Chapter Title : സുതാര്യമായ തടവറ 4 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ]

റോഡുകളിലൂടെ സാമിന്റെ ബൈക്ക് ഒരു തീപിടിച്ച അമ്പ് പോലെ ആ റേഡിയോ സ്റ്റേഷൻ ലക്ഷ്യമാക്കി കുതിക്കുകയായിരുന്നു.

​മുറിയിൽ വക്കച്ചന്റെ ഫോണിൽ നിന്ന്

"ചോലി കേ പീച്ചേ ക്യാ ഹേ..."
എന്ന ഗാനം വന്യമായ ശബ്ദത്തിൽ വീണ്ടും മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

നതാഷ തന്റെ അഭിമാനം പണയപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് കണ്ണുനീരോടെ ആ താളത്തിനൊപ്പം കാലുകൾ കൊണ്ട് ചുവടുവെക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

അവളുടെ അലക്ഷ്യമായ ചുവടുകളിൽ പോലും ആ സാറ്റിൻ സാരി അവളുടെ ശരീരവടിവുകളെ എടുത്തു കാണിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവളുടെ അരക്കെട്ടിന്റെ ചലനങ്ങളും ആ ചെറിയ ചലനത്തിലും കുലുങ്ങുന്ന വലിയ മുലകളും വിറയ്ക്കുന്ന ഉടലും ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ വക്കച്ചന്റെ കണ്ണുകളിൽ കാമത്തിന്റെ ഭ്രാന്ത് നിറച്ചു.

വക്കച്ചൻ തന്റെ ഷർട്ട് അഴിച്ചുമാറ്റി ആ കട്ടിലിൽ ചെരിഞ്ഞു കൈ കുത്തി കിടന്നുകൊണ്ട് തന്റെ വികൃതമായ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് അവളെ ആപാദചൂഡം ഉഴിഞ്ഞു നോക്കി.

വക്കച്ചൻ: "കൊള്ളാം ഡോക്ടറേ... കൊള്ളാം!
പക്ഷേ ആ സാരിയുടെ ഞൊറികൾ ആ ഭംഗി മറയ്ക്കുകയാണ്. അത് അങ്ങ് അഴിച്ചു മാറ്റിയേക്ക്.....അതാ രസം...

എനിക്ക് നിന്റെ ആ വിരിഞ്ഞ വയറും മനോഹരമായ തുടകളും ആ ബ്ലൗസ്സിൽ കുടുങ്ങി കിടക്കുന്ന വലിയ മുലകളെയും നേരിട്ട് കാണണം...
മടിക്കേണ്ട... ഇവിടെ നമ്മൾ രണ്ടുപേരല്ലാതെ വേറെ ആരുമില്ല!"

​നതാഷ: (കൈകൂപ്പി കരഞ്ഞുകൊണ്ട്) "വക്കച്ചൻ ചേട്ടാ..... പ്ലീസ്... ഇനി എന്നെക്കൊണ്ട് വയ്യ... ഞാൻ ചെയ്തോളാം... പക്ഷേ ഇതൊന്നും... പ്ലീസ്!"

​വക്കച്ചൻ: (അലറിക്കൊണ്ട്) "അഴിക്കെടി! നിന്റെ ആ ജാഡയൊക്കെ പുറത്ത്. ഇവിടെ നീ വെറുമൊരു പെണ്ണാണ്. അഴിച്ചില്ലെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ ഞാൻ ആ വീഡിയോ ഗ്രൂപ്പുകളിലേക്ക് ഇടും."

​നതാഷയുടെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ സാരിയുടെ ഞൊറികളിലേക്ക് നീങ്ങി.

ഓരോ ഞൊറിയും അഴിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിലെ ജീവനും അഴിഞ്ഞു പോകുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.

സാരി പതുക്കെ താഴേക്ക് വീണപ്പോൾ  സാറ്റിൻ തുണിക്കടിയിലെ അവളുടെ വെളുത്ത ഉടൽ കൂടുതൽ വെളിപ്പെട്ടു..

അവളുടെ വിരിഞ്ഞ വയറും അതിനു നടുവിലെ വലിയ പൊക്കിൾ കുഴിയും ബ്ലൗസ്സിനുള്ളിലെ വലിയ മുലകളും  വെളുത്ത ഉടലും കണ്ട് വക്കച്ചന്റെ നിയന്ത്രണം പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെട്ടു.

​അയാൾ തന്റെ കട്ടിലിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് അല്പം പോലും ലജ്ജയില്ലാതെ തന്റെ മുണ്ട്