Chapter Title : സുതാര്യമായ തടവറ 2 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ]

നിന്റെ ഉടലിൽ ഞാൻ വരച്ച ആ ചുവന്ന പാടുകൾ... അവയാണ് എന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച ചായങ്ങൾ."

​അയാൾ തന്റെ വിരൽ കൊണ്ട് ചിത്രത്തിലെ നതാഷയുടെ ചുണ്ടുകളിൽ പതുക്കെ തലോടി. ഒരു ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ അയാൾ ആ ചിത്രത്തോട് സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

നതാഷയെ താൻ പൂർണ്ണമായും സ്വന്തമാക്കിക്കഴിഞ്ഞു എന്ന ബോധം അയാളിൽ ഒരുതരം അസുരമായ ആനന്ദം നിറച്ചു.

​അയാൾ തന്റെ പെയിന്റ് ബോക്സിൽ നിന്നും കടും ചുവപ്പ് ചായം എടുത്തു.

ബ്രഷ് ഇല്ലാതെ തന്റെ വിരൽ കൊണ്ട് തന്നെ ആ ചിത്രത്തിൽ ചില മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തി.

ഓരോ സ്പർശനത്തിലും അയാൾ നതാഷയുടെ ഉടലിനെ വീണ്ടും ഭോഗിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി.

നതാഷയെ ആ സുതാര്യമായ തടവറയിൽ നിന്നും എന്നെന്നേക്കുമായി തന്റെ കാൻവാസിലെ തടവുകാരിയാക്കാൻ സാം ഉറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

​പുറത്ത് നേരം വെളുത്തു തുടങ്ങുമ്പോഴും, സാം ആ ചിത്രത്തിന് മുന്നിൽ ഒരു വേട്ടക്കാരന്റെ സംതൃപ്തിയോടെ, വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളുമായി തന്റെ 'മാസ്റ്റർപീസ്' പൂർത്തിയാക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു.

അയാൾ ഓരോ അംഗിളിൽ നിന്നും താൻ വരച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന നതാഷയുടെ ചിത്രത്തെ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.....

പിന്നീട് തന്റെ റൂമിലെ മരക്കട്ടിലിൽ കിടന്ന് ആ ചിത്രത്തെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു....

രാത്രിയത്തെ ക്ഷീണത്തിൽ ഇടക്കെപ്പോഴോ അയാൾ ഗാടനിദ്രയിലേക്ക് വഴിമാറി...

അന്ന് രാവിലെ ​മാത്യു ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പോയിക്കഴിഞ്ഞു. അയാൾ പോയതും നതാഷ വലിയൊരു ഭാരമൊഴിഞ്ഞതുപോലെ ശ്വാസം വിട്ടു. അവൾ സാവധാനം കുളിക്കാനായി ഡ്രസ്സ് മാറ്റാൻ തുടങ്ങി.

​കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അവൾ ഞെട്ടിപ്പോയി.

തന്റെ വെളുത്ത ചർമ്മത്തിൽ, കഴുത്തിന് താഴെയും വയറിന് വശങ്ങളിലും കൈകളിലും ചുവന്നു തുടുത്ത പാടുകൾ!!!!

സാമിന്റെ പരുക്കൻ കൈകൾ അമർന്ന ഇടങ്ങൾ, അവന്റെ പല്ലുകൾ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയ പാടുകൾ...!!!

അവ ഓരോന്നും ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ ആ ഭ്രാന്തമായ ഭോഗത്തിന്റെ സാക്ഷ്യപത്രങ്ങളായിരുന്നു.

​നതാഷ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആ പാടുകളിൽ തൊട്ടു നോക്കി.

​നതാഷ: (മനസ്സിൽ) "ദൈവമേ... സാം എന്നെ ഇത്രമാത്രം വന്യമായാണോ കീഴടക്കിയത്? ഈ പാടുകൾ മാത്യു കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ!!!"

​മാത്യുവിന്റെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ സ്നേഹത്തിന് മുന്നിൽ താൻ എത്ര വലിയ ചതിയാണ് ചെയ്തതെന്ന ബോധം അവളിൽ ചെറിയൊരു ഭയം നിറച്ചു.

പക്ഷേ, ആ പാടുകൾ കാണുമ്പോൾ ഭയത്തോടൊപ്പം തന്നെ സാമിന്റെ ആ കരുത്തുറ്റ ഉടലിന്റെ ചൂട് അവൾ വീണ്ടും അനുഭവിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.

ആ പാടുകൾ അവൾക്ക് നൽകിയത് ഒരുതരം നിഗൂഢമായ അഭിമാനമായിരുന്നു.

​ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകുമ്പോൾ ആരും ഇത് ശ്രദ്ധിക്കാൻ പാടില്ല.

സാധാരണയായി സ്ലീവ്‌ലെസ്സ് ബ്ലൗസുകളും മോഡേൺ സാരികളും ധരിക്കാറുള്ള