Chapter Title : സ്വാതിയുടെ പതിവ്രത ജീവിതത്തിലെ മാറ്റങ്ങൾ 15 [അജ്ഞാതൻ]

നിറച്ചു... തനിക്കു ഡ്രസ്സ് കിട്ടിയതിനേക്കാൾ ആയിരം മടങ്ങു ആയിരുന്നു സോണിയമോളുടെ സന്തോഷം കണ്ടപ്പോൾ ആ പിതൃമനസ്സ് ആഹ്ലാദിച്ചതു... തന്റെ മകളുടെയാ സന്തോഷത്തിനു കാരണക്കാരനായ തങ്ങളുടെ സംരക്ഷകനെ അവൻ മനസ്സു കൊണ്ട് സ്തുതിച്ചു... അയാൾക്കു ദീർഘായുസും ആർജിയവും നൽകാൻ മനസ്സിലെ സകല ദൈവങ്ങളെയും വിളിച്ചവൻ പ്രാർത്ഥിച്ചു... മഴയത്തു പീലി വിടർത്തി ആടുന്ന മയിലിനെ പോലെ ഓരോ ഡ്രെസ്സും വിടർത്തി ദേഹത്തോടു ചേർത്തു വെച്ച് തുള്ളിക്കളിക്കുന്ന തന്റെ മകളെക്കണ്ട സ്വാതി അതിനു കാരണക്കാരനായ തന്റെ ജയരാജേട്ടനെ സ്നേഹത്തേക്കാൾ കാമത്തെക്കാൾ വല്ലാത്തൊരു ആരാധനയോടെ നോക്കി... അയാളുടെ കാലുകളുടെ കീഴെ ഇരുന്നു കൈ കൂപ്പി അയാളോട് നന്ദി പറയാൻ.. അയാളുടെ മുഖത്തു മുഴുവൻ ഉമ്മകൾ കൊണ്ട് മൂടുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചുവെങ്കിലും അവൾ അയാളെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ നോക്കിക്കൊണ്ട് ഇരുന്നു... അവളുടെ ഇടത്തേ കൈ അയാളുടെ വലതു തുടയിൽ അമർന്നു.. ഒരു നന്ദി രേഖപ്പെടുത്തന്ന പോലെ... ഇതെല്ലാം ജയരാജ് തന്റെ ഇടംകണ്ണിലൂടെ കാണുന്നുണ്ടായിരുനന്നു .... അൻഷുലിന്റെയും സ്വാതിയുടെയും നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ കണ്ട സോണിയമോൾ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു... സോണിയ: ഇതെന്താ ഇപ്പോ അച്ഛന്റേം അമ്മയുടെയും കണ്ണിൽ പൊടി പോയോ.. രണ്ടാളും കരയുന്നല്ലോ.... അതു കേട്ടതും രണ്ടു പേരും തങ്ങളുടെ വസ്ത്രങ്ങളിൽ കണ്ണ് തുടച്ചു... സ്വാതി മകളെ കൈകാണിച്ചു വിളിച്ചു... അടുത്തെത്തിയ മകളുടെ മുഖത്തെല്ലാം ഉമ്മ വെച്ചിട്ടു പറഞ്ഞു... സ്വാതി: അത് കണ്ണിൽ പൊടി പോയതല്ല... മോൾടെ സന്തോഷം കണ്ടിട്ട് ഞങ്ങൾക്കും സന്തോഷം വന്നതു കൊണ്ട് കരഞ്ഞതാണ്... സ്വാതിയുടെ ഉത്തരം കേട്ട് മോൾ നിഷ്കളങ്കതയോടെ പറഞ്ഞു... സോണിയ: ഈ അമ്മ സന്തോഷം വന്നാലും കരയും, സങ്കടം വന്നാലും കരയും...