്റി… ?”..

“ ഒന്നൂല്ല…”

അവന് സങ്കടം വന്നെന്ന് അവൾക്ക് മനസിലായി…ഇങ്ങിനെ അസുഖമായിക്കിടക്കുമ്പോൾ ഉറ്റവരാരെങ്കിലും അടുത്തില്ലാത്തത് വേദന തന്നെയാണ്..

അവൻ സാവധാനം മുഴുവനും കഴിച്ചു..