Chapter Title : സുതാര്യമായ തടവറ 2 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ]

ബോധം അവളെ തകർത്തു കളഞ്ഞിരുന്നു.

​പെട്ടെന്ന്, കാറിന്റെ ഹെഡ്‌ലൈറ്റ് വെളിച്ചത്തിൽ ദൂരെയൊരു നിഴൽ തെളിഞ്ഞു.

റോഡരികിലെ ആ പഴയ, തകർന്ന ബസ് ഷെൽട്ടറിന് താഴെ കറുത്ത നിറത്തിലുള്ള ഒരു കൂറ്റൻ ബൈക്ക്.

​അതവനാണ്! സാം!

​നതാഷയുടെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചുപോയി.

അവൾ ആഞ്ഞു ബ്രേക്ക് ചവിട്ടി.

ടയറുകൾ റോഡിൽ ഉരസുന്ന ശബ്ദം ആ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചു.

കാർ നിന്നതും അവൾ ഒരു ഭ്രാന്തിയെപ്പോലെ ഡോർ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് പാഞ്ഞു.

​ആ വിജനമായ റോഡിൽ മറ്റാരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ആകാശത്തെ കറുത്ത മേഘങ്ങളും തണുത്ത കാറ്റും മാത്രം സാക്ഷിയായി.

സാം തന്റെ ഹിമാലയൻ ബൈക്കിൽ ചാരി, പതിവുപോലെ ഒരു വശ്യമായ ഭാവത്തിൽ അവളെ നോക്കി നിന്നു.

​നതാഷ: (ശ്വാസം കിട്ടാതെ, കരഞ്ഞു കൊണ്ട്) "സാം...!"

​അവൾ ഓടിവന്ന് അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ആഞ്ഞു പതിച്ചു.

അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ അവന്റെ കരുത്തുറ്റ കഴുത്തിൽ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി.

ആ രാത്രിയിലെ ഏകാന്തതയിൽ അവളുടെ കരച്ചിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു.

സാമിന്റെ പരുക്കൻ ജാക്കറ്റിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ച് അവൾ തളർന്നു പോയി.

അവൾക്ക് അവനോടുള്ള ദേഷ്യവും പരിഭവവും എല്ലാം ആ കെട്ടിപ്പിടുത്തത്തിൽ അലിഞ്ഞു ഇല്ലാതായി.

​നതാഷ: "നീ എന്താ എന്നെ ഇങ്ങനെ പരീക്ഷിക്കുന്നത്? ഞാൻ എത്ര പേടിച്ചെന്നറിയാമോ? നീ എന്നെ ചതിച്ചു എന്ന് ഞാൻ കരുതി. എനിക്ക്... എനിക്ക് നിന്നെ കാണാതെ വയ്യ സാം. ഇനി എന്നെ ഇങ്ങനെ തനിച്ചാക്കരുത്... പ്ലീസ്!"

​സാം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൻ തന്റെ ബലിഷ്ഠമായ കൈകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് അവളെ തന്നിലേക്ക് ഉയർത്തി.

ആ വിജനമായ വീഥിയിൽ അവരുടെ നിശ്വാസങ്ങൾ മാത്രം ഉയർന്നു കേട്ടു.

നതാഷയുടെ ചുരിദാറിനുള്ളിലെ ചർമ്മം സാമിന്റെ ജാക്കറ്റിലെ തണുപ്പേറ്റപ്പോൾ അവൾ ഒന്ന് കൂടി അവനിലേക്ക് ചുരുണ്ടു.

​സാം അവളുടെ കാതോരത്തേക്ക് മുഖം അടുപ്പിച്ചു. അവന്റെ ആ നിഗൂഢമായ ശബ്ദം ആ നിശബ്ദതയിൽ മുഴങ്ങി.

​സാം: "ഈ ഏകാന്തതയിൽ നീ എന്റെ സാന്നിധ്യത്തിന് വേണ്ടി എത്രമാത്രം ദാഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് കാണണമായിരുന്നു നതാഷാ.

നിന്റെ ഭർത്താവിന്റെയും നിന്റെ ആ സുതാര്യമായ തടവറയുടെയും അപ്പുറം നിനക്ക് ഞാനേയുള്ളൂ എന്ന് നീ