Chapter Title : സ്വയംവരവധു [കൊമ്പൻ]

ആ സ്നേഹമൊന്നും ഇനി കാണിക്കില്ല കേട്ടോ ...” വാത്സല്യം കലർന്ന ശാസന കേട്ടുകൊണ്ട് ഒന്നും മിണ്ടാതെ തലകുനിച്ചു നിന്നയവളെ

“ഹയ്യോ ...കരയാൻ മാത്രം എന്താ ഉണ്ടായേ ….”

സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ ആരുമില്ലെന്ന ധൈര്യം കൊണ്ട് അനന്തൻ സാർ ഇരുന്ന കസേരിയിൽ നിന്നുമെണീറ്റു. ചുറ്റുമൊന്നു നോക്കിയശേഷം ധ്വനിയുടെ മുഖത്തേക്ക് കൈനീട്ടികൊണ്ട്, അവളുടെ കവിളിലൊന്നു തൊട്ടു. വിറക്കുന്ന വിരൽ കൊണ്ട് കണ്ണിലെ കണ്ണീരു തുടച്ചു കൊടുത്തു. ധ്വനി കണ്ണുകൾ ഇറുകിയടച്ചു. ഒരു പുരുഷന്റെ കൈ ആദ്യമായി അവളുടെ കണ്ണിൽ തൊട്ടപ്പോൾ അവൾ വേഗം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നും മാറികൊണ്ട് സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ നിന്നും തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ ഇറങ്ങി നടന്നു.

???????????

ഓർമകളിൽ നിന്നും തിരികെ ആ വീട്ടിലെ ബെഡ്‌റൂമിൽ കമിഴ്ന്നു കിടന്ന ധ്വനിയുടെ മനസിലേക്ക് കുസൃതികാറ്റടിച്ചു. അവൾ അമിത്തിനെ വിളിക്കാൻ നോക്കിയപ്പോൾ ഫോൺ എൻഗേജ്‌ഡ്‌ ആയിരുന്നു. നനവുണങ്ങാത്ത മുടി വിരിച്ചിട്ടപ്പോളത് നിതംബത്തിലുരുമ്മി നിന്നു. അവൾ ഒരുവിരല്കൊണ്ട് സമൃദ്ധമായി വളർന്ന കറുത്ത മുടി കോതി സ്റ്റെപ്പിറങ്ങികൊണ്ട് താഴെ സോഫയിൽ അനന്തന്റെയൊപ്പം ചേർന്നിരുന്നു.

“ഉറങ്ങിയില്ലേ ധ്വനി ...” ടീവിയിൽ ന്യൂസ് ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അനന്തൻ യാന്ത്രികമായി തന്റെ തോളിൽ മുട്ടിയുരുമ്മിയിരിക്കുന്ന ധ്വനിയുടെ മുടിയിഴകിൽ തലോടി. അത് പക്ഷെ ധ്വനിയുടെ മനസ്സിൽ അവളുടെ 5 ആം വയസിൽ മരിച്ചുപോയ അവളുടെ അച്ഛന്റെ വാത്സല്യം പോലവളെ തോന്നിച്ചു.

“ഉഹും ...ഉറക്കം വരുന്നില്ല...ഏട്ടൻ ഇന്നല്ലേ എന്നോട് ഇവിടെ വന്നിട്ട് ശെരിക്കും സംസാരിക്കുന്നത് ….അതിന്റെ സന്തോഷമുണ്ട് ….” ധ്വനി അനന്തന്റെ നഗ്നമായ തോളിലൂടെ കയ്യിട്ടപ്പോൾ അവളുടെ പ്രായത്തെ തോൽപ്പിച്ച് വളർന്ന മുഴുപ്പ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് അമർന്നു.

“ഏട്ടാ ...”

“എന്താടി ….മണ്ടിപ്പെണ്ണേ ...”

“ഞാനൊരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ ….”

“വേണ്ട ….”

“എന്താ എന്റെ മാഷെ …?? ങ്ങും ങ്‌ഹും ..”

“ചോദിക്കടി ….”

“ഏട്ടനെന്നെ ശെരിയ്ക്കും ഓർമ്മയുണ്ടോ ??”

“പിന്നില്ലാതെ...”

“എന്നാ ആരാന്നു പറ ...”

“ധ്വനി...നന്ദിനിയമ്മയുടെ പുന്നാര മരുമോൾ ...” ധ്വനിയുടെ വിയർപ്പു പൊടിഞ്ഞ മൂക്കിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ടമർത്തിയവളെ ലാളിച്ചു.

“അത്രേയുള്ളു …??”

“പിന്നെ ...”

“വിജയമാതയിൽ 2001 പഠിച്ച ധ്വനിയാ ഞാൻ...”

ഒരുനിമിഷം അനന്തൻ ആ കരിമിഴി കണ്ണിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു. ആശ്ചര്യത്തോടെ അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടിലേക്ക് നോക്കുമ്പോ അവൾ തമാശ പറയുവല്ല എന്ന് അനന്തനുറപ്പായി.

“ആഹ് ….ചോക്കോണ്ട് എന്നെ കുറെയെറിഞ്ഞിട്ടില്ലേ ??? ഓർമ്മയില്ല ?? എന്നെ മൂന്നു മാർക്കിന് പാസ് ആക്കിത്തന്നില്ലേ ?? അതുമോർമ്മയില്ലേ ??? ശോ