Chapter Title : സ്വർഗവാതിലിന്റെ താക്കോൽ [കഴപ്പൻ]

തല്ലിക്കൊണ്ട്  രാധയുടെ വരവറിയിച്ചു.

സന്തോഷ സൂചകമായി  രാജേഷ് അൽപം പോലും അമാന്തിക്കാതെ  വാണമടിച്ചു, ഒന്നിലേറെ തവണ !

"ഓ.. ഇതാണോ ഇത്ര വലിയ കാര്യം... അവനിവിടെ ആയാലെന്ത്, അവിടെ ആയാലെന്ത്?  അവൻ അങ്ങു എത്തിക്കോളും "

"അതേയ്... ഇപ്പോഴത്തെ പിള്ളേരല്ലേ... അവർക്ക് ചമ്മലൊക്കെ കാണും, അതോണ്ടാ... "

"രാധ ധൈര്യായി പൊയ്ക്കോ "

രാധ  ചന്തീം വെട്ടിച്ചോണ്ട്  പോയി...

നിതംബം തുള്ളി തെറിപ്പിച്ചു നടന്ന് പോകുന്നത് കണ്ടാൽ, പെറ്റ  തള്ള പോലും  വിരലിട്ട് പോകും !

"രാജേഷേ... " അമ്മ നീട്ടി വിളിച്ചു

പാലാഭിഷേകത്തിന്റെ  അവസാന പാഠം  ആവുന്നേ ഉള്ളൂ...

"ദാ വരുന്നമ്മേ " രാജേഷ്  സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു.

"എന്താമ്മേ? "

"മോനേ... രാധേടെ കെട്ടിയോനും മോനും  നാല് നാൾ ഇവിടെ ഇല്ലത്രെ.... അവൾ തനിച്ചാ... രാത്രി  നീയെവിടെ  കിടക്കണം "

"പോ... അമ്മേ... എനിക്കെങ്ങും വയ്യ "  പൊട്ടിത്തെറിച്ച പോലെ അഭിനയിച്ച രാജേഷ് പറഞ്ഞു..

"മോനേ... ഞാൻ പറേന്നത് കേൾക്ക് "

"അമ്മ ഒന്നും പാണേണ്ട " ഉള്ളിൽ മത്താപ്പ് കത്തുന്നത് മറച്ചു വെച്ചു, രാജേഷ് "എതിർപ്പ് "അറിയിച്ചു

("ഒരുപാട്  നിര്ബന്ധിക്കണം !" കൊതി ഏറി  രാജേഷ് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു )

"ശോ... ഞാൻ അവൾക്ക് വാക്കും കൊടുത്തു പോയല്ലോ? "

"അമ്മ ഈ  ആവശ്യമില്ലാത്ത പണിക്കൊക്കെ പോകുന്നതെന്തിനാ? "ഉള്ളിൽ തിര തല്ലി എത്തുന്ന ആമോദം ഒതുക്കി  രാജേഷ്  ചോദിച്ചു.

"ശരി, വേറെ ആളെ നോക്കാൻ പറയാം "

"എന്ന് വെച്ചു അമ്മ നാണം കെടേണ്ട... ഇപ്പൊ ഞാൻ പോകാം.. ഇനി പറഞ്ഞേ ചെയ്യാവു "

"ശരി, മോനെ, സന്തോഷം "

അമ്മയ്ക്ക് വേണ്ടി മകന്റെ ഒരു ത്യാഗം എന്ന് വരുത്താൻ സാധിച്ചത് നല്ല കാര്യമായി എന്ന് രാജേഷിന്  തോന്നി...

രാജേഷിന്റെ  സന്തോഷത്തിന് അതിരില്ലായിരുന്നു.. തന്റെ മനസിൽ  തങ്കവിഗ്രഹം പോലെ  പ്രതിഷ്ഠിച്ചിരുന്ന ദേവി  4 ദിവസം  കൂടെ കഴിയാൻ  വിളിച്ചിരിക്കുന്നു. !

പിറ്റേ  ദിവസം  വലിയ ത്രില്ലിൽ ആയിരുന്നു, രാജേഷ്.

ഉച്ച തിരിഞ്ഞതോടെ,  നന്നായി ഷേവ് ചെയ്‌തു.

എന്തിനെന്നറിയില്ല, മുഖ ക്ഷൗരത്തിൽ  ഒതുക്കിയില്ല. (ഇനി ചിലപ്പോൾ  ബിരിയാണി ഉണ്ടെങ്കിലോ?