Chapter Title : സ്വപ്നലോകത്തിലെ അമ്മയും മോനും! [Spider Boy]

ഒന്നും കൂടി സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ ആണ് എനിക്ക് മനസ്സിലായത് അത് കണ്ണീർ കൊണ്ട് മൂടി വെളിച്ചത്തിൽ തിളങ്ങുവായിരുന്നെന്ന്..!! ഞാൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് പോന്നത് അമ്മക്ക് നല്ല വിഷമം ആയി..

ഞാൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞതിന് അമ്മയോട് ഒരൊറ്റ വാക്കുള്ള ക്ഷമ പറഞ്ഞു..

"" സോറി...!! അമ്മ എന്നോട് മിണ്ടാതിരുന്നപ്പോൾ എനിക്ക് സഹിച്ചില്ല അത് കൊണ്ടാ.. ഞസ്ന ഇങ്ങ് പോന്നെ.. സോറി..... ""

ഞാൻ അത് പറഞ്ഞതും അമ്മയുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു.. ചുണ്ടിൽ പുഞ്ചിരി വന്നു.. അമ്മ എന്നേ വത്സല്യത്തോടെ എന്നെ വിളിച്ചു..

"" മോനേ.. അജുകുട്ടാ.... വാ... അമ്മേടെ കൂടെ കിടക്കാം... നീ എന്നെ കെട്ടിപിടിച്ചോ.. എന്നെ ഉമ്മ വെച്ചോ... എങ്ങനെ വേണേലും കിടക്കാം.. ഇനി എന്നെ സങ്കടപെടുത്തരുത്.. വാ.. ""

മനസ്സിൽ ഓർത്തു ---
❝ അമ്മ എന്നോട് സ്നേഹത്തോടെ വിളിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് പോവാതിരിക്കാനും തോന്നുന്നില്ലല്ലോ .. ആ നേരത്തെ എന്റെ സാഹചര്യത്തിൽ പണ്ടാര അടക്കിയ സത്യം ചെയ്തത് കൊണ്ട് പോവാനും തോന്നുന്നില്ലല്ലോ.. ഇത് പണ്ടാരാണ്ട് പറഞ്ഞത് പോലെ ❝ മധുരിച്ചിട്ടാണെങ്കെ തുപ്പാനും വയ്യ.. കൈച്ചിട്ടാണെങ്കെ ഇറക്കാനും വയ്യ ❞ എന്ന അവസ്ഥ ആയല്ലോ.. ഇപ്പൊ പോവാണെങ്കെ ചിക്കനില്ലാത്ത ബിരിയാണി എങ്കിലും കിട്ടുമായിരുന്നു.. ഇപ്പൊ അതും ഇല്ലാതായി.. ഇനി എനിക്ക് വരാൻ പറ്റാത്തത് കൊണ്ട് അമ്മ വീണ്ടും പിണങ്ങി പോവോ.. എന്തോ.. ❞

ഞാൻ തപ്പി തപ്പി പറഞ്ഞു..

"" അമ്മേ... അത്... എനിക്ക്... അവിടെ.... വരാൻ..!! ""

അമ്മക്ക് ഞാൻ എന്താ പറയുന്നതെന്ന് മനസ്സിലായില്ല..

"" എന്താടാ.. കാര്യം... നിനക്ക് എന്റെ കൂടെ കിടക്കാൻ താല്പര്യം ഇല്ലല്ലേ.. ""

"" അതല്ല... അമ്മേ.. ""

അമ്മ ഒന്ന് മനസ്സിലാക്കി ചിന്തിച്ചപ്പോൾ അമ്മക്ക് കാര്യം പിടികിട്ടി..

"" ആ.. അത് ശരി... നീ എന്റെ തലേൽ തൊട്ട് പറഞ്ഞ സത്യവും ആലോചിച്ചു ഇരിക്കലേ... അതൊന്നും സാരല്ലടാ.. വാ... അമ്മയല്ലേ.. വിളിക്കുന്നെ... ""

ഞാൻ അമ്മയോട് എന്റെ അവസ്ഥ വിഷമത്തിൽ പറഞ്ഞു..

"" അത്... ഞാൻ അമ്മയുടെ തലേൽ പിടിച്ചാ അങ്ങനെ പറഞ്ഞേ.. വാക്ക് തെറ്റിച്ചാൽ അത് അമ്മക്ക് തന്നെ